27 april 2015

Maggie en Tina

Na zes maanden heeft de minister van Volksgezondheid haar plan voor de financiering van de ziekenhuizen aan de pers gepresenteerd. Maggie De Block ging daarbij tewerk volgens de methode die we ondertussen van haar gewend zijn: een moeilijke kwestie wordt in stukken gehakt. Die deelvragen worden één na één opgelost. Dat is een courante en wetenschappelijke manier om problemen uit te klaren. Wat echter geniaal en buitengewoon is, is het feit dat al deze deelantwoorden in één totaalconcept geïntegreerd worden en dat het antwoord als het ware in een formule op een zwart bord wordt neergeschreven.

Alleen echte talenten, net zoals echte wetenschappers gaan op die manier te werk. De minister gaat ervan uit dat ze als politica op een vraag een antwoord moet kunnen geven op het juiste moment én in de juiste context.

De vraagstelling moet juist zijn en concreet, uitdagend en grensverleggend. Met de methodiek heeft mevrouw De Block een nieuwe norm gezet voor het politiek overleg en de daarop volgende fasen van besluitvorming. Niet voor niets heeft ze alle stakeholders bij het overleg betrokken, niet door ze mee rond de tafel brengen en een oeverloze discussie op te starten, maar door hen in alle rust hun opmerkingen, hun culturele, ideologische en politieke desiderata te laten formuleren en die te confronteren met de realiteit die door de rijksrevisor, als we hem zo mogen noemen, werd gepresenteerd.

De confrontatie was verhelderend zoals ze op haar persconferentie van 24 april zei: "We hadden nooit gedacht dat grote banken konden failliet gaan, het tegendeel werd bewezen. Ik wou niet het risico lopen dat een ziekenhuis eerst moest failliet gaan om te bewijzen dat het roer omgegooid moest worden.»

Het bewijs dat deze methode werkt werd geleverd toen zowel in Noord als Zuid, bij ziekenhuiskoepels, artsenorganisaties, syndicaten als ziekenfondsen het plan op een goedkeuring werd onthaald. Het kon ook moeilijk anders. 40 procent van de ziekenhuizen in ons land staat op de rand van het faillissement, 80 procent van de Waalse ziekenhuizen is virtueel bankroet, evenveel ziekenhuizen worden in dat landsgedeelte door de twee grote ziekenfondsen mee bestuurd.

Men hoeft niet met de vinger te wijzen om te begrijpen wie voor die toestand verantwoordelijk is. Voor die twee grote ziekenfondsen die sinds jaar en dag een dubbelfunctie vervullen, is het nu stil zitten en geschoren worden. Ook de twee grote vakbonden die in het verleden de ene witte woede na de andere lanceerden, weten dat er geen alternatief is. En de artsensyndicaten zullen moeten leren leven met een nieuwe realiteit.

Een artsenbaan – als specialist in een ziekenhuis- zal in de toekomst een totaal ander verloop kennen. Ik mag het graag vergelijken met de horeca. Je begint als commis in de keuken en als je over voldoende talent beschikt, als je sociaal en wetenschappelijk mee kan en dat bewijst, kan je doorgroeien.

Maggie De Block weet zeer goed duidelijk te maken dat je in de politiek de machtigste positie hebt als je kan zeggen dat er geen ander alternatief is. There is no alternative (=Tina), of zoals ze in Merchtem zeggen: 'anders zal da ni goan'.

Marc van Impe

 

Bron: MediQuality

21:53 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)