24 juni 2012

Shurgard

Je weet niet wat je niet weet, dus kan je beter voortbouwen op wat je weet dat wél werkt. Daarom is zelfkritiek haast onmogelijk en weinig effectief. Dat zie je dagelijks in het beleid van deze regering: dat bestaat vooral uit een rit met veel vallen en opstaan, meer survival dan visie.  Die uitspraak over weten heb ik niet uit mijn duim gezogen maar komt van de übertechnocraat Donald Rumsfeld die de oorlog in Irak in de steigers zette. Rumsfeld voegde er aan “En er zijn dingen waarvan je niet weet dat je ze niet weet.” Hij vergat een vierde categorie: je weet soms niet wat je wel weet. Dat heet ervaring. Wat ons beleid mist is appreciative inquiry, samen ervaringen delen en vergelijken. Dus geen red flags maar green flags. Want er is altijd wel iets dat werkt. De vraag moet zijn: waarom werkt iets wél in die gegeven situatie? Zelden is iets aan het toeval te wijten.
Op die manier leg de mogelijke drivers bloot, dat heet Ontdekken of Discover. Ken je de drivers, dan kan je de kans op herhaling van die ideale situatie vergroten, dat is Dromen of Dream. Niet het voorkomen van fouten moet de voorkeur krijgen, maar het zoeken vanuit de oplossing. Dat is Uittekenen of Design. En dan pas komt het realiseren wat je kan. Dat heet Afleveren of Deliver.
We hebben innovatie nodig. Zeker in de volksgezondheid en de geneeskunde. Die wordt nu tegengewerkt door de overheid die alles liever in strakke stramienen en trajecten giet, dan appreciative inquiry toe te passen. Dat komt omdat niet de zorgverstrekkers en de patiënten de zorg sturen maar de verzekeraars en de ambtenarij. Hadden die ooit de Sint-Pieters moeten bouwen dan had die vast en zeker op een stapelplaats van Shurgard geleken. Michelangelo en Bramante werkten met de menselijke maat. Niet met een web van doorgeschoten regeltjes en procedures.
Marc van Impe

19:39 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (1)

19 februari 2012

EBM

Een van de megafoons waar Volksgezondheid zich van bedient  is van het merk EBM, wat staat voor  evidence based medicine. Te pas en te onpas worden behandelwijzen afgestraft of zelfs verboden omdat er geen deugdelijk wetenschappelijk bewijs zou bestaan voor de heilzaamheid, laat staan doeltreffendheid daarvan. Men kan daar zijn bedenkingen bij hebben, men kan dit aanvechten maar het is een valabel argument. Op voorwaarde dat het eerlijk gebruikt wordt en niet neerkomt op biopychosociaal kunstschaatsen. Kunstschaatsers bewegen maar gaan niet vooruit, net zoals sommige  EBM-adepten vooral uit werk van de eigen club citeren. Me, myself and I. In het regeerakkoord werd nog maar eens verwezen naar EBM als middel om de patiënt toegang te geven tot de medische innovatie. Het klinkt mooi, het betekent niets. Wat wel iets concreet betekent is dat de kamers voor osteopathie, homeopathie, chiropraxie en acupunctuur, vier “disciplines” die weinig met EBM vandoen hebben op volle toeren draaien en dat met ministeriële zegen. Sterker nog, de minister wil zich, aldus haar recente verklaringen in het parlement, door hen laten adviseren over goede praktijkbeoefening, de organisatie van peer review en regelgeving. De minister baseert zich daarvoor op rapporten van het KCE die zeggen hoe vaak de bevolking wel geen beroep op hen doet. De minister zegt zelfs dat het ziekenfonds, als het dat wil, dit soort van prestaties mag terugbetalen.

Dat is een argument dat kan tellen. We mogen dus binnenkort een kamer van schietgebeden verwachten, en een kamer van Lourdesgangers, van gebedsgenezers, koffiedikkijkers, kaartleggers en waarzeggers. Iedereen zijn meug. Allemaal even evidence based. Ik dwaal? Overigens, Lourdesreizen worden al door één ziekenfonds gesponsord. En de adepten van de becel-doctrine krijgen ook geld toegestopt. Nu alleen nog bezuinigen.

Marc van Impe

20:14 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)