31 mei 2017

Verplichte vakantielectuur, niet voor dummies



Topdokters. De haren in mijn nek gaan rechtop staan als ik het woord hoor. Ik moet dan denken aan oersaaie reality TV waarin zelfingenomen mannen in een witte of groene kiel staan te vertellen hoe goed ze wel zijn, hoe fout het systeem in elkaar zit en hoe geniaal zij daar een oplossing voor gevonden hebben.


Met in de achtergrond bang ogende assistenten, een stem die galmt dat het bezoekuur is afgelopen en de geur van lyszol. Ik heb me vergist. Om te beginnen bleek de televisieserie op Vier een terecht wereldsucces, het was natuurgetrouw, de gasten op één na – en die is onverbiddelijk door de mand gevallen en houdt zich nu in Duitsland bezig als Heilpraktiker- stuk voor stuk meesters in hun vak én vooral menselijk.


Maar nog beter is het boek dat na de uitzending verscheen en door journaliste Sofie Mulders bij elkaar geschreven werd. Ik wil eerst een pluim geven aan de auteur: het is sinds lang dat ik een bundel testimonials zag waarin de griffier niet zelf de hoofdrol speelt. Vervolgens de getuigen zelf. Op een paar na betreft het allemaal hoogleraren en dat is mijn enige verwijt. Er zijn meer topdokters die niet in een academische omgeving werken en die buitenmenselijke en bewonderenswaardige prestaties leveren.


Dit is niet de plaats noch de gelegenheid om in te gaan op de wetenschappelijke kant van hun prestaties. Wat me wél opviel en verheugde is het feit dat ze allemaal, zonder enige uitzondering afstand nemen van dat vervloekte begrip dat uitgevonden is door de vermaledijde professor Archibald Leman Cochrane (1921-88), een Schotse huisarts en psychoanalyst die dacht dat hij door de toepassing van een paar vereenvoudigde wetten van de statistiek de geneeskunde op het goede pad zou brengen en die aan de basis ligt van het wetenschappelijk socialistisch begrip evidence-based medecine, een van de grootste nonsens begrippen sinds de uitvinding van het papieren geld.


Ik ga zeer kort door de bocht, ik weet het het, maar alle geïnterviewden geven toe dat ze dankzij het feit dat ze buiten de lijntjes kleurden en zich niet hielden aan de richtlijnen van de zogenaamde NICE, waar sommigen bij het Riziv hun bretellen kopen, erin slaagden om uitzonderlijke geneeskunde te bedrijven.


Hun beweegredenen zijn verschillend, hun uitgangspunten liggen soms ver uit elkaar, maar ze komen bij dezelfde visie uit: de mens is de maatstaf van alle dingen en niet Droogstoppel die in een grijze kiel van 9 tot 5 in een hoekkantoortje zonder ramen nog ergere administratieve terreur zit te verzinnen.


Topdokters zou verplichte literatuur moeten worden voor elke arts die afstudeert. Linde Goossen, Guido Dua, Piet Hoebeke, Herman Tournaye, Diethard Monbailu, Tessa Kerre, Alex Mottrie, Baki Topal, Ilse Degreef, Wim Distelmans, Erwin Offeciers en Hugo Vanermen zijn twaalf artsen met wie men gerust een alternatieve Hoge Gezondheidsraad zou mogen vormen. Geef de anderen een blikken horloge, een beurt bij de kapper en zet ze on the road to nowhere. Dit is verplichte vakantielectuur.


Marc van Impe


Topdokters, door Sofie Mulders, een uitgave van Manteau ISBN 978 90 223 3313 6.

 

Bron: MediQuality

08:50 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

19 september 2016

Eet nooit van de grond

Eat your heart out, hooggeleerde wijsneuzen. Academisch onderzoek van Rutgers University (New Brunswick, VS) heeft de stelling van twee televisiepresentatoren bevestigd: je kunt beter niet van de vloer eten. En daarmee is de zogenaamde vijf-secondenregel naar de papiermand verwezen. Want ook als voedsel daar minder dan vijf seconden op heeft gelegen, is het toch bacterieel besmet.

Hun publicatie in Applied and Environmental Microbiology bevestigt wat Jamie Hyneman en Adam Savage met hun baanbrekend onderzoek het Discoveryprogramma Mythbusters al bewezen had: soms duurt het inderdaad meer dan vijf seconden voordat een meetbare hoeveelheid bacteriën overspringt van de vloer naar het eten, maar soms is minder dan één seconde al genoeg.

Dat lijkt vooral aan de aanwezige hoeveelheid vocht te liggen. Ex-duiker,machinist, kok, betoninspecteur en dierentemmer Jamie Hyneman (55) en zijn collega ex-modelbouwer, tekenfilmmaker, filmoperateur en fietsenmaker Adam Savage (44) zijn niet aan hun eerste proefje toe. Ze hebben bijna 2.400 experimenten uitgevoerd maar nu hebben de echte wetenschappers Donald Schaffner en promovenda Robyn Miranda van Rutgers hun test overgedaan.

Ze probeerden vier soorten voedsel uit: watermeloen, brood, beboterd brood en fruitgums. Die legden ze op oppervlakken van roestvast staal, keramieken tegels, hout of tapijt. Die oppervlakken werden vooraf behandeld met de bacterie Enterobacter aerogenes, afkomstig uit twee verschillende voedingsmedia, en daarna zorgvuldig gedroogd. Tot slot hanteerden ze vier contacttijden: <1, 5, 30 en 300 seconden. Alle 128 mogelijke combinaties van parameters testten ze 20 keer uit waarna ze alle oppervlakken op kweek zetten om te zien waar hoeveel bacteriën zaten. Zoals je kon verwachten werd de watermeloen het meest besmet en het snoep het minst. Het brood zat er tussenin, waarbij de boter weinig uitmaakte. Maar je zag ook een enorme spreiding tussen verschillende metingen onder identieke condities.

Het komt er op neer dat die vijf seconden vaak wel kloppen, maar dat soms minder dan één seconde al voldoende is. En omdat je als consument niet kunt weten met welk scenario je op een gegeven moment te maken hebt, kun je de vijf-secondenregel beter helemaal vergeten.

Hyneman en Savage die zelfs hun middelbare school – en dat stelt in de VS echt niets voor- niet afmaakten, kregen in 2011 een eredoctoraat van de universiteit van Enschede. "Ze kregen dit doctoraat," aldus hun promotor professor Stefano Starmiglioli, hoogleraar geavanceerde robotica aan de Universiteit Twente, "omdat ze met hun programma duizenden kinderen enthousiast hebben gemaakt voor de techniek." Het duo is sinds 2003 onvermoeibaar bezig met dat wat een wetenschapper exact moet doen, namelijk niet geloven wat mensen zeggen, maar zelf onderzoeken of het wel waar is wat wordt gezegd.

Hyneman en Savage zien zichzelf niet als wetenschappers. Zei Hyneman bij de uitreiking: "Toen we met ons programma begonnen, wilden we zaken die ons boeien diepgaand onderzoeken zodat we er iets konden van leren. Dat wilden we zo efficiënt mogelijk doen, met alle beschikbare middelen. Dat is toevallig hetzelfde wat wetenschappers doen." Wat Savage en Hyneman doen is echt evidence based onderzoek.

Marc van Impe

Meer info ?

http://www.discovery.com/tv-shows/mythbusters/videos/five... en http://aem.asm.org/content/early/2016/08/15/AEM.01838-16

Bron : MediQuality

 

17:49 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

19 juni 2012

De Latijnse les

Ik werd vannacht wakker en dacht aan de Latijnse les uit de retorica.  "Timeo Danaos et dona ferentes" is de zin die door mijn hoofd schoot. Dit is een Latijns citaat uit Vergilius' episch verhaal over de Trojaanse vorst  Aeneas.  (Aenis, zang II, vers 49) en het betekent: "Ik ben bang voor Danaërs (= 'Grieken'), ook als zij geschenken aanbieden". Waarom deze uitstap naar de klassieke literatuur? Wel, ik maakte onbewust een optelsom van uitspraken en standpunten van onze gewaardeerde minister van Volksgezondheid, mevrouw  Laurette Onkelinx. 1. De minister wil dat de gezondheidskosten voor chronisch zieke patiënten tot het absolute minimum herleid worden. Daarom wil ze een algemeen ingevoerde derdebetalerregeling, niet alleen voor ziekenhuisconsultaties en –verblijven, maar ook bij de huisarts. Daar valt veel voor te zeggen. Maar voor wat hoort wat, ook in de gezondheidszorg. En dat is 2. De minister wil dat chronische ziekten behandeld worden volgens een zorgtraject. Dat houdt in dat arts, ziekenfonds en patiënt een afspraak maken die er op neer komt dat de arts en de patiënt het traject zoals dat is uitgestippeld door het Riziv – lees: de verzamelde ziekenfondsen- nauwgezet gaan volgen. Zo’n trajecten bestaan al voor patiënten die aan diabetes en aan chronisch nierfalen lijden. In Vlaanderen is er redelijk wat interesse voor dit soort van vastgelegde geneeskunde: de dokter krijgt een jaarlijks forfait en de patiënt krijgt zijn medicatie gratis. In Franstalig België is de belangstelling minimaal. Hier valt veel over te zeggen, maar dat zou ons buiten het bestek van deze  blog brengen. Feit is dat trajectgeneeskunde in vele gevallen werkt, maar niet in alle gevallen en dat individuele zorg altijd goedkoper en beter is voor de patiënt. En dan komt 3. De minister wil alleen nog werken met zogenaamde evidence based behandelmodellen. Dat zal heel wat CVS/ME en fibromyalgiepatiënten bekend in de oren klinken. Was het niet evidence based dat cognitieve gedragstherapie en graded excercise voor hen alleen zaligmakend waren? Helaas heeft het onderzoek van het Riziv en het KCE het tegendeel bewezen, maar daarom treurt men niet. Men geeft het kind een nieuwe naam. Bijvoorbeeld: mindfulness. En wat wil het toeval: voorbije week publiceerde de KULeuven de resultaten van een mega-onderzoek waaruit moet blijken dat mindfulness de panacee is voor alles wat zowat los en vast aan je lijf zit, dus vooral voor somatoforme aandoeningen zoals depressie. Voelt u hem al komen? Hier komt 4. De minister wil dat de psychologische zorg betaalbaar wordt voor de patiënt, dus gaan “echte” psychotherapeuten en huisartsen die een bijzonder opleiding psychologie gevolgd hebben –hadden ze dat dan eerder niet gehad?- een nieuw nomenclatuurnummer krijgen. De patiënt gaat dus zijn psychotherapie, ook als die niet bij een psychiater loopt, terugbetaald krijgen. Goed nieuws? Zeker, goed nieuws als daar niet een adder onder het gras zat. Pats boem hier komt 5.  De minister zegt dat ze niet alleen begaan is met de chronisch zieke en dus minvermogende patiënten maar vooral met de patiënten die lijden aan het chronisch vermoeidheidssyndroom en fibromyalgie die ‘ af te rekenen hebben met het onbegrip van hun dokter, hun familie en de verzekeringsinstellingen’. De minister heeft het licht gezien. Prijst de heer! Ware het niet dat als ik 1+2+3+4+5 achterelkaar zet de volgende combinatie bekom: Derdebetaler op voorwaarde dat ik een zorgtraject volg, dat gebaseerd is op zogenaamde evidence based medicine, verstrekt door psychotherapeuten of psychologisch bijgeschoolde huisartsen en dit specifiek toegepast op CVS/ME en fibromyalgiepatiënten. Dat betekent dus afgelopen met echte geneeskunde en retour naar de praatdivan.  De minister heeft haar best gedaan, de patiënten krijgen extra aandacht. Wie klaagt er nog? En wie iets anders wil, die mag het zelf betalen. Ik kan me vergissen natuurlijk maar je moet geen Latijn geleerd hebben om hier ’s nachts wakker van te schrikken. In het goed Vlaams zegt men: "Als de vos de passie preekt, boer, let op je ganzen!” tijd dat we aan ons hek rond ons erf gaan werken.

Marc van Impe

14:11 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (3)