04 januari 2012

Romantiek

Kan je voor een keer romantisch gaan, vraagt de geleerde vrouw. Ik zit uit het raam te staren naar twee kippen en een haan die ze beurtelings probeert te bestijgen. Maar het is het seizoen niet, en keer op keer valt de hitsigaard op de koude grond. Het is Nieuwjaar geweest en tijd voor al dan niet gemeende wensen. De kleinkinderen zijn langs geweest. We hebben oma gezien en gekust. Broers en zussen omhelsd. Collega’s in de wang geknepen en werken gestaag het lijstje nieuwjaarsrecepties af waar we obligaat vrolijk zijn.

Romantiek is iets wat me overvalt na elven, als de geleerde vrouw reeds ter stege is en ik het verzameld culinaire werk van Alexandre Dumas doorploeter. Hij is een stuk romantiek op zich: zoon van de eerste Creoolse negergeneraal onder Napoleon I en een wulpse Française, veelschrijver en homme de femmes, continu balancerend op de rand van het bankroet, hypochonder en levensgenieter tezelfdertijd. Eigenzinnig ook. Een musketier in his own right.

Ik hoop dat we in dit tijdsgewricht een periode kunnen afsluiten die ons niet veel meer dan ellende gebracht heeft. Een periode waarin bankiers producten ontwikkelden die ze als een dokter Frankenstein zelf niet meer begrepen en in de hand hielden. Een periode van wild individualisme en dirigisme geleid door achtenzestigers die de meest zelfzuchtige, cynische  en manipulerende generatie blijken te zijn die we de voorbije honderd jaar hebben mogen meemaken. Een tijdperk van cabinettards die alleen met zichzelf en hun ambtenarenpensioen rekening houden.

Ik geloof in de jeugd die studeert, die daarvoor over de grens gaat, en die zich niet bindt aan het eerste lief. In de nieuwe generatie die met IT is opgegroeid en zich niet laat bedonderen door slimmigheidjes als een carbonfiets met 24 versnellingen. Ik geloof in de romantiek tout court. En ik wacht op de lente, met spanning, dat mijn apothekeres weer bloesjes draagt en we weer mooie benen mogen zien.

Marc van Impe

12:27 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)