23 oktober 2014

Ebola maakt blind

Ebola slaat nu ook buiten Afrika toe. De doden in de VS en in Spanje hebben meer bereikt dan de duizenden Afrikaanse slachtoffers tot nu toe. Dat is cynisch gezegd een geluk bij een ongeluk. De “Westerse” doden hebben ook bewezen dat ondanks alle preventie in onze moderne instellingen, die in niets te vergelijken zijn met de Afrikaanse ziekenhuizen, het virus erin slaagt zich te verspreiden. Het feit dat ebola een incubatietijd kent die strekt tot 21 dagen is daar niet vreemd aan.
Maar als ik bel met hulporganisaties over de bedreiging van ebola in ons land, en bij uitbreiding in het gezonde Westen, krijg ik nul op rekest. Er is bij ons niets aan de hand. De voorzorgsmaatregelen zijn uitstekend. Hebben we dat niet in Oostende bewezen? Bel ik de FOD Volksgezondheid dan is het antwoord idem dito. Dwarsligger als ik ben ga ik altijd twijfelen als iedereen hetzelfde zegt. Dat wordt me niet altijd in dank afgenomen, maar dwarsliggers zijn er om de sporen bij elkaar te houden, dus doe ik mijn werk.
Volgens de WHO-medewerkers zal het aantal ebolapatiënten in West-Afrika de komende maanden exponentieel toenemen. Dat schrijft de NEJM. Daarmee worden de modelberekeningen die eerder deze maand in Science verschenen bevestigd. De voorspelling is somber: indien niet massief wordt ingegrepen, worden honderdduizenden slachtoffers voorspeld. Dat is veel meer dan de twintigduizend waarop de WHO tot dusver rekende. Voor uw memorie, niet de helft maar 71 % van alle bevestigde ebolapatiënten is inmiddels overleden.
Ik laat de WHO aan het woord: per 2 november rekent men op  ruim 20.600 besmettingen. In Guinee verdubbelt het aantal patiënten om de zestien dagen; in Liberia binnen 24 dagen en in Sierra Leone in dertig dagen. De conclusie is dat de ziekte endemisch wordt in de West-Afrikaanse populatie, een vooruitzicht waarmee nimmer rekening is gehouden en dat consequenties zal hebben.
Om te beginnen is ons land een draaischijf van verkeer van en naar West-Afrika. Zelfs als we er vanuit gaan dat we een strenge controle uitvoeren aan de grens, -lees de luchthaven van Zaventem- dan nog ontsnappen dagelijks tientallen West-Afrikanen hieraan. Om te beginnen krijgen Afrikanen die naar Europa reizen en uit de gevarenzone komen, op tal van lokale websites het advies om in elk geval voor het vertrek koortsremmers te nemen zoals paracetamol en ibuprofen. Koorts meten toont dan niets aan. Maar niet alle Afrikanen komen illegaal het land binnen, wie semilegaal of illegaal is verdwijnt in de Brusselse of Antwerpse grootstad en heeft er allerminst belang bij om wanneer zich een of ander symptoom zich manifesteert, zich te presenteren bij een ziekenhuis. Vervolgens zijn er de culturele gebruiken. Koorts en ander fysiek ongemak worden gelenigd door wassingen, al dan niet met kruiden, lichamelijk contact daarbij is onvermijdelijk. En dan is er het stigma dat volgens mijn Afrikaanse collega's nu al op ebola rust: het is wederom een ‘zwarte' ziekte. Niemand wil zelfs maar het vermoeden van zo'n stigma op zich laden.  Dan valt men nog liever dood.
Ik herinner me de uitbraak van de aidsepidemie in 1982-83. Herinner u Philadelphia, de film van Jonathan Demme uit 1993. De geschiedenis herhaalt zich. Ook toen veroorzaakte aids in de eerste plaats blindheid. De reactie is makkelijk te voorspellen. Ik wil het niet meemaken. Baron Peter Piot geeft me gelijk.


Marc van Impe

 

Bron: MediQuality

13:46 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)