27 augustus 2014

Een databaseramp

Het was pas toen het verslag van de adviserende geneesheer van de verzekeringsmaatschappij kon ingekeken worden dat duidelijk werd dat er iets verschrikkelijks fout gelopen was in het dossier. Daar stond zwart op wit geschreven dat een patiënte een op een miskraam uitgelopen tweede zwangerschap had meegemaakt, wat uiteraard de verklaring moest zijn voor de zware depressie waaraan ze zonder twijfel leed. Dit dossier was getekend door een van de meest vooraanstaande psychiaters van dit land. Alleen was er nooit een tweede zwangerschap geweest. En had de geleerde professor een foute notitie gemaakt in zijn aanvankelijk verslag. Maar door elke arts werd zijn aantekening voor waar aangenomen. De depressie bleek een ernstige immuunstoornis te zijn.
Ik lees deze zomer een gelijkaardig verhaal in een lezersbrief in mijn voortreffelijke weekblad The New Scientist. Tony King uit Lilydale, Victoria in Australië, waarschuwt ons voor de gevaren van een onwrikbaar geloof in geïntegreerde databases. Met een EMD, zoals dat ook in Australië bestaat, kan behoorlijk wat fout gaan, schrijft hij. Kings vrouw kreeg drie jaar geleden een diagnose in haar dossier geschreven. Van bij het begin had hij het vermoeden dat er iets ernstig fout was. Maar het bleek onmogelijk om een degelijke second opinion te krijgen. De ziekenhuizen logden immers allemaal op dezelfde onfeilbare database in en telkens kwam het foute verdict. Sterker nog, de artsen die King en zijn echtgenote consulteerden, weigerden bijkomende onderzoeken uit te voeren en verweten haar ziektewinst te willen halen uit een ingebeelde somatoforme aandoening.
Het heeft drie jaar geduurd voor mevrouw King terecht kon bij een arts die los van de centrale database zijn eigen diagnose wou stellen. Die werd door verder onderzoek bevestigd, en nu is mevrouw King in goede handen en aan de beterhand.
Het geval King bevestigt wat ik al wist. Als één iemand een fout maakt in je dossier, dan is het verrekt moeilijk om die weer recht te zetten. En de ervaring heeft me geleerd dat hoe logger en anoniemer het ambtenarenapparaat is achter de database, des te groter het risico op falen.
Komt daarbij dat de consultatie van een dergelijke database veel verder gaat dan men zich nu kan voorstellen. Zo werd begin deze maand in de VS Healthapp gelanceerd. Voor 99 dollar per maand kunnen Amerikanen onbeperkt toegang tot een arts krijgen via hun smartphone dankzij deze app. HealthTap was al een website waar patiënten gratis medische vragen konden stellen aan artsen, met 100 miljoen actieve bezoekers, en 62.000 aangesloten dokters die sinds de oprichting in 2010 1,9 miljard antwoorden gaven.
Met de nieuwe HealthTap Prime-app kunnen patiënten via de smartphone een privé videoconferentie aangaan met een huisarts, die online een diagnose kan stellen. Ook het online voorschrijven van medicijnen is mogelijk. Het is meer dan een Skypeverbinding met een ‘doktersstrik' eromheen, volgens de makers. De arts krijgt bijvoorbeeld ook toegang tot het medisch dossier en eerdere vragen die de patiënt heeft gesteld op de HealthTap-website. En hier wringt het schoentje. De artsen krijgen betaald per consult door HealthTap.
Bij Google kan je nu eisen dat je foute of achterhaalde berichten verwijderd worden. Daar moet je goede redenen voor hebben. Maar het kan. Wie garandeert mij dat de beheerder van de centrale patiëntendatabase zijn fouten zal willen rechtzetten?

En wie zal hij het eerst geneigd zijn te geloven: de arts of de patiënt?


Marc van Impe

 

Bron : MediQuality

16:48 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)