24 mei 2012

Brief van een chronisch zieke

geachte,

ben eveneens chronisch ziek.

Na enkele jaren op invaliditeit gestaan te hebben werd ik in Gent op enkele minuten op droog zaad gezet, ondanks mijn verweer dat geen enkele werkgever mij zou aannemen op basis van mijn gezondheidstoestand. Moest ik dan bedriegen en niks zeggen over mijn werkelijke gezondheids situatie en misbruik maken van het vertrouwen van een mogelijke werkgever ? Ik ben zelfstandige ; de aanwezige controleartesen vertelden mij onomwonden dat zij voor zelfstandigen strengere criteria handhaven en dat ik mijn zelfstandige activiteit niet deels mocht hervatten. Conclusie : zaak overlaten en "mijn plan trekken".

Mijn RA arts raadde mij aan in beroep te gaan, maar dat zag ik op dat moment emotioneel niet meer zitten. Ook financieel zou dat opnieuw offers vragen die ik niet meer kon opbrengen. Ik ben nochtans helemaal niet werkonwillig ; ik heb de "zelfstandige" werklust mentaliteit en wil geen last vormen voor anderen, maar mits een beetje begeleiding en versoepeling zou ik veel gemakkelijker in een deel van mijn eigen levensonderhoud kunnen voorzien. Helaas laat de wetgeving dat niet toe : gevolg : ik trek mijn plan in de "schemerzone" en met veel hulp begrip en ondersteuning van mijn echtgenote die mijn echte genoot gebleven is.

Ik hoor ook in mijn omgeving van meerdere mensen dezelfde klacht van onbegrip en hulpeloosheid bij chronische ziekten, vooral dan cvs. Kan er geen systeem ontwikkeld worden zoals ook voor mentaal beperkte personen (in beschuttende werkplaatsen) met eventuele subsidies zodat wij ook onze verantwoordelijkheid kunnen blijven opnemen om in ons eigen levensonderhoud te voorzien naargelang onze mogelijkheden, en een mate van zelfrespect te blijven behouden ? Dat zou niet alleen onszelf helpen, maar ook een minder dure last betekenen voor de maatschappij waar dan ongetwijfeld een aantal mensen de draad voor een deel terug zouden oppakken en naargelang hun mogelijkheden voor hun eigen inkomen blijven zorgen in plaats van te moeten "kiezen" voor totale invaliditeit, ziekteverloven of stempelgeld.

Grtjes,

Geert.

 

17:53 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

22 mei 2011

Zonsopgang

 

Voor niets gaat de zon op. Maar sommige CVS/ME patiënten blijven er tegen beter weten in toch in geloven. Zoals de Inca’s van het Gebroken Oor  bij Kuifje. Dat er dan een zonsondergang komt mag hen niet verbazen. Welnu, hij komt er. De zonsverduistering.

 De Belgische farmasector schroeft de verdeling van geneesmiddelenstalen terug. Artsen zullen voortaan van een nieuw geneesmiddel vier monsters per jaar ter beschikking krijgen, tijdens de eerste twee jaar dat het middel op de markt is. Artsen mogen geen patiënten meer behandelen met stalen. 

De Europese koepelvereniging Efpia neemt de "4x2"-standaard tijdens de zomer op in haar deontologische code. Pharma.be, de algemene vereniging van de geneesmiddelenindustrie, aligneert haar code wellicht voor het einde van het jaar. De beperking tot maximum acht stalen per arts over een periode van twee jaar geldt voor alle nieuwe voorschriftplichtige merkgeneesmiddelen en is de uitvoering van een Europese richtlijn.    De heel strikte autoregulering die de Belgische farmasector zichzelf oplegt, is strikter dan wat ons land momenteel wettelijk toestaat.

Voor elk geneesmiddel worden nu acht stalen per jaar per dokter toegelaten, zonder beperking in tijd. Weliswaar beperkt de wet het totale aantal stalen dat een dokter per jaar mag ontvangen op 600, maar die maximumnorm is moeilijk te controleren.   

Stalen zullen alleen nog dienen om de voorschrijvende arts het product te leren kennen. Ze dienen niet voor de promotie van geneesmiddelen, en ook niet voor de normale behandeling van patiënten.

Gratis monsters hebben nu ook nog een sociale rol, waarbij huisartsen die stalen uitdelen aan kansarme patiënten. Behoort dat tot het verleden? "De overheid is van oordeel dat het Omnio-statuut en de maximumfactuur op zich volstaan om behoeftige patiënten op te vangen", zegt Leo Neels van pharma.be. "Ook Europees is duidelijk dat het sociale oogmerk op andere wijze dan met stalen dient ingevuld, vandaar een duidelijke lijn."

 Met andere woorden, het heeft geen zin om stalen te vragen, ze zijn er niet. Vraag wel uw Omnio-statuut aan, want dat blijken nogal wat patiënten te vergeten.

Helaas, maar ook pindakaas,

 

Marc van Impe

10:59 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (1)

15 mei 2011

Knijp

Of ik eens langs wou komen in verband met een onderzoek naar mijn status, schreef hij. En hij had in het bijzonder belangstelling voor mijn relatie met de CVS Liga. Hij is een sociaal inspecteur bij het Riziv. Laten we hem in alle discretie de heer Knijp noemen. Ik bel hem op een ochtend in februari. Of er specifieke informatie is die ik alvast bij elkaar kan zoeken. Zijn er documenten die de heer Knijp wil inzien? Een kuchje, nee dat was niet nodig. Een routine onderzoekje. Een zaak van niks.

De ontmoeting met Knijp  roept oude herinneringen op: de geur van slappe koffie, karton, verzameld stof en goedkope aftershave. Knijp  maakt dadelijk duidelijk waar het om gaat. Ah, u bent de man van dokter U. . Waarom ik zo’n belangstelling heb voor CVS? Vanwaar al die bemoeienissen? Denk ik dat ik daarmee de zaken ga keren? En dan verandert plots de toon. U bent zelf chronisch ziek en bent erkend als gehandicapte. Weet u dan niet dat u dan niet actief mag zijn? Knijp probeert heel serieus te kijken wat niet eenvoudig is als je er uit ziet als een wijkagent van nog geen dertig en met twee vingers op je klavier zit te tokkelen terwijl je een verhoor leidt. Dat zijn drie dingen tegelijk en dat soort multitasking is niet iedereen gegeven. En u schrijft een blog, zegt hij verwijtend. De man of één van zijn collega’s  leest dus mee. Dat CVS zo’n triestige ziekte is. Niet dat hij er iets mee te maken heeft. Gelukkig maar. “Ik geraak gewoon vermoeid.” Ik ook als ik hem zo bezig hoor. “maar voor die patiënten, dat ze voor alles een uitleg willen. Als het van hem afhing…” Het is vooral mijn schrijven dat hem dwars zit. Dat doet een mens toch niet voor niets?

Tja, schrijven. Ik ben ruim veertig jaar journalist en dan is het moeilijk om het schrijven te laten. En zoals heer Bommel zegt, geld speelt in deze geen rol. Maar dat begrijpt Knijp niet. Wie die Bommel is? Waar woont hij? Heb ik zijn ondernemingsnummer? Een voornaam. Olivier Bommel, zeg ik. Knijp noteert. Hij wil nu weten wat de omzet is van de CVS Liga, wie wie betaalt. Het is liefdewerk, zeg ik hem, of beter gekkenwerk. Het is als Zeno’s paradox. Elke keer dat je een stap dichter bij je doel komt wordt de afstand groter. Zeno, noteert Knijp. Maar al die wetenschap is niet aan hem besteed. Hij wil feiten, zegt hij. U bent ook aandeelhouder in een journalistiek bedrijf, zegt hij. Daar is geen ontkennen aan. Helaas heeft dat nog geen cent opgebracht. Maar à là, dat zijn mijn zorgen. Ik heb ook nog andere aandelen, die al evenmin wat opbrachten, en sommige dan weer wel. Knijp kijkt me wazig aan. Ik weet alles, zegt hij, ik volg u op Linkedin. Hemeltje, de administratie vogelt nu al de sociale websites uit! We zijn uitgepraat. Knijp laat voorlopig los. Ik mag gaan.

Een paar weken later belt mijn accountant. Een zekere Knijp is langs geweest en heeft al mijn data in beslag genomen. En vorige week belt een uitgever die een van mijn blogs publiceert. Of ik ene meneer Knijp ken. Die is binnengevallen en heeft hem “met politiebevoegdheid” ondervraagd over wat hij over mij wist. En gisteren belt een vriend die mijn blog vertaalt. De heer Knijp kwam hem “vatten” tijdens de lunch. Wie ik ben, hoe lang hij me al kent, wat ik zoal doe.  Knijp knijpt verder.

Volgens mijn advocaat kan dit allemaal. Sociaal inspecteurs hebben in dit land meer bevoegdheden dan om het even wie en kunnen je hele leven binnenste buiten keren. Maar waarom? Zij ziet een onmiddellijk verband tussen het geschil dat mijn echtgenote sinds jaar en dag met het Riziv heeft én met mijn zaak over mijn gehandicaptenstatuut die ik voor de Arbeidsrechtbank gewonnen heb. Als er kennissen zijn die Knijp op bezoek krijgen dan zijn ze bij deze gewaarschuwd. Als u een zeehond met een Bill Gates-bril ziet, gekleed in een goedkope jeans met een ruitjeshemd, in een wolk van Old Spice dan is dat de man. Vorige maal had hij speculaas gegeten. Doe hem mijn hartelijke groeten.

Marc van Impe

16:12 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (5)