19 oktober 2017

De val van de alfaman


Wat bezielt mannen als Dominique Strauss Kahn (DSK), Donald Trump (DT) en Harvey Weinstein? De drie alfamannetjes hebben een onmatig grote seksuele drift gemeen die ze op slachtoffers waar ze autoriteit over hebben, botvieren.


DSK hield het met callgirls, prostituees, kamermeisjes en journalistes. DT greep wie hij kon naar eigen zeggen "in het kruis" en naar blijkt uit recente getuigenissen aarzelde hij niet om doelwitten als prinses Diana en filmster Brooke Shields te stalken. Harvey Weinstein paste de aloude Hollywood sofatechniek toe. Er zijn een aantal opvallende overeenkomsten: het gaat om machtige, vermogende en fysiek niet bijzonder aantrekkelijke mannen.


Wat me opvalt is dat het ongeloof dat velen uitten toen in 2011 de zaak DSK uitbarstte, nu plaats gemaakt heeft voor een soort aha-erlebnis. Strauss-Kahn's goede vriend sinds 20 jaar, de Franse filosoof Bernard-Henry Lévy verdedigde hem door dik en dun: "De Strauss-Kahn die ik ken, die sinds 20 jaar mijn vriend is geweest en die mijn vriend zal blijven, lijkt niet op dit monster, deze holbewoner, dit onverzadigbare en kwaadwillende beest zoals nu in de kranten wordt beschreven. Charmant, verleidelijk, ja zeker, een liefhebber van vrouwen en in de eerste plaats van zijn eigen vrouw, natuurlijk, maar dit wrede en gewelddadige individu, dit wilde dier, deze primaat, natuurlijk niet." Deze invloedrijke man, mijn beste vriend, een eerbaar bankier, een monster? Nee dat kan gewoon niet. Dit is een schoolvoorbeeld van het sociaal-psychologische fenomeen van stereotypering. Verkrachters zien er heel anders uit, dat zijn ‘losers' die geen vrouw kunnen krijgen. Je hoort nu een totaal ander verhaal.


Ik hoor op de radio hoe een "forensisich specialist" met de sociaal-psychologische verklaringen komt aandraven voor het seksueel grensoverschrijdende gedrag van zo'n man. Mannen in hoge posities, zouden een ‘natuurlijke' neiging hebben om het slachtoffer te worden van hun overmatige testosteronproductie. En precies omdat ze op de top van de apenrots zitten, is er niemand die hen corrigeert. Ze worden dus vanzelf seksverslaafd.


Ik geloof dat niet. Bill Clinton, Arnold Schwarzenegger, JFK en andere mannen gaan de geschiedenis in als seksuele veelvraten. Maar dat is nog wat anders dan kamermeisjes en debuterende actrices aanranden. Hun partner in hun seksuele escapades was een toestemmende partij. Een stagemeester die een stagiaire de linnenkast in lult maakt daarentegen misbruik van zijn positie. De mate van dwang en psychologisch geweld maakt het verschil.


Er zijn naar aanleiding van de zaak Weinstein opvallend veel verhalen over het seksueel intimiderende en dwingende gedrag van de dader naar buiten gekomen. Net als DSK zei Weinstein iets in de aard van ‘Ik weet niet wat me bezielde, ik ging volledig door het lint'. De dader poseert als slachtoffer. Forensisch deskundigen moeten dit herkennen: de dader die heel goed weet dat hij zichzelf niet onder controle kan houden in aanwezigheid van vrouwen, die seksueel opgewonden raakt van het dwingen van een vrouw tot seksueel contact, die wil dat de vrouw zich verzet. Herkenbaar is ook het recidiverende patroon. Ik heb in mijn carrière nogal wat van dit soort mannen gekend: in de politieke cenakels, aan de academie, in de advocatuur, in de media, in het theater. Geen van hen zag er als een loser uit. Ieder van hen was keurig getrouwd. Ze hadden kinderen, een schitterende carrière, een bloeiende praktijk. Ze werden bewonderd, gevreesd, ze beslisten over de toekomst van anderen.


In de Amerikaanse media vreesde men na de zaak DSK dat de slachtoffers van verkrachting nog meer zouden gaan aarzelen om aangifte te doen. Dat is nu niet meer zo. Het is goed dat de pers de slachtoffers nu de ruimte geeft. Overal zijn er kleine en grote Weinsteins, DSK's en Trumps. Hun slachtoffers mogen nu uit de kast komen. Ze zijn niet langer alleen.

Marc van Impe

Bron: MediQuality

08:08 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

17 januari 2015

Een oproep aan alle artsen: houd uw manieren (M. Achtergaele)

Onderstaand artikel verscheen in de medische pers en werd geschreven door Mevr. Marleen Achtergaele, de ex-vrouw van een dader.

Mogen we u vragen om hierop massaal te reageren aub?

beste dank, 

Marc van Impe

 

BRUSSEL 16/01 - In Nederland werkte een psychiater die in het verleden was veroordeeld voor het bezit van kinderporno, bij een evangelische zorginstelling. Nu de zaak via het NCRV-programma De Monitor in de publiciteit is gekomen, komt de zaak voor de tuchtrechter. In België kreeg een psychiater die verschillende relaties afgedwongen had bij patiënten alle krediet aan een katholieke universiteit en een christelijke instelling. Pas toen de VRT de zaak aan het licht bracht, barstte de etterbuil.

De man bleef nog een tijd privé aan de slag maar is nu –uiteindelijk- definitief van de lijst van de Orde der Geneesheren geschrapt. Twee van de zovele gevallen, die ons en autoriteiten bekend zijn en waar nauwelijks ruchtbaarheid aan gegeven wordt. Ik zou willen dat de artsen zelf hier eens bij stil staan.

Binnen onze maatschappij hebben we verschillende soorten meervoudige relaties, waaronder ook de relatie arts (hulpverlener) - patiënt. Deze meervoudige relaties vergroten de kans op uitbuiting en machtsmisbruik, belangenvermenging, hetgeen in bepaalde omstandigheden kan leiden tot seksueel grensoverschrijdend gedrag(SGG).

De professionele  relatie is per definitie een asymmetrische relatie waarbij de patiënt in een afhankelijke en kwetsbare positie komt. Seksuele relaties met patiënten net als het subtiele misbruik, zoals verleidingsgedrag (kan van beide partijen uit komen) zijn in alle omstandigheden onverenigbaar met de professionele rol van de arts. Grensvervagingen kunnen zijn: sessies verlengen, ontmoetingen buiten de werksetting, altijd die patiënt als laatste nemen, troetelnamen, commentaren bij fysieke aantrekkelijkheid, vertrouwelijke mededelingen over zichzelf en anderen, weinig zakelijke inrichting van de werkruimte.

Een arts beschikt over 'macht', hij neemt veelal beslissingen voor de andere partij, want 'hij weet het beste' voor de patiënt. Het is dan ook essentieel dat de arts zich houdt aan een professionele houding, attitude. Onethisch handelen getuigt van een gebrek aan respect, integriteit, verantwoordelijkheid en deskundigheid. De patiënt, als SGG-slachtoffer in dit geval, heeft recht op aandacht, mag niet beoordeeld worden, geklasseerd, dient ruimte te krijgen waarbij hun eigen waardigheid voorop dient te staan.

Gaat een arts over de grens kan dit enorm schadelijk blijken voor de patiënt met als gevolg een negatief zelfgevoel, verstoring identiteit, schuldgevoel, schaamte, leegheid, verwarring, onderdrukte kwaadheid, wantrouwen in de man in het algemeen,  dissociaties, zelfmoordgedachten, verhoogde kans op depressie, daling van de emotionele relatie (kans) en noem maar op; afhankelijk van hoe de patiënt zijn belevingswereld en achtergrond is.

Patiënten ervaren het als een dwingend gebeuren waarbij 'zelf uitgelokt' pure rationalisatie geeft.

Lichamelijke aanrakingen kunnen als onethisch overkomen, maar kunnen ook ten goede komen als het een teken is van bezorgdheid, troost, bemoediging, steun. De lichaamszones spelen daar een belangrijke rol in.

Sinds anderhalf jaar bestaat er een samenwerking met het Ministerie Welzijn waarbij wij, het Overleg belangenvereniging voor slachtoffers seksueel grensoverschrijdend gedrag, beleidsaanbevelingen hebben verwoord inzake het Rapport misbruik binnen gezagsrelaties.

Daarin vragen we o.a. een beroepsethische code die een houvast biedt wat wel en niet tot de professionele relatie behoort. Gedragsregels gegroepeerd onder grote principes of basishoudingen waarbij van bij de start helder en duidelijk omschreven wordt wat de informatieplicht is van de hulpverlener én het 'informed consent'.

De oprichting van een overkoepelende commissie die toeziet op de naleving van die code is noodzakelijk alsook toezicht op de geïsoleerd werkende hulpverlener. Een kwaliteitslabel ontwikkelen met een beroepsethische code voor alle hulpverleners zou een goede stap zijn.

De basishoudingen binnen de ethische beroepsuitoefening bevatten respect, integriteit, verantwoordelijkheid, deskundigheid Ook het delen van relevante informatie aan de cliënt haalt de hulpverlening uit de sfeer van machtsmisbruik en manipulatie en versterkt de cliënt in zijn zelfwaarde

We streven naar een verbod in het Strafrecht waar seksueel grensoverschrijdend gedrag binnen een hulpverleningsrelatie zwaar gestraft wordt, hiervoor dienen dan ook aanpassingen te gebeuren in de procedures van oa. de Orde der Geneesheren waarbij een schorsing binnen de 8 dagen voorop staat.Artsen kunnen zorgen voor een grotere bewustwording en sensibilisering met betrekking tot grensoverschrijding bij het cliënteel, zowel dader- als slachtoffergericht.

Zo komen we aan het thema meldrecht-meldplicht. Daar bestaat binnen de medische hulpverleningswereld nog steeds veel onduidelijkheid over. Wat geeft dat dan voor slachtoffers als effect? Slachtoffers hopen terecht te kunnen bij een professional die hen daadwerkelijk helpt, de meesten verstaan daaronder steun door/bij een aangifte. Echter door een grote onwetendheid bij artsen gebeurt dit zelden, waardoor het gevoel van (h)erkenning sterk gereduceerd wordt en de zwijgdrang gestimuleerd (bij beide partijen).

 (H)Erkenning is het ultieme waar een slachtoffer nood aan heeft! Het kan zijn verwerkingsproces positief sturen! Ook jonge vermoedelijke daders moeten bij artsen terecht kunnen met hun vragen, angsten rond hun drang naar misbruik, maar dat stuit op een nog groter taboe. Velen weten niet hoe te reageren noch een verwijzing te geven hetgeen intriest is. Het zou preventief nochtans een groot effect kunnen hebben mochten tieners, jongadolescenten met vermoeden tot daderschap bij hun arts terecht kunnen.

Ook hier kan (h)erkenning een boost zijn tot therapie hetgeen daderschap zou reduceren.

Kortom, u als arts/hulpverlener speelt een cruciale rol in het levensproces van dader/slachtoffer. Hopelijk zijn jullie zich daar bewust van!

Marleen Achtergaele

 

Marleen Achtergaele, 53, van de zelfhulpgroep Incest Misbruik Limburg ontdekte na 20 jaar huwelijk dat haar ex, een meervoudige dader seksueel geweld is. Hij bekende dat hij binnen zijn hulpverleningsfunctie talrijke seksuele grensoverschrijdende daden verrichtte. Door het disfunctioneren van tal van instituten en instanties werd hij ondanks de officiële bekentenissen nooit veroordeeld voor misdrijven binnen de hulpverlening. Dank zij haar arts-therapeut werd ze weer weerbaar.

 

Bron: MediQuality

22:23 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)