03 maart 2017

Loodgieters zitten vooral in met eigen koopkracht


Stel u even dit verhaal voor: De overgrote meerderheid van de loodgieters vindt niet dat huishoudens te veel uit eigen zak betalen. Ze zitten wel in met hun eigen inkomen. Een bruto jaarinkomen van 200.000 euro is niet uitzonderlijk voor een gediplomeerd loodgieter die zelfstandig werkt. Zelfs de minder goed betaalde loodgieters verdienen ruim 140.000 euro, na aftrek van wat ze afgeven aan hun dispatcher. En toch vindt bijna twee derde van de loodgieters (63 procent) dat het deel voor hun werkverdeler te groot is.


Met wat de huishoudens voor hun loodgieterij moeten betalen, zitten ze veel minder in. Volgens 82 procent van de loodgieters betalen de huishoudens níét te veel uit eigen zak voor het dichten van een lek. Dat blijkt uit een enquête bij bijna 1.300 Belgische loodgieters die het vakblad De Loodgieter vandaag publiceert.


De meeste loodgieters gaan niet zo ver om te zeggen dat hun honorarium (ruim) onvoldoende is. Dat zegt ‘slechts' 31 procent. Maar de antwoorden wijzen erop dat ze bezorgd zijn om hun inkomen. Meer dan de helft vindt dat zijn koopkracht gedaald is in vergelijking met begin 2015.


De houding van veel loodgieters – de vrees om wat inkomen te verliezen en weinig schroom om de huishoudens meer te laten betalen – heeft concrete gevolgen. Toen de federale regering vorige herfst nog maar aankondigde dat ze zou besparen in de onderhoudskosten, verhoogden veel loodgieters hun tarieven, zelfs zij die de besparingen niet zouden voelen. En dat terwijl Belgische huishoudens sowieso al een behoorlijk deel van hun onderhoudskosten zelf moeten ophoesten: bijna een kwart, meer dan gemiddeld in de Oeso-landen.


‘Loodgieters worden goed betaald', reageert Marcel Moens, voorzitter van het loodgieterssyndicaat. ‘Maar de vrees leeft dat ze erop achteruitgaan. Er waren indexsprongen. De afdrachten voor de dispatchers zijn gestegen. De besparingen in de onderhoudssector worden altijd verhaald op de loodgieters.'


Natuurlijk hebt u dit verhaal niet in de krant gelezen. Niemand die ook wakker ligt van de loodgieterskosten. Die zijn de voorbije jaren nochtans flink gestegen. Ze liggen evenmin vast. Loodgieters, -als ze niet in het ‘zwart' werken- werken wel vaak à la tête du client. En ze rekenen steevast verplaatsingskosten aan, ook al ligt de ene klant in het verlengde van de vorige. En hoeveel een avond- of weekendinterventie kost, daar heeft iedereen het raden naar. Dat kan je ook best niet op voorhand vragen want dan dreig je wel eens lang te moeten wachten. Maar daarmee halen ze de krant niet.


Ben je echter arts en dan nog specialist, dan zal je het geweten hebben. Dan kom je met een stethoscoop om de hals of in de zak in beeld. Dat je jaar na jaar de beloofde indexaanpassingen aan je neus ziet voorbij gaan, is van geen tel. Dat je geen supplementen meer mag aanrekenen in een tweepersoonskamer, waarmee je je pensioenfonds betaalt, is brute pech maar sociaal verantwoord.


En de directeur van het ziekenhuis die veegt zich schoon met een salarisnorm van 290.000€.


Had je maar niet zo lang moeten doorleren. Loodgieterij is ook een mooi vak.

Marc van Impe

Bron: MediQuality


18:40 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

28 september 2012

Advocaten

Wat hebt u tegen advocaten, schrijft me een lezer. Het antwoord, goede vriend, is: niets. Maar zoals het een kritisch mens betaamt stel ik me dus overal vragen over. Dus ook over deze beroepsklasse van vrije ondernemers die net zoals de dokter het verschil kunnen maken tussen uw goede of slechte condition humaine. Daarom deze anekdote. Een goede vriend van mij, advocaat, had een bijna dood ervaring. Tenminste zo noemde hij dat. Hij droomde dat hij gestorven was en gehuld in zijn vers gestoomde toga met bef ten hemeltoog. Aan de poort gekomen ziet hij Sintepieter en gelijk maakt hij zijn beklag: hoe is het mogelijk, ik ben nog zo jong, amper 50 en heb nog alimentatie en studerende kinderen, ik ben leidinggevend partner in mijn eigen lawfirm, ik ging net lesgeven op de universiteit en heb me zopas een boot gekocht. Sintepieter die de voorbije 2000 jaar al andere pappenheimers heeft meegemaakt is niet gelijk van zijn à propos te brengen en haalt er zijn grote boek bij. Ha, zegt hij, u bent 50. Maar als ik hier uw ereloonstaten en timesheets bekijk bent u eigenlijk 104. Toen is mijn vriend wakker geworden.

We drinken een Orval. Hij logeert bij mij. Over de zaak die hij voor mij waarneemt, praten we niet. Dat is werken en dat doen we niet in het weekend. “Ga je nu wat eerlijker om met je tijd,” vraag ik. “Wat dacht je,” zegt hij. “Ik heb onze controller gelijk de opdracht gegeven om onze honoraria naar boven aan te passen.” En zo lees ik in zijn honorariumstaat die vorige week binnenkwam, dat hij vorige week 95 uur op een dossier dat ik hem toevertrouwde heeft gestudeerd. Iets wat ik zelf geschreven heb en op een tiental minuten lees. De zaterdag voordien zei hij nog dat hij er nog moest aan beginnen. Ik vraag de geleerde vrouw hoe lang zij over een consultatie doet en hoeveel ze daar volgens de nomenclatuur voor rekenen mag. Conclusie: we zitten allebei in het verkeerde vak.

Marc van Impe

11:59 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)