28 januari 2013

De gang naar de hel

De verhuis naar de nieuwe woonst komt naderbij en dat betekent dat er belangrijke beslissingen moeten genomen worden. Het is duidelijk dat de inhoud van het oude huis niet in de ruimte van het nieuwe appartement gaat passen. Er moeten dus dingen weg. Objectief gezien zou dit de gelegenheid zijn om tabula rasa met een stuk van het verleden te maken. Ik heb daar vroeger niet zo’n moeite mee gehad. De nodige relatiebreuken, daarbij gepaard gaande verhuizingen en nieuwe inrichtingen, het heen en weer reizen tussen twee hoofdsteden en het van nature rusteloze bestaan van een journalist hebben gemaakt dat ik in zo’n situatie naar een soort travel well, travel light modus overschakel. De zigeuner in mij wordt dan wakker. Bij de geleerde vrouw is dat iets anders. Zij spreekt nu al over de mogelijkheid om ergens in een industriepark zo’n box te huren bij dat bedrijf dat een vuurtoren als logo heeft. Waarom, vraag ik, zouden we dingen bewaren die we nooit meer gaan gebruiken? Of zullen we dan op zondagmiddag zeggen: laten we eens een bezoekje brengen aan die stapel oude cursussen, een nooit gebruikt trouwservies  en kerstversiering in Nossegem. God beware me, we raken nu al met moeite tot bij onze familie.
Maar er is geen houden aan. Bijkomend probleem is dat onze ingebouwde kasten niet mee kunnen verhuizen. Dus moeten er nieuwe dressings en pantries en bergruimtes ingericht worden. Dat betekent de ronde doen van meubelbedrijven, Ikea- en Gammaparadijzen waar je geconfronteerd wordt met het universele beeld van één enthousiaste partner die met een lijstje en plan in de hand, de andere partner-die-er-absoluut-geen-zin-in-heeft achter zich aansleurt. Wanneer gaan we dan, vraagt de geleerde vrouw. De koffie is op, het is drie uur zaterdagmiddag en als we willen kunnen we nog een uur of vier winkelen. Ik krijg een mailtje van een verre vriendin: I may be going to hell but at least all my friends will be there. Er bestaat dus geen toeval. De hel is de uitvinding van een Zweedse knutselmeubelaar.
Marc van Impe

10:31 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)