06 januari 2012

Hoe het begon

Ambtenaren hebben een lange pik. Het is dus logisch dat ze al eens op hun pik getrapt worden. En dat, zo is bekend, vindt niemand fijn. Nog erger is dat een ambtenaar nooit pikt dat hij flagrant ongelijk krijgt, dus op het reeds genoemde lichaamsdeel geraakt wordt, en dat dit en plein public gebeurt. Als er dan nog eens een paar honderdduizend Vlamingen getuige zijn van dat incident, dan is dat nog honderdduizend keer erger. Dan rijdt er een platwals overheen.

Dat is wat in 2003 gebeurde tijdens een uitzending van Ombudsjan. U kan dit in alle rust in bijlage bekijken(*). Wat volgde was een vergadering met het getroffen heertje, de CEO van het Riziv en professor dokter verzekeringsarts en CM-zetbaasje Peter Donceel. We werden op de koffie gevraagd in een statig gelambriseerde vergaderzaal op de achtste etage aan de Tervurenlaan. Er was water, plat en spuit, en voor een keer echte vers gezette koffie. Er waren ook bedreigingen, opgediend in gekleurd zilverpapier die er op neerkwamen dat we drie keuzes hadden: ophouden, ons onder de vleugels van de CM plaatsen of de officiële politiek tegenover CVS onderschrijven. Daar zouden we zeker niet slechter van worden. En anders? Dan kwamen er spaanders!

De koffie werd koud en de sfeer ook. Zeker toen ik de vraag stelde wat nu eigenlijk de opleiding en/of bijscholing was van de ziekenfondsgeneesheren. Professor dokter Donceel antwoordde dat ook zij geneesheren waren, opgeleid aan de beste universiteiten van het land die niet voor het geld maar voor het maatschappelijk belang gekozen hadden. Dit was een engagement dat niet mocht onderschat worden. Dit was heel wat anders dan de hele dag patiënten zien en kassa kassa. Dit waren idealisten. Geen dokters die in dure Porsches reden.

Ach, zei ik, ik heb zo eens de statistieken bekeken en ben tot de vaststelling gekomen dat de meeste van die dokters heel hard en heel lang gestudeerd hebben. Sommigen hebben zelfs driemaal hetzelfde jaar gedaan. Ze moeten hun vak dan zeker goed kennen.

Waarna we elkaar hartelijk de hand schudden, nog enkele beleefdheden uitwisselden en onze mantels aangereikt kregen. Samen met de professor liepen we naar de garage. Daar wachtte zijn auto met chauffeur. Het werd nog een fijne dag. De rest van het verhaal kent u.

Marc van Impe

(*) uitzending Ombudsjan : http://iturl.nl/sn-kkz

11:34 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (4)