30 september 2015

Een nieuwe poging om de privacy verder uit te hollen

Big brother bestaat en hij heet Frank Robben. Little brother is met pensioen en van de weeromstuit hebben de ziekenfondsen hun attitude tegenover het grote dataproject dat luistert naar de naam e-Health gewijzigd. Ze zien het niet meer zitten om de privacy van hun leden te schenden en een reeks gegevens, die volgens hen supergevoelig zijn, over te maken aan de Kruispuntbank van de Sociale Zekerheid van de federale overheid.

Officieel waren de bedoelingen van de Kruispuntbank nochtans nobel, want kijk, men had niets anders op het oog, de toekenning van een aantal rechten aan de minst bedeelden automatiseren. Wie de dag van vandaag nog een paar weken per jaar zoet is met het aanvragen en invullen van attesten om een verlaagd tarief voor water, gas en elektriciteit, het openbaar vervoer, fiscale voordelen, een verminderd kadastraal inkomen te krijgen, zou vanaf morgen dat allemaal gratis en automatisch toegekend krijgen.

Morgen scheert men gratis, luidt het spreekwoord, en voor niets gaat de zon op. De Kruispuntbank vroeg daarom  de ziekenfondsen de namen van de leden  over te maken, net als het percentage autonomieverlies, het soort handicap en het soort uitkering om zo een centraal bestand in het leven te roepen.  Voor de Waalse socialistische mutualiteiten die aan de alarmbel trokken was dit een maatje te groot: zij weigeren daarin mee te stappen.

"Het is zorgwekkend, in de huidige context van opgevoerde strijd tegen sociale fraude, huisbezoeken bij werklozen", zegt Solidaris. De christelijke mutualiteiten zeggen dat het doel van gegevensuitwisseling al bereikt is met het huidige systeem.

Die houding van de ziekenfondsen is op het eerste gezicht prijzenswaardig. Privacy gaat boven alles. Maar in feite is ze dubbelzinnig. Om te beginnen beheren ze liever zelf hun databank en kunnen ze aan de hand daarvan een gepersonaliseerde service aan hun leden bieden.

Vooral bij de twee grote ziekenfondsen is dat van belang. Dat dit niet zo efficiënt gebeurt en zeker niet in het belang van de patiënt hebben recente nieuwsberichten over het aantal Belgen dat recht heeft op de minimumfactuur maar dit niet krijgt, bewezen.

Anderzijds hebben de ziekenfondsen het recht niet om de gegevens van hun klanten door te geven aan om het even wie. Ook niet aan de overheid. Daarvoor is de "geïnformeerde toestemming" waarmee deze te kennen geeft geen bezwaar te hebben tegen het elektronisch delen van zijn gezondheidsgegevens.

En die toestemming betreft enkel de personen die hem  medisch behandelen.  Het delen van de gegevens vindt uitsluitend plaats in het kader van de continuïteit van de zorg en voldoet aan de regels inzake de bescherming van uw persoonlijke levenssfeer. De patiënt kan op ieder ogenblik beslissen om die toestemming in te trekken. De ziekenfondsen weigeren dus iets te delen dat ze niet in bezit hebben.

De algemeen bestuurder van de Kruispuntbank, Frank Robben,  probeert de plooien glad te strijken en  zegt dat zijn doel "niet rechtstreeks" de strijd tegen sociale fraude is. Onrechtstreeks dus wel.

Het is daarvoor dat de twee grote ziekenfondsen beducht zijn.

 

Marc van Impe


Bron: MediQuality

10:06 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

12 mei 2012

Een kwestie van vertrouwen

Amper een Belg op de vijf vertrouwt de federale overheid, om juist te zijn: het gaat om slechts  19 procent. Zeg niet dat wij het gezegd hebben! Op 7 mei maakte Erik Saelens, strategisch directeur van Brandhome, op het congres ‘Overheid: merk, imago en identiteit’ de resultaten bekend van de grote publieksenquête van Kortom, de vereniging van 750 voorlichters en  communicatieambtenaren. Saelens legt de oorzaak vooral bij de politici.  Een minister van Pensioenen die stomdronken op de tribune van de Kamer verschijnt. Een premier die zijn amoureuze twitters het net op stuurt.  Een andere premier die zich presidentiële allures aanmeet en niet zonder escorte buitenkomt. Een gewezen premier die een miljoenen bonus opstrijkt maar de sociale onderkant van de maatschappij pretendeert te vertegenwoordigen. Een politicus die zijn handen niet kan thuishouden.  Een politica die in de rijkste gemeente van het Waalse land woont en maar zich om electorale redenen laat inschrijven in een van de armste Brusselse deelgemeenten. Geef toe dat de politici voor hun reputatie zorgen. De Belg gaat moedig door het dal van de crisis en levert in, betaalt meer belastingen dan ooit maar ziet ook dat de politici goed voor zichzelf zorgen en dat aan hun pensioenrechten niet geraakt wordt. Idem dito luidt de conclusie dat de Belg een enorm negatief beeld heeft van ambtenaren. Ze worden door de meerderheid van de ondervraagden omschreven als grijze muizen zonder zin voor initiatief, matig betrouwbaar en met weinig inlevingsvermogen.  Dat die ambtenaren hand in hand met de politiek eenzijdig en eigenzinnig gemaakte afspraken verbreken, negeren of verbuigen –de artsen en apothekers kunnen daarover meespreken- maakt het vertrouwen zeker niet groter. Onze maatschappij verwordt tot het eind van het Ancien Regime  toen een gepoederde en bepruikte kaste edelen en landjonkers met een stuk cake in de hand krampachtig vasthield aan zogenaamd verworven rechten, terwijl de werkende klasse het moest stellen met aardappels in hongersaus. We weten wat daarvan gekomen is.

Marc van Impe

18:04 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)