11 februari 2012

Greenspan

Het is goed af en toe een buitenlandse krant te lezen. Niet alleen vermijd je zo de vermageringsperikelenvan de Grote Leider of het ego van vrijgezel Elio I, maar je verbreedt ook je denkraam.  Ik lees dus af en toe de Financial Times. Daarin zegt Alan Greenspan, de maestro die de financiële symfonie van de voorbije decennia herleidde tot een kakafonie die we nu niet meer uit de ether krijgen, dat het de fout van de proteststemmer is dat ons systeem in elkaar stort. De werkende ambtenarenklasse die eens rood dacht en droomde accepteert het niet langer dat hij nu in de tang genomen wordt en alle beloofde lekkers niet langer quasi gratis opgediend krijgt. Ook in ons land zien we de oudere stakende vakbonders die alles lam willen leggen omdat het roze toekomstplaatje er anders is gaan uitzien.  Greenspan gaat  verder: de nieuwste generatie die er nu aankomt  of net begonnen is, is de slechtste generatie ooit: ze kan niet rekenen, niet schrijven en weet niets over geschiedenis noch wetenschappen. Ze zien geen verband meer en dus begrijpen ze niet wat hen overkomt.   Het wordt een generatieconflict van de luie dommeriken  tegen de hardwerkende egoïsten. Met andere woorden het is allemaal onze eigen fout. Want wij hebben die nieuwe generatie opgevoed. Volgens Greenspan is de enige oplossing dat we anders gaan denken, niet langer in wat wensbaar maar wat haalbaar is. Greenspan wil een nieuw pact.  

Greenspan die de feitelijke architect is van de bubble die nu gebarsten is zet een nieuwe val op, de val van de op de babyboomer-spaargelden gefundeerde investeringsfondsen.  Iets wat ze bij een grote Frans-Belgische bank in de praktijk hebben gebracht met het ondertussen gekende resultaat. Ziekenfondsen, verzekeraars, gemeentebesturen en de hele overheid, allemaal hebben ze geloofd dat de ballon eindeloos opgeblazen kon worden.  Dit is de derde bubbel die we sinds 1987 meemaken. En nu is er geen helium meer om de ballon op te blazen. Wat we nodig hebben is een nieuw plan.

Mijn linkse vriend uit de Beveridge school geeft me groot gelijk: dat plan bestaat niet. Ook niet voor de gezondheidszorg. We leven en werken ad hoc. Het overlegmodel werkt niet meer omdat het een afdreigmodel geworden is. De proteststemmers zijn de mensen die weten dat ze bestolen zijn en de mensen die weten dat ze de komende dertig jaar de boel zullen mogen opkuisen. De babyboomers hebben rechten die niet ingevuld zullen worden en de occupiers  hebben plichten die ze niet kunnen noch willen nakomen. iemand moet aan een nieuw masterplan beginnen. Laten de zorgverstrekkers het initiatief nemen. We weten wat het resultaat is als we de financiers en verzekeraars aan zet laten.

Marc van Impe

17:55 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (1)