25 februari 2017

Australië realiseert doorbraak inzake CVS



Wetenschappers onder leiding van Professor Don Staines van de Griffith University van Queensland hebben het Chronisch Vermoeidheid Syndroom (CVS), ook bekend als myalgische encefalomyelitis (ME), gekoppeld aan een disfunctioneel immuunsysteem en bewijzen daarmee eens te meer dat CVS een lichamelijke in plaats psychische aandoening is.


De onderzoekers van het Griffith University's National centrum voor Neuroimmunologie en Nieuwe ziekten (NCNED) doen hun relaas in de Huffington Post Australië. De doorbraak kwam er door de ontdekking van afwijkingen in de immuuncelreceptoren.


Staines: "Het gaat om een defect in de receptoren, door een verandering in de gentranscriptie van deze receptoren, met als gevolg dat ze niet langer functioneren zoals dat zou moeten. Door dat defect zijn de receptoren niet meer in staat om de overdracht van calcium van buiten naar binnen de cel te realiseren."


Volgens Staines veroorzaakt dit abnormale calciumverkeer in de immuunsysteem cellen CVS-gerelateerde pijn en afwijkingen in de drie belangrijkste gebieden van het lichaam : de hersenen en het ruggenmerg, de alvleesklier en de maag. Staines vermoedt dat minstens 1 tot 2% van de bevolking aan CVS lijdt. Waarom gentranscriptie verandert, blijft vooralsnog een vraag.


Minister Leeanne Enoch van Queensland die bevoegd is voor wetenschapsbeleid zei gisteren dat de bevindingen een belangrijke doorbraak zijn: "Deze ontdekking is geweldig nieuws voor alle mensen die leven met CVS en de daarmee verband houdende ziekten, en het bevestigt wat mensen met deze aandoeningen al lang weten, met name dat CVS een 'echte' ziekte is en niet een psychologische kwestie."


Australië gaat nu 1.6 miljoen dollar investeren in de ontwikkeling van tests en medicatie voor de behandeling van de aandoening. De Stafford Fox Medical Research Foundation legt 4 miljoen dollar bij. De kostprijs van de totale diagnose en behandeling zou Australië om en bij de 700 miljoen per jaar kosten.


In eigen land houdt men vast aan de stelling dat CVS psychosomatisch van oorsprong is en best behandeld wordt met kinesitherapie en cognitieve gedragstherapie.


Meer info:

http://www.huffingtonpost.com.au/2017/02/21/queensland-sc...


http://www.sciencealert.com/one-of-the-biggest-myths-abou...

 

Marc van Impe

 

Bron: MediQuality

18:42 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

26 november 2015

Zoenen ? Dat kan, maar enkel op verzoek

Het vreselijke kusseizoen komt er weer aan. Eerst mijn verjaardag: mmm, mmm en mmf. Dan Kerst: muh, muh, muh. Oudejaar en Nieuwjaar: smak, slebber, smak. En daarna de onvermijdelijke nieuwjaarsborrels die gepaard gaan met de enthousiaste overdracht van poeder, fond de teint, lipstick en spuug op wangen, hemdkraag en schouders. Ik ben daar niet voor. En ik ben niet alleen.
Het is me opgevallen dat kleine kinderen en kleuters eigenlijk een hekel hebben aan de zoenrituelen van ooms en tantes, opa's en oma's. een zoen van je mams, dat hoort zo, dan blijft je microbiotoop binnen de familie, maar die van een half aangeschoten nonkel die je één keer op een jaar ziet en die uit het verre Antwerpen komt en al zijn microben en virussen van ginds meebrengt? Vreselijk. De kleuters hebben gelijk.
Komt daarbij dat er precies in het seizoen van griep, verkoudheden en keelpijn nogal wat afgezoend wordt. Doe je het in een, twee of drie keer, het maakt niet uit. Hele infectueuze kolonies verhuizen van lichaam naar lichaam. Ik vermijd in de winter teveel naakte handen schudden, waar even voordien nog een zakdoek in gedrukt zat. Ik hou het bij schouderklopjes, het aanklinken van een glas, een hoofse knik.
Een kus resulteert onvermijdelijk in een uitwisseling van bacteriën. Maar zolang het binnen de intieme kring blijft betekent dit nog geen aanval op onze gezondheid. Integendeel, zoenen helpt zelfs bij de opbouw van ons immuunsysteem, zeker wanneer de speekselstroom van de man naar de vrouw gaat. Daaruit volgt dat hoe langer een vrouw dezelfde persoon kust, hoe groter de kans dat ze immuun is voor bijvoorbeeld het cytomegalovirus als ze zwanger raakt. Maar opgepast als je partner "vreemd" gaat. Keelontstekingen en herpes worden bijvoorbeeld gemakkelijk oraal uitgewisseld.
Ik ben dus niet het kussende type. En wat dat betreft ben ik helemaal geen uitzondering op de regel. Volgens een studie van de British Heart Foundation wisselt bijna één op vijf getrouwde koppels slechts één keer per week een kus uit. En als de lippen elkaar dan toch raken, gaat het vaak maar om een vluchtige kus. De onderzoekers waren verrast dat 18 procent van de getrouwde koppels soms een week samenleeft zonder elkaar te kussen. Bovendien duurt een kus bij 40 procent vaak maar zo'n vijf seconden. Jonge koppels tussen 18 en 24 kussen elkaar wel bijna elke dag, met een gemiddelde van 11 keer per week. Maar er zijn ook oudere koppels die elkaar nog vaak kussen. Zo'n 5 procent van de ondervraagden die ouder waren dan 45, wisselden gemiddeld 31 kussen per week uit met hun geliefde.
Een goede kus is als dansen, las ik ooit, je moet je partner goed kunnen volgen en elegant reageren op subtiele aanwijzingen. Gezien ik het bij één partner houdt ben ik dus blind voor alle andere al dan niet subtiele aanwijzingen. Ik ga zover dat ik mijn kinderen, kleinkinderen en schoondochters nog zoen. Die ene zwager die altijd als  een uithongerde hond op mijn gezicht afkomt, krijgt dit jaar een hondenkoekje.


Marc van Impe

 

Bron: MediQuality

10:49 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

08 oktober 2012

Het is indian summer

De laatste vakantiegangers druppelen weer binnen. De collega’s die geen kleine kinderen meer hebben, niet geterroriseerd door school, tennis- en balletles, muziekschool, voetbalclub of andere verplichtingen. Mijn vriend de apotheker is ook terug. Hij ziet er wat sip uit. Drinkt zijn bier met minder smaak, ook als het hem aangeboden wordt. “Geen echte vakantie gehad,” mompelt hij. “ziek geweest.” Het is een bekend fenomeen. Heb je een heel jaar recht als een eik in je officina gestaan, komt de vakantie en dan lig je geveld op bed: koorts, pijn in de gewrichten en achter de oogballen. Het zuur in de nieren en een maag die wel vol beton gestort lijkt. Waarom wordt een mens pas ziek als hij rust heeft? Tien jaar geleden werd dit fenomeen onderzocht door Tilburgse wetenschappers en ze maakten er een klapper mee maar liefst drie procent van de populatie bleek last te hebben van vrijetijdsziekte. Vooral mensen met een zware, verantwoordelijke taak lijden aan dat omgekeerde Kortjakje-syndroom, zoals dat zo mooi heet. En volgens de hoofdonderzoeker Ad Vingerhoeds heeft dat niets met psychologie maar alles met de invloed van stresshormonen op het immuunsysteem te maken.  Onder druk pompen we adrenaline en cortisol door ons lijf zodat de afweer op scherp staat. Treedt de rust in dan gaat het stresssysteem in een lagere versnelling en dus ook het immuunsysteem. Maar als het stresssysteem te lang blijft aanstaan dan gaat het alarmsysteem in overdrive, wordt nutteloze energie geproduceerd, verzwakt het lichaam en uiteindelijk de afweer. Wie dus ziek wordt is of over zijn grenzen heen, of produceert te weinig adrenaline en cortisol. Maar ook wie plots zonder overgang kapt met het harde werken zorgt voor ontreddering. Je bent dan als de voetballer die pas na de wedstrijd de blessure voelt.
Mijn vriendin de psychologe wil wel opmerken dat voor sommige mensen ook ontspannen zeer stressvol kan zijn. Dat zijn mensen die vakantie eigenlijk niet leuk vinden maar er toch aan doen omdat dat zo hoort.  En onze cardioloog in het gezelschap begint te oreren over het vakantiehartsysndroom ten gevolge van teveel alcohol. Waarop de geleerde vrouw vanuit de kamer roept dat ze ons allemaal eens snel een vakantiehart zal bezorgen als de tafel niet afgeruimd wordt.
De adrenaline piekt op slag, de cortisol stroelt door onze aderen, de apotheker drinkt haastig zijn glas leeg en moet dringend iets uit zijn auto halen.
Marc van Impe

15:44 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)