29 maart 2016

Volgens CM verdient de huisarts 16.000 € per maand


Goed nieuws! Als Luc Van Gorp, de voorzitter van de Christelijke Mutualiteit, het bij het rechte eind heeft verdient u als huisarts veel meer dan u denkt. Van Gorp gaat het debat niet uit de weg, zegt hij zelf. Citaat: ‘Ik wil praten over een redelijk honorarium voor artsen. Vorige week las ik in de krant dat de Belgische huisartsen de hardste werkers van Europa zijn: ze werken gemiddeld 51 uur per week, en ze zien vier patiënten per uur. Telt u even mee: een bezoek aan de huisarts kost ongeveer 20 euro. Ze verdienen dus gemiddeld viermaal 51 keer 20 euro, en dat maal vier, want er zijn vier weken in een maand. Dat levert de gemiddelde huisarts een maandelijkse bruto-ontvangst op van goed 16.000 euro – en dan heb ik het over huisartsen, niet over specialisten. Hallo? Mag er daarover ook eens gepraat worden? Want al dat geld wordt betaald door de overheid en de patiënten.’
Van Gorp vergist zich. De gemiddelde huisarts verdient geen 16.000 € . Hier begaat de CM-voorzitter een denkfout. Geen enkele huisarts ziet gedurende 51 uur per week  patiënten per uur.  Om te beginnen wordt minstens een derde tot de helft van die tijd besteed aan de waanzinnige administratieve verplichtingen waarmee het Riziv én de ziekenfondsen de artsen en dan vooral de huisartsen teisteren. Ik citeer mijn  vriend de huisarts: “Zo’n 25 jaar geleden was ik voor 90 procent van mijn tijd bezig met patiënten. Consultatie, huisbezoeken, een middag in de home, kinderwelzijn, om het even. De tijd vloog voorbij. Ik had nauwelijks de tijd om getrouwd te raken en kinderen te maken. Grapje natuurlijk. Ik had lol in mijn vak. Ondertussen werk ik nog amper de helft van de tijd met mijn patiënten. De rest van mijn energie gaat naar administratie, attesten, aanvragen voor goedkeuringen, statistiekjes invullen,  ik schrijf geen brieven aan collega’s meer maar verzuip in de  e-mail, moet me door nieuwe richtlijnen en profielaanwijzingen worstelen, bijscholingen volgen en het ergste is dat ik dan ook nog eens moet horen dat ik eigenlijk niet goed bezig ben.” Mijn vriend heeft dan nog een goed lopende praktijk. Er zijn heel wat huisartspraktijken waar de huisarts niet aan 240 consultaties per week komt.
Luc Van Gorp mocht zijn waarheid kwijt in Knack Magazine van 23 maart. Collega Walter Pauli had zijn interview blijkbaar niet goed voorbereid of hij vond het niet nodig om een correctie aan te brengen. daarom doen wij het hier.
Uit het Panorama de la Santé van de OESO dat in november vorig jaar gepubliceerd werd, blijkt dat het gemiddelde inkomen van de huisarts in ons land 2.3 maal het modale inkomen van de doorsnee Belg (MBI) bedraagt. De gemiddelde specialist daarentegen –alle disciplines bij elkaar gerekend- verdient 6.1 maal het MBI. Hoeveel betekent dat nu in mensentaal? Het netto belastbaar inkomen in België bedroeg in 2012 gemiddeld 16.651 euro, zo blijkt uit de jongste statistieken van de Federale Overheidsdienst Economie. Dat betekent dus dat huisarts Doorsnee 38.297,3 € netto belastbaar in 2012 zou verdiend hebben. Splitsen we dit echter uit naar de regio’s dan zien we dat in de rijkste regio Vlaanderen een MBI heeft van 17.765 euro. Wat maakt dat de Vlaamse huisarts dr. De Leeuw 40.859,5€ verdiende. Zijn Waalse collega dr. Le Coq woont een regio met een MBI van 15.736 euro. Dat klokt af op 36.192,8€. Hun Brusselse collega Dr. Zinnequin verdiende in een gewest dat amper 13.312 euro MBI scoort, slechts 30.617,6€. Brussel en Wallonië gaan er wel het sterkst op vooruit met respectievelijk 8,5% en 14,7%. Dit zijn cijfers per jaar.
De specialisten zijn doorsnee veel beter af. Nationaal verdienden ze gemiddeld 101.571,1€, in Vlaanderen is dat 108.366,5€, in Wallonië 95.989,6€, en in Brussel is dat 81.203,2€.
Dit zijn data aangeleverd door het RIZIV en dat beschikt nog altijd niet over het exact aantal artsen dat effectief werkt. In 2009 publiceerde ik al eens de  inkomensschaden voor artsen. Zowel RIZIV als toenmalig BVAS-voorzitter dr. Marc Moens kropen in hun pen om één en ander recht te zetten. Minister Onkelinx gaf toen toe er slechts 9.259 “actieve” huisartsen waren. Afscheidnemend BVAS-ondervoorzitter dr. Roland Lemye wist ons toen overigens te vertellen dat er in feite slechts 6000 huisartsen actief zijn. Dr. Marc Moens berekende toen dat de doorsnee huisarts in 2009 exact 49.807 € verdient had.
Met andere woorden: Luc Van Gorp kletst helaas uit zijn nek. U bent niet zo rijk als hij denkt. Daar mag ook eens over gepraat worden.
 
Marc van Impe

Bron: MediQuality

16:40 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

16 maart 2016

Allah heeft het zo gewild

Ik krijg een sms van een vroegere collega. Dat ze terug uit Afrika is waar ze de voorbije vijftien jaren gewerkt heeft in diplomatieke dienst en dat ze nu opnieuw in Antwerpen woont. En de laconieke mededeling dat ze borstkanker heeft. Over een week moet ze onder het mes. Ik kan haar als iemand bij wie niets zonder plan gebeurt. Haar leven verloopt niet als een stroom, maar gaat in zorgvuldig vooruit geplande fasen. Omdat de natuur zich echter niet laat opdelen in tijdzones zorgt deze houding ervoor dat ze regelmatig opportuniteiten mist. Zo slaagde ze er nooit in om een echte relatie op te bouwen, laat staan deze ook af te breken. Er was gewoon geen tijd voor. Het was niet gepland.

Een paar dagen later heb ik haar aan de telefoon. Ze klinkt onthutst, uit haar evenwicht.  Ik zeg dat ik haar verwarring begrijp. Je zou van minder van slag zijn. Dat is het niet, zegt ze. Dan vertelt ze haar relaas. Nadat ze de knobbel in haar borst had waargenomen, had ze op Google zorgvuldig alle mogelijke informatie bij elkaar gezocht. Vervolgens was ze op zoek naar een huisarts bij een groepspraktijk in haar buurt terecht gekomen. Daar had ze telefonisch een afspraak gemaakt. Ze had haar bankzaken in orde gebracht. Haar hospitalisatiepolis gecheckt. En haar inkomensverzekering.

Vervolgens had ze haar enige broer op de hoogte gebracht. Ze had duidelijke instructies gegeven voor het geval dat. Ze had haar euthanasiepapieren laten registreren. Het vinden van twee onafhankelijke getuigen was nog het moeilijkste geweest maar die had ze tenslotte in de jazzclub aan het Zuid gevonden. Ik was er helemaal klaar voor, zegt ze. Koel, beredeneerd, zoals ik ze altijd gekend heb. Dan zegt ze, typisch, dat je hiervoor een app zou kunnen ontwikkelen.

Ik zeg haar dat je niet alles kan beheersen, dat de wil om alles onder controle te krijgen er precies voor zorgt dat je de controle over je leven verliest. Dat tegen het leven geen enkele verzekering helpt. Dan zegt ze, dat ze nu wel weet waarom ze kanker gekregen heeft. Ze heeft jaren de pil genomen. De schuldige is gevonden. Of ik voor haar wat gespecialiseerde literatuur bij elkaar wil zoeken. Ik heb toch toegang tot die gesloten websites voor artsen en wetenschappers? Ik beloof haar mijn best te zullen doen.

Vier dagen later belt ze terug. Ik kan nooit raden wat er gebeurd is. Ze vertelt dat ze op consultatie ging en terecht kwam bij een huisarts met Marokkaanse roots. Hij luisterde naar haar verhaal, deed alle onderzoeken volgens het boekje, maakte de nodige afspraken met het ziekenhuis, zette een stappenplan op papier, gaf haar de nodige brochures. Toen had ze hem de vraag gesteld: waarom, en waarom nu?

Je weet nooit wat hij antwoordde, zegt ze. Ze wacht even om het dramatisch moment goed tot zijn recht te laten komen. Spreek, zeg ik. In Sha Allah, zegt ze. Ze spreekt het uit zoals het echt hoort, ze kent een mondje Arabisch, ze heeft in Kenya en Somalië gewerkt. Ze herhaalt het nog eens: ik vraag hem waarom en hij zegt إن شاء الل! Even weet ik niet wat gezegd. Laat je gaan, zeg ik, laat die verdomde controle los. Dat bedoelt je huisarts.

Ze zegt dat ze toen pas gehuild heeft.

Gisteren kwam er een nieuwe sms: Operatie geslaagd. Geen uitzaaiingen. Geen kwaadaardige tumoren. Ben weer thuis. Bedankt voor je empathie.

Marc van Impe

 

Bron: MediQuality

16:46 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

21 februari 2016

Komt een vluchteling bij de dokter

Ik lees in de krant dat een aantal huisartsen nog slechts drie asielzoekers per consultatie willen ontvangen. Een huisarts uit het Antwerpse belt me met de boodschap dat hij ze spuugzat is, die Syriërs met hun onmogelijke verwachtingen, hun medisch onverklaarbare klachten en hun onbegrijpelijk Engels.

Een Brusselse huisarts klampt me aan op een receptie en maakt zijn beklag over de gebrekkige ondersteuning door Fedasil bij de behandeling van pas aangekomen vluchtelingen die op hun erkenning wachten. Hij stelt zich de vraag waarom de overheid geen vertalers ter beschikking stelt. Een rondvraag langs verschillende spoeddiensten leert me dat er een probleem is met asielzoekers. Vluchtelingen worden door (huis)artsen vaak beschouwd als een moeilijke groep waarbij psychiatrische problematiek, taalproblemen en grote culturele verschillen de zorg bemoeilijken.

Maar ook de vluchtelingen blijken vaker dan andere patiënten ontevreden te zijn over hun huisarts. Een studente interviewt binnen het kader van haar eindwerk aan aantal Syrische, Irakese en Afghaanse vluchtelingen. Zij rapporteert dat de vluchtelingen zich vaak onbegrepen voelen. Dat ze met hun verhaal niet terecht kunnen bij de behandelende geneesheer. Als je de interviews naleest dan zie je dat je het relaas van de "vluchteling" in twee delen kan opsplitsen: het algemene verhaal, dat bijna altijd gelijk is en het gedetailleerde verslag van de persoonlijke en gaat vooral over wat ik het onthaal bij de balie zou noemen. De ontmoeting met de arts zelf is veel genuanceerder en positiever. In ons land is bij mijn weten nog geen academisch onderzoek gedaan naar de ervaringen van de vluchtelingen met onze gezondheidszorg.

Navraag bij de FOD leert me dat men ook daar geen onderzoek gedaan heeft of dat er een analyse aan de gang is. Men verwijst me naar Fedasil maar daar heeft men andere zorgen aan het hoofd. Artsen zonder Grenzen en Dokters van de Wereld zijn vooral en hard bezig met praktisch werk. Zij zijn vaak de eerstelijnszorg voor asielzoekers.

Uit Nederlands onderzoek leer ik dat er nogal wat overeenkomsten zijn met de voorlopige conclusies van mijn Vlaamse studente, die een allochtone achtergrond heeft. Pharos is het Nederlands landelijke kenniscentrum dat gespecialiseerd is op het gebied van de kwaliteit, effectiviteit en toegankelijkheid van gezondheidszorg voor migranten en vluchtelingen. Op de website www.pharos.nl staat een grote hoeveelheid onderzoeksresultaten.

Ook daar blijkt bij analyse van de vluchtelingeninterviews dat de geïnterviewde vluchtelingen of echtparen een ‘persoonlijk verhaal' hadden naast een ‘algemeen verhaal'. Het algemene verhaal, dat in vrijwel alle interviews aan de orde kwam, bestond uit een verzameling ervaringen van nabije anderen met de gezondheidszorg. De toonzetting was negatief en getuigde van wantrouwen jegens de Nederlandse gezondheidszorg en in het bijzonder jegens de huisarts. De persoonlijke verhalen daarentegen waren genuanceerd, ook in de zin dat dezelfde vluchteling over de ene huisarts in geheel andere bewoordingen sprak dan over een andere. Vluchtelingen vertelden met grote dankbaarheid over levensreddend optreden van huisartsen en over hun begrip, aandacht en openheid, maar ze vertelden ook over denigrerende of generaliserende uitspraken, over niet serieus genomen ernstige signalen en over afwerend of zelfs verbaal agressief optreden van huisartsen.

Medisch onverklaarde lichamelijke klachten bleken een belangrijke plaats in te nemen in de interviews, zowel die met huisartsen als die met vluchtelingen. De Nederlandse website www.huisarts-migrant.nl is een zeer mooie en toegankelijke website en een rijke bron van informatie voor in de dagelijkse praktijk. Uit het boek Huisarts en vluchteling: "Veel asielzoekers en vluchtelingen komen uit de hedendaagse conflictgebieden waar traumatische gebeurtenissen hebben plaatsgevonden of nog steeds plaatsvinden. Zij en hun kinderen kunnen in meerdere of mindere mate lijden aan de gevolgen daarvan. Er is vaak sprake van specifieke problematiek, die vraagt om een specifieke benadering. Door andere achtergronden, importziekten, geweldservaringen, etniciteit, en culturele verschillen is een ander behandelaccent noodzakelijk, om dezelfde kwaliteit van zorg te garanderen als bij reguliere patiënten."

Tot slot een anekdote: een jong vluchtelingenkoppel uit het Nabije Oosten komt bij de huisarts. Er is een dringende kinderwens. In België kan elke vrouw zwanger worden, weet de man. Of de dokter dus dringend het nodige wil doen. De arts zegt dat hij het stel doorverwijst naar de bekende fertiliteitskliniek in Jette. Hij beschrijft het protocol en de onderzoeken die men gaat uitvoeren. Waarop de man verontwaardigd opstaat en de consultatie wil beëindigen. Niet hij heeft een probleem, hij ejaculeert zoveel en zo vaak hij wil. Zijn vrouw is de oorzaak van zijn verdriet.

Het boek Huisarts en vluchteling, een Practicum Huisartsgeneeskunde voor opleiding en nascholing, van E. Bloemen en J. van der Laan  ISBN 9789035234109 kost 27 euro, bestelt u op Pharos.nl.

Marc van Impe

 

Bron: MediQuality

12:06 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)