24 maart 2017

Alleen op de wereld


 
De geleerde vrouw is weggegaan . Nu heb ik het rijk voor mij alleen. Vrijheid, blijheid. Ik laat mijn jasje op de stoel hangen. Niemand die wat zegt. Ik laat een heet bad lopen mét badschuim. Geen commentaar. Ik neem straks de lift en ga een glas drinken in de brasserie.


Niemand die vraagt hoe lang je wegblijft. Maar eerst bedenken wat ik ga doen. Ik laat de kranten liggen waar ze dood zijn gegaan. Opruimen doe ik wel als ik er zin in heb. Eerst iets verzinnen. Nooit gedacht dat dit zo moeilijk zou zijn. Iets verzinnen wat je wil doen wat je anders niet doet omdat je weet dat je daarmee een discussie uitlokt die je toch nooit winnen kunt. Zoals een oude CD van Dylan opzetten. Dat doet me er aan denken dat een stapel CD's zomaar de muziekkast zijn in gepleurd en daar sinds de dag dat we hier in trokken, wachten om geklasseerd te worden. Dat zou ik nu kunnen doen maar dat voelt te veel als een huiselijke taak. Ga ik dus uitstellen. Hetzelfde met boeken in het gelid zetten. Nee, eerst iemand bellen. Nu ik weer alleen ben, bel ik wanneer ik dat wil en maak ik afspraken met wie ik wil en waar ik wil. Alleen valt het tegen om zo direct iemand te verzinnen die ik nu zou willen spreken.


Het valt niet mee om in je eentje een glas te drinken op zo'n namiddag. Je kijkt uit op het water en dan heb je het wel gehad. Zeker met het weer van vandaag. Het heeft ook geen zin om bij dit ontij ergens heen te gaan. Er mailt een oude vriendin. Ze is net over uit diplomatieke dienst uit Afrika. Een borrel? Koffie? Ze zit wel aan de andere kant van het land. Dat wordt dus over een maandje of drie. Een vergadering bij de DG Santé, daarna een glas met collega's. En toch vroeger naar huis dan anders. Want er is zoveel dat je nu kan doen.


Mijn vriend zegt dat ik geluk heb: zo lang alleen. De geleerde vrouw heeft zichzelf weggevlogen. Ik besef ineens dat de helft van mijn leven ontbreekt. Haar bijdrage aan ons dagelijks leven is nu onzichtbaar en toch zo evident geworden.


Ik begin met het herschikken van de bibliotheek en blijf gelijk hangen bij oud boekje over dialectiek en geschiedenis. Zo ga ik op de grond zitten met Georg Hegel. Deze Tübinger wilde de filosofie weer met beide benen op de grond zetten. Om te beginnen vergeleek Hegel vrouwen met planten. "Het verschil tussen man en vrouw is als tussen een dier en een plant," schreef deze proto-socialist. "Het dier komt meer met het karakter van de man overeen, de plant meer met dat van de vrouw, omdat haar ontwikkeling meer uit een kalme ontplooiing bestaat, die gebaseerd is op een onbepaald geheel van gevoelens.


Als vrouwen aan het hoofd van een regering staan, is het land in gevaar, omdat ze niet volgens de algemeen geldende eisen handelen, maar volgens toevallige neigingen en opinies. Er treedt ook bij vrouwen een vorming op – men weet niet hoe – doordat ze als het ware voorstellingen inademen, meer door het leven dan doordat ze kennis verwerven.


De man daarentegen bereikt zijn positie enkel en alleen door zich meester te maken van ideeën en door grote technische inspanningen." Het doet me denken aan een zin die ik vorig weekend las: "Ik ga er standaard vanuit dat mijn collega's onzin bedrijven." Met deze gedachte open ik een flesje Acantus. 's Avonds lees ik bij een andere filosoof dat Hegel vermoedelijk een incestueuze relatie met zijn zusje Christiane Louisa had. Ze werd in 1820 na een zenuwinzinking op vraag van haar broer voor een jaar in een "gekkenhuis" geplaatst. Daar is ze haar relatie met Hegel nooit bovenop gekomen. Drie maanden na Hegels dood pleegde ze zelfmoord door middel van verdrinking. Een mens moet vaker zijn bibliotheek herschikken, maar zo schiet het natuurlijk nooit op.


Nog even, en ze komt weer thuis. Nu kan het nog, die drie glazen bedoel ik.


Marc van Impe

Bron: MediQuality

08:30 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

28 augustus 2014

Ingroeiende teennagels

“Als ik Marc van Impe lees, krijg ik of het gevoel van ingroeiende teennagels, of van een leeglopende blaas na een lange autorit,” schreef een lezer ooit aan de toenmalige Batavus Droogstoppel die mijn stukjes in de krant zette. Ergernis en zaligheid die allebei niets kosten. Voor de goede orde, die ingezonden reactie kwam niet in dit medium. Het leven is hard voor een columnist. Ergernis, idolatrie en onbegrip zullen zijn deel zijn. Een columnist bereikt dan ook alleen maar hoogte dankzij voldoende tegenwind.
Voor de zomer kreeg ik een bozige reactie van een geleerde lezer die me verweet niet objectief te zijn en dat was toch de eerste regel in het handboek van de journalist. Ach, daar gaan de eerste paar beauforts. Een column heeft immers niets van doen met objectiviteit. De definitie van een column luidt: een kort stukje proza waarin de auteur zijn of haar mening puntig en uitdagend uiteenzet. Een column schrijf je altijd vanuit je eigen oogpunt, nooit vanuit het standpunt van de lezer.
Een goed columnist beschikt over een bijzonder ontwikkeld paar hersenhelften die op een unieke manier met elkaar verbonden zijn door stevig ontwikkeld corpus calossum. De columnist heeft twee evenwaardige hersenhelften. In tegenstelling tot zijn ‘stereotiepe' lezer, beschikt de columnist naast een normaal dominante linkerhelft voor taal, logica, nummers, volgorde, analyse en lijsten, over een al even dominante rechterhersenhelft vol emoties, ruimtelijke waarneming, beelden, verbeelding, kleur, dagdromen, begrip en waardering voor muziek en sociaal gedrag. Bij de columnist werken die beide hersenhelften continu intensief samen. Daarom loopt een echte columnist ook met een opschrijfboekje in zijn zak. Want de leukste ingevingen komen tijdens de meest ongelegen momenten. Biervloeitjes doen ook goed dienst. Hersenstormen op een stukje karton.
Columnisten zijn dan ook geen simpele mensen om mee samen te leven. Vraag dat de geleerde vrouw maar. Ze overdrijven. Het leven is voor hen net dat ietsje dramatischer, vetter, groter dan de werkelijkheid. Ik zou mezelf niet beter kunnen omschrijven dan mijn Nederlands-Marokkaanse collega Asis Aynan, filosoof, literair redacteur en columnist, dat deed: "Het omhulsel van mijn persoon correspondeert vaker niet met wie ik echt ben. Het resultaat is een dubbelleven. Al wonder dat ik niet depressief ben of erger nog: psychotisch." Maar wat dat laatste betreft, ben ik gelukkig goed omringd.
Tenslotte nog dit: columns schrijven is vooral ontzettend leuk, ik geniet van het schrijven van elk woord, elke zin. Ik hoop dat u er finaal evenveel plezier aan beleeft. Ik kijk uit naar uw tegenwind.


Marc van Impe

 

Bron: MediQuality

16:10 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

27 oktober 2011

Wakker worden

Vergeet mindfullness, hier komt Spiritual awakening. Geestelijk wakker worden dus en dat voor hen die aandeelhouder waren van een grote gemeentebank en geen lid waren van de cooperatieve, voor Twitteraars en de McDonaldsgeneratie die denkt in oneliners van 140 tekens. Het is dan ook geen dik boekje geworden dat we toegestuurd kregen maar misschien is 95 bladzijden , waarvan twee lege pagina’s die het recept voor “Ultiem geluk” bieden zelfs teveel voor hen die in vijf stappen spirituele verlichting zoeken.  Daar hoeft die generatie, die zich over onverlichte autowegen ’s avonds naar huis spoedt, overigens niet lang voor te werken want op sommige pagina’s staan maar twee woorden, en stap drie “Have fun”- hoe simpel kan verlichting zijn is, zoals gezegd niet meer dan twee lege pagina’s. En voor alle gemak geeft de auteur zijn recept al weg in de inleiding die we dan ook integraal overnemen. Vijf stappen dus: 1) maak je los van onze collectieve realiteit, 2) houd niet vast aan je overtuigingen, 3) heb lol in de dingen die je doet, 4) voel de kracht van verandering, 5) beweeg je naar het licht. Met andere woorden wordt een mot.

En met de kracht,  wordt niet de krach bedoeld, maar ze force uit dat andere meesterlijke theologisch-geschiedkundig essay Star Wars. Zoals de auteur die zich achter het pseudoniem Timotheus verschuilt het omschrijft: It is about life, The Universe, perfectionism, God, Gandhi and more. It is about everything, and about nothing. Nu nog een ziekenfonds vinden die deze rage wil promoten. Nog een vraag: wat doet die bulldog op de voorpagina?Spiritual_Awaken_4e291c8135124.jpg Nog een citaat uit de folder dat ik u niet wil onthouden: “All is borrowed in the end. Hence, Timotheus doesn't own anything. No material, no people, nor the thoughts in Spiritual Awakening (the easy way). By using a pseudonym he claims that his thoughts are about everybody and for everybody. 

Schuilt achter Timotheus de stand up filosoof Tim Freke? Dat zou best kunnen.

Marc van Impe

 http://www.lifeartsmedia.com/tim-freke-consciousness-and-spiritual-awakening

 

 

18:24 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)