28 december 2015

Een cadeau voor Maggie dat niets kost.

Lunchafspraak met een ziekenhuisdirecteur. Het was geen formidabele lunch, maar dat is eten in een ziekenhuis - behalve in Le Grain du Sel in het CHU Sart Tilman- nooit. Stukjes dode eend, met wat gepensioneerde kip, veel konijnenvoer, een verloren gevallen mango, maar wél een uitstekende conversatie over de organisatie van ziekenhuisapotheken. En een zeer interessante denkpiste.


Het ging over ziekenhuisfinanciering, begrotingstekorten en hoe ziekenhuisapotheken wél de volle prijs plus supplement doorrekenen aan de patiënt maar daar nog eens een flink ristorno op afdwingen, wat uiteraard in de schuifjes van ziekenhuis en andere belanghebbenden verdwijnt.


Alle medicijnen worden in dozen van honderd stuks verkocht, moeten vervolgens manueel uitgeblisterd worden, vervolgens weer individueel ingeblisterd worden, en voor elke actie wordt een premie gerekend. Het lijkt op wheeling and dealing, maar citeer graag in deze de filosoof Robert Zimmerman die zegt: "While money doesn't talk, it swears". Ik kan kort door de bocht gaan, maar het gaat er in feite als toe als op de coke markt.


Stel je voor, zegt de directeur, ik heb voor al dat ontblisteren twaalf personeelsleden nodig die voor het hele universitaire ziekenhuis de meest banale medicatie uit hun verpakking halen. Elke eenheid moet in een nieuwe verpakking worden gestopt met barcode, luchtdicht geblisterd, en dan klaar gezet worden voor elke patiënt. We gebruiken in elk ziekenhuis ampligen, amoxicilline, domperidone, lyrica, dafalgan, zirtec, cortisone, om van de generieken te zwijgen.


Stel je voor dat we die allemaal met 64 ziekenhuizen samen gaan aankopen.  Dus geen individuele prijsafspraken meer. We zouden een prijs kunnen onderhandelen waar we een flinke cadeau voor minister De Block zouden aan over houden. En dan gaat er nog een pak oneigenlijke ziekenhuisfinanciering in onze balans.


En stel je voor dat die farmaceutische industrie die medicatie los zou verpakken, zodat wij ze enkel zouden hoeven te blisteren. Sterker nog, men zou de generieke naam en de hoeveelheid direct in de code op de pil kunnen printen. Hoeveel cadeaus zouden dat niet zijn?


Waarom doen ze dat eigenlijk niet?


Zou dat misschien niet genoeg meerwaarde voor de aandeelhouder creëren ? Dat is nu toevallig het enige lijntje dat ik geen enkel Credo van een farmaceutisch concern terug vindt. Ik voel hoe de nieuwe unamecs en apb's in de stijgbeugels gaan staan.

Marc van Impe


Bron: MediQuality

19:10 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

16 november 2011

De andere schoen

The shoe is now on the other foot, zeggen de Engelsen, maar dat geeft je nog niet het recht als een egopatser door het leven te gaan. Ik las dus nog even een niet gepubliceerde lezersbrief van dokter Marc Moens aan De Standaard naar aanleiding van het feit dat de ziekenfondsen op initiatief van hun grootste lid, de patiëntenbewegingen drooglegden. Wat toevallig ook het onderwerp van het congres was: patiënten inspraak dus en niet drooglegging. “De patiëntenorganisaties worden door de ziekenfondsen als gevaarlijke concurrenten beschouwd  en daarom verdacht gemaakt met het verwijt dat ze zich teveel door de farmaceutische industrie zouden laten beïnvloeden. Het is onbegrijpelijk dat patiëntenorganisaties, die hun degelijkheid al jarenlang bewijzen plots van elke overheidssteun worden uitgesloten. Wij zijn overtuigd dat hun inbreng in de mantelzorg essentieel is,” schreef Moens op 28 augustus aan De Standaard, die zijn brief in de ongewenste mailbox stootte. Moens wijst er Prof. em. Yvo Nuyens en de lezers van De Standaard op het feit dat de artsensyndicaten bijna een halve eeuw zonder enige overheidssteun hebben gewerkt. “Vanaf 2006 krijgen zij samen (te verdelen volgens het resultaat van de vierjaarlijkse artsenverkiezingen)  1 miljoen euro die moet worden aangewend voor de financiële ondersteuning voor de vele activiteiten waaraan ze in het systeem van Ziekte- en Invaliditeitsverzekering meewerken. Sinds 2008 wordt dat bedrag geïndexeerd. De mutualiteiten daarentegen krijgen sinds altijd sommen voor hun medewerking aan het systeem die ruim 1000 maal hoger zijn, in 2010 een bedrag van 1.012 miljoen euro.” Ik wist gelijk hoe ik aan mijn referaat over de Belgische situatie moest  beginnen.

En, by the way, zoals de Engelsen zeggen, hebt u ook zo’n lezersbrieven die geweigerd worden dan vindt u hier een luisterend en publicerend oor.

Marc van Impe

19:52 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)