05 oktober 2017

Gelukkig leven is een placebo effect


Leven is bedriegen en bedrogen worden. Ik denk hieraan onderweg naar de Laboratoires Boiron in Lyon waar men mij van mijn aversie –laat ik zeggen: ongeloof in de homeopathie gaat afbrengen. Aan homeopathie twijfel ik omdat het geen ‘meetbaar effect’ heeft.


Niet dat ik van de absolute meetbaarheid ben, wel integendeel, ik hou van het onvoorspelbare en de uitkomst die ik niet verwachtte en valt die nog mee ook dan is dat meegenomen. Het is zoals sommige pijnstillers. Sommige werken absoluut niet. Andere op sommige ogenblikken wel. De mens is geen algoritme schreef ik al, en dat bewijst deze ervaring, volgens mij.


Ik moest vaak lachen met artsen die zweren bij het evidens beest medecin. Ze geloven om te beginnen niet echt in de zogenaamd bewezen behandelingen maar denken wel dat diverse behandelingen in de gezondheidszorg niet deugen omdat ze te bang zijn om buiten de betreden paden te treden, omdat ze het meetbare effect in twijfel trekken.


Misschien is dat terecht, maar uit diverse onderzoeken is gebleken dat de placebo, oftewel de illusie, een meetbaar effect heeft - allicht wordt het meetbare positieve effect van de placebo nog groter als de patiënt te horen krijgt dat het 'medicijn' duur is. Alleen al daarom mogen sommige illusies best vergoed worden door de ziektekostenverzekeraar, geloof ik. "Leven is bedrogen worden en bedriegen. De placebo leert ons dat de effecten van bedrog niet altijd negatief zijn," schrijft de auteur Arnon Grunberg. Ik ben het daarmee eens. "Waar het rationele denken dogmatisch wordt, neemt het religieuze onverdraagzame kanten aan," zegt Grunberg.


Ik ken zo'n aantal onverdraagzamen rond mij. Ze zijn fervent aanhanger van Skepp, de website en vereniging voor de rechten in de leer, zeg maar de Jihad van de geneeskunde met de grote mollah Wilhelm Betz, een corpulente zelfingenomenheid op de kansel. Ik denk in het vliegtuig richting Lyon, dat als de patiënt zich beter voelt door een onschuldige placebo, wie ik dan wel mag zijn om hem die placebo te ontnemen in naam van de waarheid?


Mijn grootmoeder gebruikte spuug tegen insectenbeten. Bij de scouts raadde de leider aan ons "eigen warm water " te smeren als we in de netels gevallen waren en onder de bulten zaten.  Zoethout was een wondermedicijn. En tegen de wormpjes kregen we een glas lauwe melk met daarin een teentje look. Ik heb het spuug lang bij mijn eigen kinderen gebruikt. Ik vond zelf het klontje suiker met de druppel citroen uit tegen de buikpijn. Voor mezelf schrijf ik nog altijd een Orval rond de klok van vijven voor.


Mijn collega de columnist, annex drummer en groot Skepp-aanhanger geloofde daar allemaal niets van. Hij viel dan ook in januari 2013 steendood. PdW pretendeerde compromisloos te zijn, maar nooit zonder humor. In een zaak was ik het met hem eens: "Alle onzin op de wereld spruit voort uit de werkelijk bespottelijke gedachte dat de mens het centrum van alles is en dat iedere mens apart ook nog eens volstrekt uniek en speciaal is. Die groteske dwaling, want dat is het, heeft ons een geweldige hoop nonsens opgeleverd. Een waaier aan godsdiensten bijvoorbeeld … alsook een ware zondvloed van zweverige alterneuterij (we zijn zo speciaal dat het niet anders kan of het wetenschappelijk volstrekt niet aan te tonen effect van homeopathische middelen treedt wel degelijk op als wij ze innemen), we mogen zeker dat aanhoudend gedaas over het, ahum, paranormale niet vergeten (we zijn zo speciaal dat het niet anders kan of na onze dood zullen we van gene zijde nog contact met de levenden hebben, zelfs al moet dat in de gedaante van een kikker) enzovoort, enzovoort. Telkens weer is de onzin terug te voeren op de illusie als zouden we allemaal heel erg bijzonder zijn en niet, zoals Michel Houellebecq het zo treffend en naar waarheid formuleerde, slechts een tijdelijke rangschikking van moleculen."


Ik ben niet voor noch tegen homeopathie. Ik vind wel dat enkel gecompenseerd mag worden als ze resultaat boekt. Wat overigens ook bij heel wat allopathische geneesmiddelen mag. Ik ga voor de no benefit no pay regel. En wat Houellebecq betreft, die ,heb ik gemerkt toen ik ooit tegenover hem in de Thalys zat, stinkt uit verschrikkelijk uit zijn bek. Hij zou beter eens theeboomolie of desnoods een mondschraper gebruiken.


Ondertussen ben ik in Lyon aangekomen. Mij wacht een Jésus de Lyon en brioche met pistachenoten en gekookte aardappeltjes. En een flinke kledder mosterd. Niks homeopathisch maar uitstekend voor het humeur. Van zo'n christelijk gerecht groeit mijn geloof in de toekomst.


Marc van Impe

 

Bron: MediQuality

07:11 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

31 mei 2017

Verplichte vakantielectuur, niet voor dummies



Topdokters. De haren in mijn nek gaan rechtop staan als ik het woord hoor. Ik moet dan denken aan oersaaie reality TV waarin zelfingenomen mannen in een witte of groene kiel staan te vertellen hoe goed ze wel zijn, hoe fout het systeem in elkaar zit en hoe geniaal zij daar een oplossing voor gevonden hebben.


Met in de achtergrond bang ogende assistenten, een stem die galmt dat het bezoekuur is afgelopen en de geur van lyszol. Ik heb me vergist. Om te beginnen bleek de televisieserie op Vier een terecht wereldsucces, het was natuurgetrouw, de gasten op één na – en die is onverbiddelijk door de mand gevallen en houdt zich nu in Duitsland bezig als Heilpraktiker- stuk voor stuk meesters in hun vak én vooral menselijk.


Maar nog beter is het boek dat na de uitzending verscheen en door journaliste Sofie Mulders bij elkaar geschreven werd. Ik wil eerst een pluim geven aan de auteur: het is sinds lang dat ik een bundel testimonials zag waarin de griffier niet zelf de hoofdrol speelt. Vervolgens de getuigen zelf. Op een paar na betreft het allemaal hoogleraren en dat is mijn enige verwijt. Er zijn meer topdokters die niet in een academische omgeving werken en die buitenmenselijke en bewonderenswaardige prestaties leveren.


Dit is niet de plaats noch de gelegenheid om in te gaan op de wetenschappelijke kant van hun prestaties. Wat me wél opviel en verheugde is het feit dat ze allemaal, zonder enige uitzondering afstand nemen van dat vervloekte begrip dat uitgevonden is door de vermaledijde professor Archibald Leman Cochrane (1921-88), een Schotse huisarts en psychoanalyst die dacht dat hij door de toepassing van een paar vereenvoudigde wetten van de statistiek de geneeskunde op het goede pad zou brengen en die aan de basis ligt van het wetenschappelijk socialistisch begrip evidence-based medecine, een van de grootste nonsens begrippen sinds de uitvinding van het papieren geld.


Ik ga zeer kort door de bocht, ik weet het het, maar alle geïnterviewden geven toe dat ze dankzij het feit dat ze buiten de lijntjes kleurden en zich niet hielden aan de richtlijnen van de zogenaamde NICE, waar sommigen bij het Riziv hun bretellen kopen, erin slaagden om uitzonderlijke geneeskunde te bedrijven.


Hun beweegredenen zijn verschillend, hun uitgangspunten liggen soms ver uit elkaar, maar ze komen bij dezelfde visie uit: de mens is de maatstaf van alle dingen en niet Droogstoppel die in een grijze kiel van 9 tot 5 in een hoekkantoortje zonder ramen nog ergere administratieve terreur zit te verzinnen.


Topdokters zou verplichte literatuur moeten worden voor elke arts die afstudeert. Linde Goossen, Guido Dua, Piet Hoebeke, Herman Tournaye, Diethard Monbailu, Tessa Kerre, Alex Mottrie, Baki Topal, Ilse Degreef, Wim Distelmans, Erwin Offeciers en Hugo Vanermen zijn twaalf artsen met wie men gerust een alternatieve Hoge Gezondheidsraad zou mogen vormen. Geef de anderen een blikken horloge, een beurt bij de kapper en zet ze on the road to nowhere. Dit is verplichte vakantielectuur.


Marc van Impe


Topdokters, door Sofie Mulders, een uitgave van Manteau ISBN 978 90 223 3313 6.

 

Bron: MediQuality

08:50 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

19 september 2016

Eet nooit van de grond

Eat your heart out, hooggeleerde wijsneuzen. Academisch onderzoek van Rutgers University (New Brunswick, VS) heeft de stelling van twee televisiepresentatoren bevestigd: je kunt beter niet van de vloer eten. En daarmee is de zogenaamde vijf-secondenregel naar de papiermand verwezen. Want ook als voedsel daar minder dan vijf seconden op heeft gelegen, is het toch bacterieel besmet.

Hun publicatie in Applied and Environmental Microbiology bevestigt wat Jamie Hyneman en Adam Savage met hun baanbrekend onderzoek het Discoveryprogramma Mythbusters al bewezen had: soms duurt het inderdaad meer dan vijf seconden voordat een meetbare hoeveelheid bacteriën overspringt van de vloer naar het eten, maar soms is minder dan één seconde al genoeg.

Dat lijkt vooral aan de aanwezige hoeveelheid vocht te liggen. Ex-duiker,machinist, kok, betoninspecteur en dierentemmer Jamie Hyneman (55) en zijn collega ex-modelbouwer, tekenfilmmaker, filmoperateur en fietsenmaker Adam Savage (44) zijn niet aan hun eerste proefje toe. Ze hebben bijna 2.400 experimenten uitgevoerd maar nu hebben de echte wetenschappers Donald Schaffner en promovenda Robyn Miranda van Rutgers hun test overgedaan.

Ze probeerden vier soorten voedsel uit: watermeloen, brood, beboterd brood en fruitgums. Die legden ze op oppervlakken van roestvast staal, keramieken tegels, hout of tapijt. Die oppervlakken werden vooraf behandeld met de bacterie Enterobacter aerogenes, afkomstig uit twee verschillende voedingsmedia, en daarna zorgvuldig gedroogd. Tot slot hanteerden ze vier contacttijden: <1, 5, 30 en 300 seconden. Alle 128 mogelijke combinaties van parameters testten ze 20 keer uit waarna ze alle oppervlakken op kweek zetten om te zien waar hoeveel bacteriën zaten. Zoals je kon verwachten werd de watermeloen het meest besmet en het snoep het minst. Het brood zat er tussenin, waarbij de boter weinig uitmaakte. Maar je zag ook een enorme spreiding tussen verschillende metingen onder identieke condities.

Het komt er op neer dat die vijf seconden vaak wel kloppen, maar dat soms minder dan één seconde al voldoende is. En omdat je als consument niet kunt weten met welk scenario je op een gegeven moment te maken hebt, kun je de vijf-secondenregel beter helemaal vergeten.

Hyneman en Savage die zelfs hun middelbare school – en dat stelt in de VS echt niets voor- niet afmaakten, kregen in 2011 een eredoctoraat van de universiteit van Enschede. "Ze kregen dit doctoraat," aldus hun promotor professor Stefano Starmiglioli, hoogleraar geavanceerde robotica aan de Universiteit Twente, "omdat ze met hun programma duizenden kinderen enthousiast hebben gemaakt voor de techniek." Het duo is sinds 2003 onvermoeibaar bezig met dat wat een wetenschapper exact moet doen, namelijk niet geloven wat mensen zeggen, maar zelf onderzoeken of het wel waar is wat wordt gezegd.

Hyneman en Savage zien zichzelf niet als wetenschappers. Zei Hyneman bij de uitreiking: "Toen we met ons programma begonnen, wilden we zaken die ons boeien diepgaand onderzoeken zodat we er iets konden van leren. Dat wilden we zo efficiënt mogelijk doen, met alle beschikbare middelen. Dat is toevallig hetzelfde wat wetenschappers doen." Wat Savage en Hyneman doen is echt evidence based onderzoek.

Marc van Impe

Meer info ?

http://www.discovery.com/tv-shows/mythbusters/videos/five... en http://aem.asm.org/content/early/2016/08/15/AEM.01838-16

Bron : MediQuality

 

17:49 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)