03 mei 2013

Het is de stem die telt

Zoals de nieuwe regelgeving rond alternatieve geneeskunde in de stijgers staat komt het erop neer dat deze praktijken niet verboden worden maar exclusief toegewezen worden aan artsen. Ik durf sterk betwijfelen of dat enige zoden aan de dijk zet. Maar goed, er is erger. Ik krijg via de mail een wervend bericht uit de dagelijkse praktijk: “Emoties, blijkt uit wetenschappelijk onderzoek, zijn voor 85% de oorzaak van ziekte. Daarom is in onze praktijk een methode ontwikkeld om een plaatje te maken van Uw emoties en persoonskenmerken. Omschrijven en bespreekbaar maken van spanningen, emoties, hoe je in de wereld staat  is belangrijk voor herstel. Bij ziekte is harmonie in jezelf terugvinden, inzicht in jezelf zo geweldig en dit kan eindelijk dank zij onze stemanalyse. U spreekt een minuut in de microfoon en de computer levert ons Uw persoonlijke spiegel.” Daar heb ik niet van terug. De uitleg die volgt slaat me met algehele verstomming: “Er bestaat altijd de kans dat een nosode positief gemeten wordt, terwijl eigenlijk een emotie hieraan ten grondslag ligt; deze  gepotentieerde therapeutica uit ziektebeelden kunnen mogelijk  emoties ‘in de doofpot te duwen’, verdringen. Het enige antwoord op bovengenoemde processen, is preventief te werken zodat er geen onherstelbare littekens ontstaan. Gebruik als therapeut gevoelige apparatuur waarmee zwaktes opgespoord kunnen worden en er preventief op gereageerd kan worden. Maar ook in het dagelijks leven van de patiënt werken bepaalde bezigheden preventief: mediteer of bid, ben (sic) creatief bezig, wandel door de natuur. Leef gevarieerd, breed. Ook dit maakt je zwaktes sterk. Het brein, zoals ik dat begrip invul, met zijn logica en denken, staat altijd alles als storende sympathicus in de weg. Ons parasympatische systeem moet voor herstel het sympathische kunnen overheersen. Het DNA moet als het ware via de parasympaticus weer zijn controlefunctie terugkrijgen. Het brein met zijn emotie overheerst echter vaak in dit proces. 85% van de ziektes berust dan ook op emotie en dus ook 85% van de genezing moet via emotie gaan. Veel therapeuten zoeken oplossingen in het hoogfrequente gebied van de nosoden, maar ze vermoeden niet dat in dit frequentiegebied zich ook de emoties bevinden.” Het gaat hier om een zogenaamd reguliere praktijk van een arts met een ruime academische ervaring. Er is nog veel werk aan de winkel.
Marc van Impe

11:47 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

01 december 2011

Amygdala

Neurowetenschappers van het UMC Utrecht hebben ontdekt hoe de hersenen voorkomen dat ze overspoeld raken met emotionele herinneringen. Dit mechanisme is wellicht verstoord bij patiënten met posttraumatische stress-stoornis. Ze beschreven hun vinding in het tijdschrift PNAS van begin augustus. Neurowetenschapper dr. Henk Karst van het UMC Utrecht bestudeerde zenuwcellen in de amygdala van muizen, een hersengebied dat betrokken is bij het opslaan van emoties. Het toedienen van het stresshormoon cortisol aan deze zenuwcellen bootst het meemaken van een angstige of stressvolle situatie na. De zenuwcellen worden actiever na blootstelling aan het stresshormoon, dat legt een stressvolle herinnering vast in het geheugen. Maar, ontdekte Karst, als dezelfde zenuwcellen een paar uur later weer in aanraking komen met het stresshormoon, daalt hun activiteit juist. Een nieuwe stressvolle ervaring wordt daardoor niet opgeslagen in het geheugen.

“Dit mechanisme beschermt het geheugen tegen een overload aan stressvolle herinneringen”, zegt Karst. “Het betekent ook dat je het stresshormoon juist nodig hebt om ervoor te zorgen dat je niet overspoeld raakt met traumatische herinneringen. Patiënten met het posttraumatische stress-syndroom maken minder cortisol. Onze resultaten zouden kunnen verklaren waarom deze mensen last hebben van hun herinneringen.”

Het verkeerd verwerken van stressvolle situaties door de hersenen speelt waarschijnlijk een rol bij het ontstaan van angststoornissen zoals posttraumatische stress-stoornis. Oorlogs–veteranen met posttraumatische stress-stoornis kampen met herbelevingen van traumatische herinneringen. Zij hebben vaak ook slaapstoornissen, concentratieproblemen en geheugenproblemen. Zou dat bij CVS/ME patiënten ook het geval zijn? Is een ontmoeting met een controlearts van het Riziv traumatisch genoeg om je amygdala op hol te laten slaan? Hebben controleartsen amygdala? Graptje!

Marc van Impe

http://www.pnas.org/content/107/32/14449.abstract

13:46 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)