23 maart 2016

Lastig rouwen op Facebook

Ik ben geen enthousiast gebruiker van Facebook. Om de haverklap herinneren vrienden me er aan dat ze hun pagina veranderd hebben: een nieuwe foto, een bericht over een vogeltje dat ze gegeten hebben, of gered hebben, of gespot hebben. En natuurlijk de herinnering aan hun verjaardag. Eens per week maak ik er tijd voor en stuur ik iedereen die in mijn agenda is terechtgekomen welgemeende felicitaties. Vorige week ging het fout.

In de vaart der volkeren ramde ik een tiental jarigen bij elkaar. Een half uurtje later kreeg ik een boze mail terug. Pas toen drong het tot me door dat ik een overleden collega nog vele jaren gewenst had. Of ik dacht dat ik grappig was?

Ik lees op de website van de BBC dat er binnenkort meer dode Facebookgebruikers dan levende zullen zijn. Die dag is niet meer veraf, verwacht BBC Future. In 2012, 8 jaar na de oprichting van het sociale platform, waren er al 30 miljoen dode gebruikers. Dagelijks neem dat aantal toe, elke dag sterven er namelijk zo'n 8.000 Facebookgebruikers. Facebook is een groeiend en niet te stuiten kerkhof.

Op Facebook kan je behalve feliciteren ook plaatsvervangend rouwen. Sommige accounts veranderen na het overlijden in condoleanceregisters. Boven de naam staat ‘ter nagedachtenis van', vrienden kunnen een herinnering plaatsen. Wee je als je dat vergeet. Ook dat is me al overkomen. Of dat je een verkeerde, lees: niet diepgevoelige boodschap stuurt.

Maar soms weet je niet dat je "goede vriend", "gewaardeerde collega" overleden is. Dan is er, zoals aan de meeste accounts van overleden gebruikers, helemaal niets veranderd. Van deze gebruikers krijg je nog altijd verjaardagsmeldingen of een melding dat je overleden vriend (ooit) iets heeft geliket. Of je ziet felicitaties voorbijkomen van mensen die nog niet over het overlijden hebben gehoord. Er wordt al gespeculeerd dat rouwen anders zal worden door onze postume online aanwezigheid. Ik weet het niet. Ik denk dat de ongevoeligheid alleen maar zal toenemen. Rouwen wordt banaal, zoals de aankondiging van een nieuwe baan of dat men op zoek is naar een nieuwe uitdaging. Een vriend van me stuurde via het Facebook het bericht dat hij "eindelijk vrij, want eindelijk gescheiden" was. Een dag later postte zijn ex nog een paar foto's van hun intiem samenzijn en eindeloos geluk. Op Facebook iemand ‘loslaten' is alleen maar moeilijker geworden.

Marc van Impe

 

Bron: MediQuality

09:05 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (1)

05 februari 2016

Als de nood te hoog wordt

Steeds vaker word ik geplaagd door een digitale plas. Ik zit in de auto en het sms-signaal klinkt. Uiteraard moet de boodschap wachten. Vijf minuten later opnieuw sms. Nog één kilometer voor ik bij de brug over het kanaal voor het stoplicht ga staan. De opdringerigheid van de afzender loopt de spuigaten uit. Nu gaat de telefoon over. Waarom ik niet op de sms antwoord? Analoog neemt de druk navenant toe.

De draadloze stress werkt op mijn zenuwen. Het begint vaak 's ochtends met een persattaché die veel te vroeg is opgestaan en die me er wil aan herinneren dat zijn of haar baas die ochtend een persontbijt organiseert. Wie verzint zoiets? In een wereld die begint met stilstand, die pas tegen tienen op gang komt als je richting hoofdstad moet, jaagt men de toch al zo druk bezette journalisten naar persconferenties waar meestal niets gezegd wordt.

Terwijl je op een eenvoudige via mail gestelde vraag vaak dagen moet wachten voor je een nietszeggend antwoord krijgt. e-mail is overigens ontaard van een handige boodschappendienst tot een brievenbus waar de reclamefolders en nepbrieven de echte correspondentie verzuipen. Ik ben geen man van sociale media. Ik wil niet constant gestoord worden door piepjes, zoempjes, belletjes en plinkjes of plonkjes. Ik heb een hekel aan updates en nieuwe programma's. Ik weiger de meeste aangeboden apps. Ik ga overdag niet op facebook, ik Whatsapp niet en zelfs Gmail is me te druk.  Ik gebruik dus geen social media want anders was het helemaal niet meer bij te houden.

Natuurlijk kan ik net zoals de geleerde vrouw doet, de hele dag mijn telefoon uitzetten maar zij heeft een excuus en zoiets doe je in mijn vak niet zo gauw. Om te beginnen omdat het systeem erg verslavend is en ik nu eenmaal van nieuws leef,  en ook omdat mijn smartphone me het gevoel geeft dat ik voortdurend een boodschap dreig te missen. Zij daarentegen presteert het om haar message box maar om de paar dagen te beluisteren. Zo zen ben ik niet.

Ik heb de telefoon gewoon bij en als ik te laat ben dan bellen of berichten ze nog maar een keer. En wie belt met een anoniem nummer moet zelf maar terugbellen. Dat noem ik mijn digitale plas ophouden. Er valt dan een pak stress van je schouders af. En verder ga ik af en toe naar mijn vertrouwd watering hole. Als ik daar gebeld word, ben ik in conferentie. Het achtergrondgeluid zegt genoeg.

Maar soms is de werkelijkheid machtiger dan de verbeelding. Vorige week stond ik na weer eens anderhalf uur file, in de residentie op de lift te wachten toen een nieuw digitaal plasje steeds groter werd. Tezelfdertijd voelde ik een analoog plasje opkomen en dat verhoogde de druk alleen maar. De lift bleef uit. Ik zag en hoorde dat ze op vier hoog een boeiend gesprek aan het voeren waren. Analoog en digitaal moest er dringend wat gebeuren. Was ik blij toen ik in hoge nood de sleutel in de deur kon duwen.

Mijn vriend de piloot gebruikt inlegluiers als hij op missie gaat. Het is even wennen zegt hij. Maar je houdt er een comfortabel gevoel aan over. Op het scherm zie ik wel eens knappe dames op rijpere leeftijd die zumba dansen en heerlijk fris blijven. Misschien moet ik overwegen om voor de boven beschreven omstandigheden een Ontex-moment in te bouwen. Naar het schijnt gaat dat tegenwoordig heel discreet. Ik kan me voorstellen dat sommige chirurgen daar ook voor in zijn.

Marc van Impe


Bron: MediQuality

 

Bron: MediQuality

09:14 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

02 december 2015

Meer stress door veel Facebook-vrienden

Uit Canadees onderzoek van professor Sonia Lupien van de universiteit van Montreal blijkt dat tieners met meer dan 300 Facebook-vrienden gemiddeld vaker een hogere cortisolwaarde hebben dan jongeren met minder vrienden. Succes op Facebook zorgt voor stress. Lupien en haar collega’s volgden 88 proefpersonen in de leeftijd van 12 tot 17 jaar. Drie dagen lang werd de cortisolwaarde van het bloed van de deelnemers gemeten. Lupien vond dat Facebook de productie van het stresshormoon licht beïnvloedt.
"We schatten dat het geïsoleerde effect van Facebook op de cortisolwaarde ongeveer acht procent is." Volgens Lupien hebben tieners met meer dan 300 Facebook-vrienden een hogere cortisolwaarde. "We kunnen ons voorstellen dat tieners met meer dan 1.000 of 2.000 Facebook-vrienden gebukt gaan onder nog meer stress", zegt de neurowetenschapper. Hoe wordt dit veroorzaakt? Daarvoor kijken we naar een eerder onderzoek, dat in 2012 is uitgevoerd.
Ook de conclusie van dit onderzoek is dat veel Facebook-vrienden meer stress opleveren. De wetenschappers van de universiteit van Edinburgh schrijven dat de stress ontstaat doordat personen met veel vrienden deel uitmaken van verschillende sociale kringen. Het is makkelijker om aan de verwachtingen van één sociale kring te voldoen, dan die van meerdere kringen. Probeer maar eens een statusupdate te plaatsen die je vrienden cool vinden, die je werkgever kan waarderen en waarvoor jouw moeder een like geeft. Best lastig.
"Facebook was altijd een feestje waar je met je vrienden kon dansen, drinken en flirten," stelt onderzoeker Ben Marder. "Maar nu je moeder, vader en baas er ook zijn, wordt het feestje een angstige gebeurtenis vol met sociale landmijnen."
Het is al langer bekend dat 13-jarigen met een te hoge cortisolwaarde op 16-jarige leeftijd een 37% grotere kans hebben op een depressie. "Dit stresshormoon zorgt er niet direct voor dat iemand depressief raakt", vervolgt Lupien. "Soms kan dit elf jaar duren." Overigens heeft Facebooken niet alleen een negatief effect. De onderzoekers beweren dat het liken van posts stressverlagend werkt. Ook het plaatsen van bemoedigende woorden onder een post van een ander heeft een positieve uitwerking.

Marc van Impe

 

Bron: MediQuality

11:23 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)