17 februari 2012

Verloren

Nrc.next opende deze week met de vraag waarom liefdesverdriet creatief maakt, onder de kop 'Het nut van een gebroken hart'. De krant liet vijf kunstenaars aan het woord over de creatieve kracht van liefdesverdriet, speciaal voor Valentijnsdag.  Onder de zin 'Ze heeft me gedumpt, maar ik heb eraan verdiend' gaven een zanger, muzikant, liedjesschrijver, dichter en een liefdesverdriet-dokter hun hun kijk op het liefdesverdriet. Ik kan dit alleen maar beamen. Ik schreef het eerder al: de liefde is een massagraf want wie eerlijk is met zichzelf zal moeten toegeven dat ook talloze malen de edelste sentimentele gevoelens heeft moeten begraven om vervolgens aan een nieuw begin te beginnen. Het probleem is niet het einde maar het nieuwe begin. Mijn vriend de internist die een liefdesleven als een postzegelverzameling uitbouwt vertrouwde me toe dat hij er de laatste tijd aan begint te twijfelen. Hij is nog niet zover als Lucian Freud die maar liefst veertien erkende kinderen bij zes erkende verloofdes verwekte, maar naar Belgische normen scheelt het niet veel. Het probleem is dat hij in eigen kring – lees: de eigen campus- blijft versieren. Mijn vriend wordt er niet creatiever van maar destructiever wat zich vertaalt in agressiviteit tegenover collega’s, verplegend personeel en patiënten.  ‘Eigenlijk moet jij me eens uitleggen wat liefde is,’ mailt hij. Mijn vriend is heel betrouwbaar en meelevend, hij probeert voortdurend mee te  denken en oplossingen aan te dragen. En dat laatste doet hij zo nadrukkelijk dat het hinderlijk wordt. 'Ja, maar iedereen verwacht dat ik een antwoord heb,’ klaagt hij. Maar iemand die meeleeft is iets anders dan iemand die zich inleeft. Hij slaagt er niet in om sociale situaties goed te interpreteren, heeft veel moeite met verandering en toch leeft hij van conflict naar conflict. Relaties aangaan en onderhouden: kan hij niet. 'Bij mij ontwikkelt een relatie zich niet,' analyseert hij. 'Ik blijf altijd hetzelfde doen. Ik ben heel correct, maar er is eigenlijk geen contact. Liefde is voor hem medelijden. Bezorgdheid. Niet iets waar je heel blij van wordt.’ Zou dit op Asperger duiden? Hij is een hard werkende dokter, een man die elke dag 16 uur in het getouw is voor zijn patiënten en voor zijn ex-en. Want afgesprongen liefde kost geld, veel geld. Maar hij is niet alleen. Uit een onderzoek van de Johns Hopkin University dat meer dan 30 jaar duurde blijkt dat het aantal echtscheidingen 51 procent is voor psychiaters, 33 procent voor chirurgen, 24 procent voor internisten, 22 procent voor kinderartsen en pathologen en 31 procent voor andere specialiteiten. Het totale aantal echtscheidingen was 29 procent na drie decennia van follow-up en 32 procent na bijna vier decennia van follow-up.    Artsen die trouwen voordat ze afstuderen hebben meer kans op een echtscheiding dan degenen die wachten tot na hun afstuderen (33 procent versus 23 procent). En nog dit: vrouwelijke artsen hadden een hogere echtscheidingratio (37%) dan hun mannelijke collega's (28 procent). De geleerde vrouw vraagt of ik toevallig ook de journalistenstatistieken heb. Die ga ik vannacht in bed voorlezen. Ik heb er aan verdiend, kan mijn vriend helaas niet zingen. Ik dus weer wel.

Marc van Impe

20:58 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (3)