20 juli 2015

"Geen geld voor de dokter? Daar twijfel ik aan."

Belgen zijn geboren boekhouders. Ze maken graag de rekening van een ander. Blijkbaar vormen de huisartsen geen uitzondering op deze regel. Ik hoor op een persconferentie tegen de derdebetalersregeling dat niemand beter geschikt is om in te schatten of iemand echt behoeftig is, dan de huisarts. Geen geld om de dokter te betalen, zegt een ervaren gezondheidscoach zoals de huisarts van de toekomst genoemd wordt, maar wel een groot plasmascherm aan de muur in de woonkamer. Ik heb daar mijn bedenkingen bij.

Om te beginnen zijn plasmaschermen uit de tijd, de dokter die dat als symbool van uiterste luxe of verspilling aanhaalt, is dus ook niet bij de tijd. Een beetje vierde-wereld-Belg koopt nu een ultra HD of 4K in de solden. En welke wet van Meden en Perzen zegt dat minder vermogenden niet boven de 32 inch mogen kijken?

Het doet me denken aan de opmerkingen die ik nu en dan te verduren krijg op de parking van de Lidl als ik mijn Engelse mobiel op een mindervalidenplaats parkeer. Toevallig val ik binnen die categorie van weggebruikers. Maar volgens de klanten van deze zuinige supermarktketen mag een mindervalide hoogstens een Skoda bezitten. Het zijn rare tijden. Mensen maken graag elkaars rekening. En ze kunnen steeds minder tegen kritiek op dat aanstellerige gedrag. Gelukkig ben ik een journalist en kan ik van kritiek mijn vak maken.

Ik meen dat het Churchill was die, gevraagd waarom hij de bijtende kritiek van de journalisten zo stoïcijns verdroeg, antwoordde dat de journalist een doorn in het oog van de democratie is, maar die maakt dat de democratie daardoor beter ziet en functioneert.

Net zoals een arts is een journalist is geen wetenschapper maar maakt hij wel gebruik van de informatie en technieken die de wetenschap hem aanreikt. Belangrijk daarbij is zijn ervaring, of hij openstaat voor vernieuwing, empathie heeft met het onderwerp dat zijn aandacht vraagt, en natuurlijk de mentale en fysieke staat waarin hij zich bevindt.

De journalist is ook geen politicus die pretendeert zich te engageren voor de verdediging van de belangen van de ene of andere sociale klasse of het belang van het algemeen. Hij volgt wel de politiek op de meest kritische wijze, stelt vragen en eist antwoorden, zal doorvragen en leugens of platvloerse banaliteiten onthullen, maar altijd met het nodige respect voor de persoon.

Dat betekent dus ook dat de journalist in zijn professionele leven politici niet verafschuwt of bewondert, en zeker geen richtlijnen van hen accepteert. Niet voor niets is de pers de vierde macht in een democratie. Wat geen garantie biedt op wederkerig respect van de eerste, de tweede en de derde macht, zijnde volksvertegenwoordiging, regering en justitie.

De journalist is evenmin een acteur die een rol speelt. Ik kan me dood ergeren aan die televisieseries en films waar een journalist de hoofdrol in speelt. Of hij is een zuipende persmuskiet, een idealistische onthuller, een malafide intrigant of een oude wijze man die vanuit zijn glazen hok de redactie overschouwt en af en toe in de clinch gaat met de huisjurist die stokken in de wielen wil steken. In de ingebeelde wereld weet Dokter House daar alles van.

De journalist is al evenmin een promotor, een PR-kanaal dat naar believen gebruikt kan worden door ijverige marketeers. Uiteraard houdt de journalist rekening met de belangen van het medium waarvoor hij werkt, maar hij weet zich beschermd door het journalistenstatuut dat hem niet alleen rechten maar ook plichten geeft. 

Dat alles maakt dat vriend zijn met een journalist een heikele situatie schept. Voor je het weet, haalt hij je persoonlijk over de hekel.

Wat me weer bij mijn uitgangsonderwerp brengt. De derdebetalersregeling had een stuk eleganter aan de man gebracht kunnen worden. Een en ander is een erfenis van la pasionaria die nu in de oppositie en de weekendedities van de zomerkranten het mooi weer maakt.

De DBR is er en zal niet geschrapt worden. Men kan zich beter op een rationele manier buigen over de wijze waarop ze zal ingevoerd worden. De ervaring heeft geleerd dat deze minister een totaal andere aanpak heeft dan haar voorgangster die vooral mikte op electoraal succes en minder op efficiëntie. Maggie De Block weet dat efficiëntie automatisch leidt tot electoraal succes. Als dat al haar doelstelling is.

De huisartsen hebben gelijk dat ze zich roeren en ongerust zijn. Maar ze moeten in het debat echte argumenten gebruiken, en zich niet laten verleiden tot toogpraat. Laat de vierde-wereld-Belg ondertussen zijn grootbeeldscherm aan de muur hangen. Een uitgewerkte tattoo boven de bilspleet kost overigens zoveel als een weekendtrip naar pakweg Budapest. Maar blijkbaar niemand die daarover valt. 

Marc van Impe

 

Bron: MediQuality

20:23 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

19 juni 2012

De Latijnse les

Ik werd vannacht wakker en dacht aan de Latijnse les uit de retorica.  "Timeo Danaos et dona ferentes" is de zin die door mijn hoofd schoot. Dit is een Latijns citaat uit Vergilius' episch verhaal over de Trojaanse vorst  Aeneas.  (Aenis, zang II, vers 49) en het betekent: "Ik ben bang voor Danaërs (= 'Grieken'), ook als zij geschenken aanbieden". Waarom deze uitstap naar de klassieke literatuur? Wel, ik maakte onbewust een optelsom van uitspraken en standpunten van onze gewaardeerde minister van Volksgezondheid, mevrouw  Laurette Onkelinx. 1. De minister wil dat de gezondheidskosten voor chronisch zieke patiënten tot het absolute minimum herleid worden. Daarom wil ze een algemeen ingevoerde derdebetalerregeling, niet alleen voor ziekenhuisconsultaties en –verblijven, maar ook bij de huisarts. Daar valt veel voor te zeggen. Maar voor wat hoort wat, ook in de gezondheidszorg. En dat is 2. De minister wil dat chronische ziekten behandeld worden volgens een zorgtraject. Dat houdt in dat arts, ziekenfonds en patiënt een afspraak maken die er op neer komt dat de arts en de patiënt het traject zoals dat is uitgestippeld door het Riziv – lees: de verzamelde ziekenfondsen- nauwgezet gaan volgen. Zo’n trajecten bestaan al voor patiënten die aan diabetes en aan chronisch nierfalen lijden. In Vlaanderen is er redelijk wat interesse voor dit soort van vastgelegde geneeskunde: de dokter krijgt een jaarlijks forfait en de patiënt krijgt zijn medicatie gratis. In Franstalig België is de belangstelling minimaal. Hier valt veel over te zeggen, maar dat zou ons buiten het bestek van deze  blog brengen. Feit is dat trajectgeneeskunde in vele gevallen werkt, maar niet in alle gevallen en dat individuele zorg altijd goedkoper en beter is voor de patiënt. En dan komt 3. De minister wil alleen nog werken met zogenaamde evidence based behandelmodellen. Dat zal heel wat CVS/ME en fibromyalgiepatiënten bekend in de oren klinken. Was het niet evidence based dat cognitieve gedragstherapie en graded excercise voor hen alleen zaligmakend waren? Helaas heeft het onderzoek van het Riziv en het KCE het tegendeel bewezen, maar daarom treurt men niet. Men geeft het kind een nieuwe naam. Bijvoorbeeld: mindfulness. En wat wil het toeval: voorbije week publiceerde de KULeuven de resultaten van een mega-onderzoek waaruit moet blijken dat mindfulness de panacee is voor alles wat zowat los en vast aan je lijf zit, dus vooral voor somatoforme aandoeningen zoals depressie. Voelt u hem al komen? Hier komt 4. De minister wil dat de psychologische zorg betaalbaar wordt voor de patiënt, dus gaan “echte” psychotherapeuten en huisartsen die een bijzonder opleiding psychologie gevolgd hebben –hadden ze dat dan eerder niet gehad?- een nieuw nomenclatuurnummer krijgen. De patiënt gaat dus zijn psychotherapie, ook als die niet bij een psychiater loopt, terugbetaald krijgen. Goed nieuws? Zeker, goed nieuws als daar niet een adder onder het gras zat. Pats boem hier komt 5.  De minister zegt dat ze niet alleen begaan is met de chronisch zieke en dus minvermogende patiënten maar vooral met de patiënten die lijden aan het chronisch vermoeidheidssyndroom en fibromyalgie die ‘ af te rekenen hebben met het onbegrip van hun dokter, hun familie en de verzekeringsinstellingen’. De minister heeft het licht gezien. Prijst de heer! Ware het niet dat als ik 1+2+3+4+5 achterelkaar zet de volgende combinatie bekom: Derdebetaler op voorwaarde dat ik een zorgtraject volg, dat gebaseerd is op zogenaamde evidence based medicine, verstrekt door psychotherapeuten of psychologisch bijgeschoolde huisartsen en dit specifiek toegepast op CVS/ME en fibromyalgiepatiënten. Dat betekent dus afgelopen met echte geneeskunde en retour naar de praatdivan.  De minister heeft haar best gedaan, de patiënten krijgen extra aandacht. Wie klaagt er nog? En wie iets anders wil, die mag het zelf betalen. Ik kan me vergissen natuurlijk maar je moet geen Latijn geleerd hebben om hier ’s nachts wakker van te schrikken. In het goed Vlaams zegt men: "Als de vos de passie preekt, boer, let op je ganzen!” tijd dat we aan ons hek rond ons erf gaan werken.

Marc van Impe

14:11 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (3)