16 april 2015

Geluk is naakt zwemmen

Mag ik u vandaag, bij deze prachtige lentedag, een geweldig boek aanbevelen ? De schrijver is een Engelse arts, dr. Nick Baylis. Hij is gastdocent in Cambridge en ook bekend als dr. Feelgood, de naam waaronder hij in Britse kranten tegendraadse columns schrijft. Dr. Baylis schreef in opdracht van Penguin Books, The Rough Guide to Happiness. Ervaren lezende reizigers - of omgekeerd - kennen The Rough Guide als de gids der gidsen naar allerlei vreemde landen. Naar het geluk dus.

Genoeg inleiding. Op weg naar het Geluk nu. Die weg leidt wel eens naar een stortplaats vol tegeltjeswijsheden. Baylis vermijdt gelukkig alle meligheid: er zijn geen universele geluksrecepten, maar wel manieren waarop ongeluk kan vermeden worden.

Wantrouw mensen die je voorhouden dat je gelukkig wordt als je deze of gene therapie volgt, loop weg van predikers, goeroes, trendy wetenschappers  en alternatievelingen. Geluk vind je niet in een nieuwe liefde, transcendente meditatie, op de loopband van het fitnesscenter of bij een cursus die je gouden beloften doet.

Geluk bestaat er in dat je verschillende dingen doet en niet monomaan bezig bent met goed doen, anderen gelukkig te maken en je ten dienste te stellen van wie er wel en niet om gevraagd heeft. Freuds geluksdefinitie,- "geluk is de afwezigheid van pijn, en de aanwezigheid van plezier"-, krijgt ook geen krediet. Baylis zet de Weense humorist  in zijn hemd. "Je hebt plezier nodig om je batterijen op te laden, maar je hebt ook narigheid nodig waarmee je vervolgens iets goed moet doen."

Baylis heeft het ook niet begrepen op de moderne techniek die veel van ons geluk zomaar naar de knoppen helpt doordat ze ons dwingt tot perfectionisme. Dat streven naar het volmaakte frustreert, vermoeit, ontmoedigt en verlamt ons. Beter is het productief te zijn, waarbij je gegarandeerd uitschuivers en toch goede dingen maakt. Ga wilder leven, niet door hedonistische excessen, maar door dichter bij de natuur te staan. Maak lange wandelingen, slaap in open lucht, stook een vuurtje, rooster iets en ga naakt zwemmen.

Dat wordt dus moeilijk: vuurtje stoken in de tuin mag niet meer van de ecologisten, van geroosterd vlees krijg je kanker en waar kan je nog naakt zwemmen? Tenzij bij mij in mijn tuin. Ik ben op weg naar het geluk.

 

Marc van Impe

 

 

Bron: MediQuality

09:00 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

31 augustus 2011

Geluk

 Bij het opruimen van mijn archief valt mijn oog op een bericht van vorige zomer waaruit moet blijken dat geluk relatief is.  60-plussers zijn gelukkiger dan mensen met een andere leeftijd. Dat blijkt uit de enquête die de Christelijke Mutualiteit (CM) afgelopen zomer afnam bij tweeduizend Vlamingen. Ook huisvrouwen en -mannen zetten een hoge geluksscore neer.   Op basis van een wetenschappelijk onderbouwd meetinstrument werd het individuele geluksgemiddelde berekend. Dat levert een score op een schaal van 1 (minst gelukkig) tot 7 (meest gelukkig) op.  Mensen van 60 tot 69 en 70-plussers zetten een score van respectievelijk 5 en 5,7 neer. Ter vergelijking: voor 30- tot 39-jarigen is dat 4,7; voor 40- tot 49-jarigen 4,6.  Huisvrouwen en -mannen (5,3) zijn over het algemeen nog iets gelukkiger dan gepensioneerden (5,1).    Een mogelijke verklaring voor de hoge scores is volgens de CM dat bijna alle huisvrouwen en -mannen samenwonend en/of gehuwd zijn en genieten van de sociaal-economische status van hun partner. Gepensioneerden zien bij pensionering dan weer de tijdsdruk wegvallen en krijgen een grotere vrijheid ter beschikking.  De CM-enquête gaf geen verschil in geluk tussen mannen en vrouwen, en ook het opleidingsniveau bleek niet bepalend voor geluk.  Evenmin werd er aandacht besteed aan chronisch zieke patiënten die door hun adviserend geneesheer in het beste geval met een kluitje in het riet worden gestuurd als ze al niet geschoffeerd worden.

Over de wetenschappelijke waarde van dit onderzoek spreken we ons dus niet uit. De CM promoot hiermee zijn zogenaamde gelukscoaches. Even naar de CM gebeld:  hoeveel van die coaches zijn bezig met het geluk aan te kweken. Daar kon men ons ongelukkig genoeg niet op antwoorden. Gelukkig hebben de leden en de overheid het geld voor die coaches wel al betaald. Toch iemand die gelukkig is.

Marc van Impe

11:17 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (2)

23 juni 2011

Geluk

Als een newfoundlander probeer ik al jaren mijn kop tussen de spijlen van het geluk te duwen en hoe harder ik duw des te meer pijn het streven naar geluk brengt. Het is fataal, onontkoombaar dat het streven naar geluk eindigt in gekwijl. Maar het is bijna over. De jaren van verstand komen er aan. Zegt men. Voor heel wat medeburgers daarentegen is het streven naar geluk nog altijd een moeten. En ik vrees dat het hen zal lukken: op een bepaald moment zullen ze met hun kop tussen de spijlen van het hek geraken. En dan is er geen weg terug. Dan zit je vast in je geluk. Geen droeviger eind van een verhaal: ze leefden nog lang en gelukkig. Daaraan moest ik denken toen ik in de weekend krant weer eens mocht lezen dat het grootste ziekenfonds van het land cursussen in geluk verkoopt. En ik die dacht dat voor leden van die gezindte het geluk zich per definitie aan het eind van een tunnel met wit licht bevond. Tenminste, als je elke maand trouw je zegeltjes geplakt had in je bijdragenboekje. Geluksonderzoek heeft zich tot een zelfstandige discipline ontwikkeld met eigen congressen en tijdschrijften, met boekjes zoals dat van Leo Bormans die er helemaal niet gelukkig uitziet, en tot een World Database of Happiness van de Nederlandse professor Ruut Veenhoven die zegt meer dan duizend meetinstrumenten te hebben ontwikkeld om geluk in kaart te brengen. Ik geloof er niets van. Volgens Belgische peilers – zijn die gelukkig met hun opdracht- zijn Vlamingen gelukkiger dan Franstaligen en Walen gelukkiger dan Franstalige Brusselaars. Maar Antwerpenaars zijn dan weer de ongelukkigste van alle Vlamingen en dikke mensen zijn minder gelukkig dan dunne. Als geluksfactoren wonen, werken, scholing en gezondheid zijn dan moeten heel wat mensen ongelukkig zijn in ons land, tenminste als we de senatoren Marleen Temmerman en Frank Vandenbroucke mogen geloven die nu zelf zeggen dat het door hun partij uitgevonden Omniostatuut niet werkt en dat daardoor heel wat mensen ongelukkig zijn. Komt er echter een verplichte derdebetalerregeleing voor iedereen dan zijn we weer met z’n allen gelukkig, dixit T en V. Volgens de Nederlandse promovendus Ad Bergsma die zoals de meeste geluksprofeten naadloos aansluit bij de positieve psychologie kunnen we ons geluk verbeteren door het volgen van zelfontplooiingscursussen en andere doe het zelf literatuur. Dat is niet alleen flauwekul maar bovendien dragen we hiermee alleen maar bij tot de vergroting van het geluk van de auteurs van al die boeken en cursussen. Want niet de deelnemer maar de lesgever, de auteur wordt er beter van: die verdient meer geld en ook al maakt dat niet uitsluitend gelukkig, het draagt er wel flink toe bij. Bergsma analyseerde van welke geluksopvatting de geluksadviseurs in hun boeken uitgaan en hoe bruikbaar en wetenschappelijk de inhoud is. Niet dus. En vervolgens maakt Bergsma dezelfde fout en begint hij advies te geven.

De geluksanalyst Mihaly Csikszentmihalyi schreef daarover een interessant boek Flow: the psychology of optimal experience dat niet alleen een internationale bestseller werd maar ook wees op een onderschat element, juist: de flow. Met flow bedoelt hij het helemaal opgaan in een situatie of het zo geconcentreerd bezig zijn, dat elk besef van tijd verdwijnt. Niet iedereen kent die diepe tevredenheid die dat teweeg brengt en zeker niet iedereen stelt dit gelijk aan geluk. Als dat zo is, en ik geloof het wel, dan ben ik net even heel gelukkig geweest. Alle anderen zijn er aan voor hun moeite. Zij zijn door de spijlen van het hek geraakt en kunnen niet meer terug. Dat is precies de plaats waar de geluksbrengers je willen krijgen: dat je vast zit waar zij het willen. Er is een troost: Schopenhauer en Epicurus zitten in hetzelfde hekken vast, net zoals miljarden anderen. Het slachtoffer van de hondenfluisteraar.

Ik stoot liever mijn hoofd maar loop nog vrij rond. Advies geef ik niet.

Marc van Impe

11:17 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)