04 maart 2012

Moodswings

Een van de problemen met ME/CVS is niet zozeer de ongrijpbaarheid van de ziekte, noch het medisch debat daarrond, noch de weerspannigheid van de ziekteverzekeraars en de twijfelende en opportunistische houding van een overheid maar de patiënt zelf. Ik verklaar me nader.  Om te beginnen is ME/CVS geen weesaandoening en zeker geen zeldzame ziekte. De verschijnselen zijn op het eerste gezicht banaal: extreme uitputting, gebrekkige of geen recuperatievermogen, slapeloosheid, spierpijnen, j’en passe. Met als bijkomende gevolgen depressie, moodswings, veeleisendheid tegenover de omgeving, verwijten, gebroken relaties, et j’ en passe. ME/CVS patiënten zijn lang niet uniek. Sommige patiënten die aan HIV of AIDS lijden, die het slachtoffer zijn van een weesziekte (29 februari is weesziektedag, dus voor één keer niet de dag van de ME/CVS-patiënt), patiënten die om welke reden ook aan chronische pijn lijden,  hebben met dezelfde gevoelens van woede, wanhoop, eenzaamheid, redeloosheid en hopeloosheid te maken.

Als ervaren weespatiënt weet ik waarover ik praat. Het leven voelt als een schommel. Met dat verschil dat ik geleerd heb dat je de schommel – als je dat wil- vaart kan geven of kan afremmen maar nooit tot  volledige stilstand brengen. Wie dat beseft is een eind op weg. Wie die energie negatief gebruikt om zich nu eens voor de ene dan voor de andere goeroe te engageren loopt zich finaal dood en is niet beter dan een konijn dat in de schijnwerper van de stroper zit te staren. Het konijn is boos op de stroper, maar het heeft ongelijk. Want de stroper die doet ook maar zijn vak.

Patiënten zouden zich beter op een positieve manier engageren dan hun woede af te reageren via van de pot gerukte samenzweringstheorieën. Niemand heeft belang bij hysterie, gepook en gestook.

Marc van Impe

11:46 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

21 juni 2011

Asfaltlessen*

In tijden van crisis floreren de goeroes, wondertherapeuten en heilsgenezers als nooit tevoren. Helderzienden, boodschappers, engelen, witte heksen en ander etherisch afval vervuilen onze televisiezenders met oeverloos  gezwam dat nog hoge kijkcijfers haalt ook. In het gewone dagelijkse leven zouden ze hoogstens een storende functie hebben als mijn zingende melkboer die voor dag en dauw eieren op de drempel voor de deur legt, om vervolgens even aan te bellen. Nu drijven ze me naar mijn werkkamer want mijn geleerde vrouw wil die nonsens niet missen. Ze wil begrijpen wat de mensen drijft, zegt ze. Ik hoop het wel maar geloof het niet. Maar ik heb me er al lang bij neergelegd.

Er is echter slechter weer op komst. Na de paarden-, honden-, kippen- en kattenfluisteraar voert VTM nu een babyfluisteraar op. De man goochelt met verdrongen trauma’s, vorige levenservaringen, en ander te induceren onheil. Is je baby bang van water? Dan is hij in een vorig leven verdronken of toch bijna. Lust hij geen witlof? Dan is hij waarschijnlijk ooit peeënsteker geweest. Het ongeluk dat op ons afkomt heet Derek Ogilvie en is Schot van afkomst, telepaat van roeping. Deze onnozelaar pretendeert een opvoedende taak in te vullen.

Wellicht klinkt de laatste paragraaf u bekend in de oren. Ogilvie is niet de enige die van gene naar deze zijde pendelt. Dankzij het non-beleid van onze ontslagnemende excellentie lopen in België nog altijd honderden zelfbenoemde peuten vrij rond die pretenderen dat ze ons zieleheil kunnen bijsturen. Iedereen die zich een bordje aan zijn gevel kan permitteren kan zich therapeut noemen. Het weze zo.

Veel kwalijker is dat nogal wat artsen graag meegaan in dit verhaal. Sterker nog, zij zijn het die dit soort nonsens gaan officialiseren. Dat Freud een fantast en fraudeur was is afdoende bewezen. Dat elke tijd zijn psychologische waan heeft, weten we sinds Lacan en Foudraine. Maar dat in deze tijden van Wikileaks en zoekmachines, mystiek gezwam als meer  aandacht voor jezelf en het “plaats geven” echte geneeskunde en hulp vervangt is godgeklaagd. Een vriend van mij, psychiater van beroep, was een zelfverklaard specialist in het duiden en plaats geven van wat hij life events noemde. Vooral CVS –patiënten kunnen op zijn kritische aandacht rekenen. Hun chronische pijn is immers psychosomatisch en dus ingebeeld. Tot hij deze zomer in een bochtje met iets teveel grind onder invloed van de zwaartekracht onzacht in aanraking kwam met  de geasfalteerde realiteit. Hij brak een en ander. Hij heeft sindsdien chronisch pijn. Waarvoor hij nog geen plaats gevonden heeft. God is soms gruwelijk rechtvaardig en spaart de trotsen niet. Ik heb hem al gesugereerd dokterfluisteraar te worden.

Marc van Impe   

Eerder verschenen als editoriaal op Mediplanet, een vakwebsite voor artsen

16:18 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)