05 mei 2016

De les van Lennik

Er is nog hoop op een betere toekomst. Dat vertel ik de geleerde vrouw op de terugweg naar huis. Ik heb er weer alle vertrouwen in. Een week voordien krijg ik een mail van juffrouw Veerle. “Graag zouden wij de winst van onze mini-ondernemingen schenken aan de CVS/ME liga. In bijlage vindt u meer uitleg over onze ondernemingen,” schrijft ze. “Op dinsdag 26 april stellen de mini-ondernemingen hun beleid voor aan het publiek en wensen wij ook de cheque met onze winst te overhandigen aan de cvs/me liga. Zou er een vrijwilliger aanwezig kunnen zijn op onze eindpresentatie?” Ik lees een adres in het Pajottenland. Wie kan er aan zo'n verzoek weerstaan ?


Juffrouw Veerle Evenepoel blijkt een schat van een lerares te zijn zoals je die in je dromen ziet: fris, intelligent, enthousiast, op de handen gedragen door haar leerlingen en dat is ook terecht. De vierde klas Economie van het Sint-Godelieve-instituut in Lennik hebben als opdracht een eigen onderneming op te zetten. Met een echt businessplan, een echt product en een echte doelgroep. De echte opbrengst gaat naar het goede doel, de Diabetesliga, Poverello en de CVS/ME Liga. We zitten in een turnhall/feestzaal tussen trotse ouders, zenuwachtige leerlingen en de juffrouwen.


Achter ons wacht de cava, voor ons een podium met een trapje opzij waarlangs we straks omhoog moeten. Het gaat er gemoedelijk, aandoenlijk soms, aan toe. Speechen is iets wat onze jeugd nog niet onder de knie heeft, bedenk ik. Maar wat ze zeggen zindert van oprecht engagement. Ze vertellen waarom ze die begunstigden kozen, hoe ze hun ondernemersdroom realiseerden en hoe de grote mensen hen soms in de steek lieten. Ik denk aan een conventie, enige tijd geleden, georganiseerd door een belangrijk ziekenfonds in een diamanten congrescentrum.


Hoe de bobo's van de officiële Lussen en VPP's de passie preekten, hoe iedereen die deelnam aan een goed gerepeteerd debat zijn engagement aan het adres van de patiënten beleed, en hoe we daarna aan een walking lunch met sushi, taco en kroketjes, de toestand van de wereld bespraken waarbij het hoofdzakelijk ging over een verkeersvrije hoofdstad, het moeilijke parkeren en de persoonlijke hobby's van de congresgenoten. Ik deelde een tafeltje met een economieprofessor die het "drukdrukdruk" had en een ziekenhuisdirecteur die honderduit vertelde over zijn engagement in een of andere Japanse gevechtssport.


De tegenstelling is groot. Ook achteraf. In Lennik heb ik echt interessante mensen ontmoet die echt verontwaardigd zijn omdat ze zich in de steek gelaten voelen door "al die grote meneren op de bovenste verdieping". De volgende dag krijg ik een mailtje om ons te bedanken dat we toch van zo ver gekomen zijn. Ook dat krijg ik zelden te horen. Oh, by the way, na aftrek van alle kosten hebben de kinderen voor Liga 910 euro verdiend. Dat betekent dat ze snel gerekend, bijna 90% van hun omzet aan het echte goede doel schenken.


Daar kunnen sommige NGO's van leren. Er is dus nog hoop: deze generatie kiest voor echt engagement en weet nog goed te managen ook. Ik kan heel wat bobo's een les in Lennik aanraden.


Marc van Impe

 

Bron: MediQuality

10:31 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)