26 augustus 2011

Hubris

De Grieken noemden het hubris. De hoogmoed die zo gemaximaliseerd wordt dat de drager ervan zich onaantastbaar waant. Alcibiades ging de  geschiedenis in als het schoolvoorbeeld van de geniale, gefortuneerde en briljante jongeman die, zonder de rem van een geweten, de leer der sofisten in praktijk bracht en alles en allen ondergeschikt maakte aan de bevrediging van zijn eigen tomeloze eerzucht en machtsdrift. Hij was veldheer, vlootleider, wagenrenner, vriend van Socrates, echtbreker en nachtacrobaat. Alcibiades verried zijn vrienden, slijmde met zijn vijanden, keerde hen de rug toe en had vooral medelijden met zichzelf. In die antieke tijden keken de goden niet op een gram en logisch dus dat hij door moord aan zijn einde kwam.

Daar moest ik aan denken toen het aangetekende schrijven van het Riziv binnenviel waarin aangekondigd werd dat op 27 september de zaak van de geleerde vrouw en haar collega zal behandeld worden in een zitting van de kamer van beroep. Blijkt dat één van de zetelende rechters niemand minder is dan de zeer geleerde en uitmuntende  zielenknijper Joël Boydens, de Alcibiades van de Aeropolis aan de Haachtste steenweg in Schaarbeek alwaar het grootste ziekenfonds van het land dagelijks zijn verliezen telt die het dankzij zijn participatie in de grootbank Dexia.

Met dr. Boydens is het allemaal begonnen. Ik zie hem nog zitten in het clair obscur van een bezemkast waar wij ontvangen werden om te overleggen over het CVS/ME beleid. Het fijne hoofd gesierd met een fijn gouden brilmontuur, met de glimlach van een Duitse kippenkweker, lichtjes gebogen naar links sprak hij ons toe. Er volgde een logorhée, een balkenbrij van nietszeggende woorden, newspeek en slogans met veel aandacht voor patiëntenbelangen, omringen met zorg, primaire belangen, ondersteuning tot het de geleerde vrouw teveel werd en ze opstond en de deur van het bezemhok achter haar dichtgooide. Tenslotte is  geen lid van de club van simpele lieden die hun eer en zaligheid verkopen voor een kop vakbondskoffie en Lotuskoekje.

“Als u niet naar ons wil luisteren, dan weet u nog niet wat wij u kunnen en zullen aandoen,” fezelde hij. Ik dronk mijn koffie op en wenste hem allerhartelijkst  een lastige kanker achter het hart toe en hoopte dat de dokters echt lang zouden moeten zoeken en nam vervolgens beleefd afscheid.  

De volgende dagen verscheen een hele correspondentie in mijn mailbox. Gericht aan Marc Justaert, Luc Cools, Peter Donceel en de andere leden van het christelijke sanhedrin, in CC aan Marc van Impe.

“Wat is de te volgen strategie ten aanzien van Van Impe,” schreef de Alcibiades vanop de Aeropolis.

Die strategie ligt nu op tafel. Boydens wordt dus nu niet alleen betrokken partij, maar ook nog eens aanklager en rechter. Ik heb daar zo mijn idee over. Ik denk dat ik de hulp van de gezusters Alecto, Tisiphone en Megaira ga inroepen. Ze zijn Griekse wraakgodinnen of Erinyen. Zij achtervolgen en kwellen degenen die iets misdaan hebben. De Erinyen wonen in de benedenstad en komen graag naar de bovenstad als er een misdadiger met hun wraak gestraft moet worden. En ook bij hubris doen ze hun huiswerk. We beginnen dus met hem te wraken.

Marc van Impe

17:25 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (3)