26 februari 2013

Eeen zieke geest in een gezond lichaam, dixit Christine Van Broeckhoven

 

De verzorgingstehuizen zitten er vol van: oude maar ijzersterke lichamen met daarin een geest die met flarden amper aan elkaar hangt. Ze worden elke dag ouder, en elke dag neemt de aftakeling toe. Het geheugen verdwijnt, de kennis verdampt, er blijft woordeloze emotie, woede soms, zelfs geen plaats meer voor verdriet. Dementerend het einde  tegemoet, dat steeds verder lijkt te wijken. En blijkbaar niemand die daar nog wat wil aan doen.  Dementie is niet cool. Dat blijkt uit de cijfers: er wordt 26 keer meer geïnvesteerd in kankeronderzoek dan in onderzoek naar dementie. En 14 keer meer in de strijd tegen hart- en vaatziekten. De markt is nochtans gigantisch. Alleen al in België zijn vandaag naar schatting 200.000 mensen getroffen door dementie, in 2050 zullen dat er meer dan 350.000 zijn. Ik zou dan honderd zijn en hopelijk niet langer dement. Als er ergens stimuli zouden moeten uitgedeeld worden, dan hier. Waarom voert de EU geen notionele interestaftrek in op het onderzoek naar een medicijn tegen alzheimer? Want als het van de industrie alleen afhangt zal het nog lang duren. De resultaten van het onderzoek zijn immers teleurstellend: dit jaar faalde een studie met het medicijn Dimebon van Pfizer. In augustus haalde Solanezumab van Eli Lilly de finish niet. "De jongste vijf jaar zijn alle experimenten met veelbelovende nieuwe medicijnen in de laatste rechte lijn mislukt", zegt  Christine Van Broeckhoven. "Nu gebeurt wat we al langer vreesden: de farmareuzen stoppen hun alzheimeronderzoek in de koelkast.” Iets om over na te denken. Nu het nog kan.
Marc van Impe

11:40 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

10 juli 2012

Goochelaars

Ook al vliegt de leugen nog zo snel, de waarheid achterhaalt haar wel, zegt het spreekwoord maar dat geldt niet voor leugens die psychologen vertellen. Voor u naar mij uithaalt, dat is niet mijn conclusie maar die van professor Eric-Jan Wagenmakers van de universiteit van Amsterdam die zegt dat positieve resultaten in de wereld van de psychologie werken zoals geruchten: makkelijk te verspreiden moeilijk te ontkrachten. Ze halen de voorpagina in de vakpers, zijn dominant in het debat en wanneer ze herhaald moeten worden leidt dit vaak tot niets, maar daar verschijnt geen letter over of die wordt niet gelezen. “Er zijn experimenten van wie iedereen weet dat ze niet kunnen herhaald worden, maar dat haalt de literatuur niet,” zegt hij. Dat maakt het psychologisch onderzoek zo stevig als een kaartenhuis. Niet dus. Twee voorbeelden: vlakbij huis Diederik Stapel die de hufterigheid van vleeseters in scène zette. En ver van huis Robert Spitzer die beweerde dat hij holebi’s kon genezen middels een conversie therapie. Maar er is zoveel meer. John Ioannidis, een epidemioloog aan de Stanford School of Medicine in California stelt dat “de meeste gepubliceerde onderzoeksresultaten vals zijn.” Daniele Fanelli, socioloog aan de University of Edinburgh, stelt onomwonden dat psychologie en psychiatrie vijf maal onbetrouwbaarder zijn dan ruimtevaartkunde, de meest betrouwbare wetenschap. Fanelli onderzocht meer dan 4600 studies gepubliceerd tussen 1990 en 2007.  In 1959, had de statisticus Theodore Sterling al vastgesteld dat 97% van de studies in de vier belangrijkste publicaties eenzijdig positief waren. In 1995 was er niets veranderd. Statistisch gezien kàn dit niet. Een verklaring voor dit pathologisch leugenachtig gedrag is het feit dat de psycholoog of psychiater de nadruk legt op een “slightly freak-show-ish” resultaat, zegt Chris Chambers, een experimenteel psycholoog aan Cardiff University. “High-impact journals often regard psychology as a sort of parlour-trick area,” citeer ik hem letterlijk. De onderzoeker als goochelaar dus. Simmons weet waarover hij het heeft. In Psychological Science ‘bewees’ hij dat luisteren naar de song When I'm Sixty-four van The Beatles het leven van de luisteraar verkort met anderhalf jaar.  Ik kan u deze vakantie de lectuur van Nature in deze aanraden. Ondertussen kunt u met cognitieve gedragstherapie ongeveer alles genezen: een oorlogstrauma, chronische vermoeidheid, de pijn van het zijn en die tweet in uw oor. Veel leesplezier gewenst en een goede vakantie. En na een voorspoedige hemelvaart gezond weer op! You can never underestimate the stupidity of the general public, schreef Scott Adams in The Dilbert Future.
Marc van Impe

22:37 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

03 november 2011

optimisme

Te somber, schrijft een lezer. Hij verwacht een column die hem opvrolijkt. Nu blijkt dat hij het hele weekend heeft lopen somberen over zijn eigen lot. Ach, daarom iets vrolijks. Alles is veel voor wie niet teveel verwacht, schreef de dichter J. C. Bloem. Dus volgt dit.

Uit wetenschappelijk onderzoek blijkt dat wij mensen geboren optimisten zijn. Als het gaat om het inschatten van risico’s reageren onze hersenen sterker op positieve dan negatieve informatie. Dat blijkt uit een recent artikel in het boek The Optimism Bias. Uit experimenten blijkt dat de meesten onder ons geboren worden  met een roze bril die voorop onze hersenen gemonteerd staat. Onze frontale cortex reageert alleen adequaat op positieve boodschap. Tali Sharot gaf negentien vrijwilligers twee opeen volgende boodschappen: een slechte prognose en vervolgens de echte statistische kans dat de ellende hen echt zou overkomen. Wie zijn risico op persoonlijke ellende te hoog inschatte stelde zijn verwachtingen keurig bij, maar wie de kans op miserie te laag had ingeschat bleef blind voor de realiteit. Ze stelden hun verwachtingen wel bij maar bleven volhouden dat ze minder gevaar liepen dan werkelijk het geval was. De geleerde vrouw in mijn leven weet dit al lang.  Iedereen die al eens naar een LOK-meeting geweest is kan dit experiment zelf doen, zegt ze. Iedereen heeft een paar glaasjes op maar toch gaat iedereen rijden want hen gebeurt er niets. Zij is verstandig en laat zich door mij afhalen. Optimist die ik ben, ben ik beter bestand tegen stress en angst, maar breng ik mezelf ook in problemen. Want hetzelfde geldt voor wie van de journalistenclub huiswaarts keert. Maar nu ik al 25 jaar gestopt ben met roken, onveilig vrijen en sinds deze zomer met onmatig eten, waan ik me nog meer immuun voor nare gevolgen. En fietsen doe ik al lang niet meer. Want dat blijkt zowat de gevaarlijkste manier van voortbewegen te zijn. Nu nog ophouden met beleggen want “een onrealistische inschatting van financieel risico wordt algemeen gezien als de belangrijkste bijdrage aan de economische crisis van 2008,” aldus de auteurs.

Marc van Impe

http://www.randomhouse.com/book/165087/the-optimism-bias-by-tali-sharot

22:09 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)