31 mei 2017

Verplichte vakantielectuur, niet voor dummies



Topdokters. De haren in mijn nek gaan rechtop staan als ik het woord hoor. Ik moet dan denken aan oersaaie reality TV waarin zelfingenomen mannen in een witte of groene kiel staan te vertellen hoe goed ze wel zijn, hoe fout het systeem in elkaar zit en hoe geniaal zij daar een oplossing voor gevonden hebben.


Met in de achtergrond bang ogende assistenten, een stem die galmt dat het bezoekuur is afgelopen en de geur van lyszol. Ik heb me vergist. Om te beginnen bleek de televisieserie op Vier een terecht wereldsucces, het was natuurgetrouw, de gasten op één na – en die is onverbiddelijk door de mand gevallen en houdt zich nu in Duitsland bezig als Heilpraktiker- stuk voor stuk meesters in hun vak én vooral menselijk.


Maar nog beter is het boek dat na de uitzending verscheen en door journaliste Sofie Mulders bij elkaar geschreven werd. Ik wil eerst een pluim geven aan de auteur: het is sinds lang dat ik een bundel testimonials zag waarin de griffier niet zelf de hoofdrol speelt. Vervolgens de getuigen zelf. Op een paar na betreft het allemaal hoogleraren en dat is mijn enige verwijt. Er zijn meer topdokters die niet in een academische omgeving werken en die buitenmenselijke en bewonderenswaardige prestaties leveren.


Dit is niet de plaats noch de gelegenheid om in te gaan op de wetenschappelijke kant van hun prestaties. Wat me wél opviel en verheugde is het feit dat ze allemaal, zonder enige uitzondering afstand nemen van dat vervloekte begrip dat uitgevonden is door de vermaledijde professor Archibald Leman Cochrane (1921-88), een Schotse huisarts en psychoanalyst die dacht dat hij door de toepassing van een paar vereenvoudigde wetten van de statistiek de geneeskunde op het goede pad zou brengen en die aan de basis ligt van het wetenschappelijk socialistisch begrip evidence-based medecine, een van de grootste nonsens begrippen sinds de uitvinding van het papieren geld.


Ik ga zeer kort door de bocht, ik weet het het, maar alle geïnterviewden geven toe dat ze dankzij het feit dat ze buiten de lijntjes kleurden en zich niet hielden aan de richtlijnen van de zogenaamde NICE, waar sommigen bij het Riziv hun bretellen kopen, erin slaagden om uitzonderlijke geneeskunde te bedrijven.


Hun beweegredenen zijn verschillend, hun uitgangspunten liggen soms ver uit elkaar, maar ze komen bij dezelfde visie uit: de mens is de maatstaf van alle dingen en niet Droogstoppel die in een grijze kiel van 9 tot 5 in een hoekkantoortje zonder ramen nog ergere administratieve terreur zit te verzinnen.


Topdokters zou verplichte literatuur moeten worden voor elke arts die afstudeert. Linde Goossen, Guido Dua, Piet Hoebeke, Herman Tournaye, Diethard Monbailu, Tessa Kerre, Alex Mottrie, Baki Topal, Ilse Degreef, Wim Distelmans, Erwin Offeciers en Hugo Vanermen zijn twaalf artsen met wie men gerust een alternatieve Hoge Gezondheidsraad zou mogen vormen. Geef de anderen een blikken horloge, een beurt bij de kapper en zet ze on the road to nowhere. Dit is verplichte vakantielectuur.


Marc van Impe


Topdokters, door Sofie Mulders, een uitgave van Manteau ISBN 978 90 223 3313 6.

 

Bron: MediQuality

08:50 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

23 februari 2012

Roken

Heb je dan een alternatief, mailt een lezer naar aanleiding van mijn vorige column over EBM. Zij neemt het niet dat ik in één beweging acupunctuur, homeopathie, chiropraxie en osteopathie over de hekel haal. Daarom volgend verhaal. Toen ik nog jong en onbezonnen door het leven wandelde was ik een hardnekkig liefhebber van tabaksproducten. Ik rookte ’s ochtends een pakje C. , en begaf me na de lunch aan een pakje G. , ’s avonds vaak gevolgd door enkele wilde brazils of een havanna. Ik hoestte niet, ik rochelde niet, ik had een gezonde eetlust en drinklust, ik zwom tweemaal per week, deed aan fietsen en paardrijden en maakte onbezorgd mijn huiswerk. Ik was zeker niet verslaafd want ik kon best een nachtje zonder sigaretten, nachtwinkels waren toen nog een zeldzaamheid, en moest niet naar de dichtstbijzijnde kroeg voor een verse lading. Toch knaagde er iets en wist ik dat ik op de leeftijd van 35 best zou stoppen. Ik bezocht dus een bevriende therapeut die dé remedie beweerde te hanteren. Zijn praktijk bleek een soort van boeddhistische tempel te zijn in Habitat-uitvoering. Er brandden wierookstokjes. Het licht was getemperd. In de achtergrond speelde een sitar. Hij stak opgehitste naalden in mijn oorlelletjes. Masseerde mijn nek, deed ingewikkeld over ying en yang en over de qi die door mijn meridianen stroomde. Kortom, hij nam ruim de tijd en een flinke hap uit mijn portefeuille, mompelde iets over niets terugbetaling en zei dan dat ik diezelfde week nog eens terug moest komen, en zo tweemaal per week gedurende hele komende maand. Toen sprak hij de magische woorden: “Je voelt je al veel beter nu, niet?” Wat kon ik zeggen? Ik liep buiten, stak een sigaret op en ging gelijk een Orval halen. Ik ben nooit meer terug geweest. Ik heb verder gerookt tot ik de geleerde vrouw tegen het heerlijke lijf liep. Zij zei me dat mijn haar en kleren stonken en dat als je wil stoppen met roken, je moet stoppen met roken. Ik ben gestopt. En heb van de ene dag op de andere nooit meer gerookt. Wel zin gehad, ervan gedroomd en badend in het zweet der schaamte wakker geworden. Het kabinet van mijn vrouw is geen tempel en ook geen boudoir. Het is een smaakvol ingericht hok in een kliniek die dokters om de haverklap laat verhuizen. Mijn vriend de acupuncturist heeft ondertussen zijn qi gevolgd en verliet vrouw, tempel en kinderen om met een nieuwe volgelinge een seniorie te beginnen. Zijn praktijk was gebaseerd op suggestie, verwachtingen, relaxatie, psychologische kunstjes en persoonlijke interactie. De praktijk van de geleerde vrouw op rede, wetenschap en redelijkheid. We weten ondertussen dat je je meridianen net zo goed met tandenstokers kan stimuleren. Maar wedden dat de meeste adepten van de naald het echte scherpe werk prefereren?  Als zulke mensen een kamer willen inrichten moeten ze dat vooral doen. Maar een minister moet zich daar niet mee moeien. Die heeft echt andere katten te geselen.

Marc van Impe

22:27 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

19 februari 2012

EBM

Een van de megafoons waar Volksgezondheid zich van bedient  is van het merk EBM, wat staat voor  evidence based medicine. Te pas en te onpas worden behandelwijzen afgestraft of zelfs verboden omdat er geen deugdelijk wetenschappelijk bewijs zou bestaan voor de heilzaamheid, laat staan doeltreffendheid daarvan. Men kan daar zijn bedenkingen bij hebben, men kan dit aanvechten maar het is een valabel argument. Op voorwaarde dat het eerlijk gebruikt wordt en niet neerkomt op biopychosociaal kunstschaatsen. Kunstschaatsers bewegen maar gaan niet vooruit, net zoals sommige  EBM-adepten vooral uit werk van de eigen club citeren. Me, myself and I. In het regeerakkoord werd nog maar eens verwezen naar EBM als middel om de patiënt toegang te geven tot de medische innovatie. Het klinkt mooi, het betekent niets. Wat wel iets concreet betekent is dat de kamers voor osteopathie, homeopathie, chiropraxie en acupunctuur, vier “disciplines” die weinig met EBM vandoen hebben op volle toeren draaien en dat met ministeriële zegen. Sterker nog, de minister wil zich, aldus haar recente verklaringen in het parlement, door hen laten adviseren over goede praktijkbeoefening, de organisatie van peer review en regelgeving. De minister baseert zich daarvoor op rapporten van het KCE die zeggen hoe vaak de bevolking wel geen beroep op hen doet. De minister zegt zelfs dat het ziekenfonds, als het dat wil, dit soort van prestaties mag terugbetalen.

Dat is een argument dat kan tellen. We mogen dus binnenkort een kamer van schietgebeden verwachten, en een kamer van Lourdesgangers, van gebedsgenezers, koffiedikkijkers, kaartleggers en waarzeggers. Iedereen zijn meug. Allemaal even evidence based. Ik dwaal? Overigens, Lourdesreizen worden al door één ziekenfonds gesponsord. En de adepten van de becel-doctrine krijgen ook geld toegestopt. Nu alleen nog bezuinigen.

Marc van Impe

20:14 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)