18 april 2012

Leve de volksdemocratie

Het Belgische gezondheidsbeleid heeft geen doelstellingen. Wanneer aan wetenschappers in internationale context gevraagd wordt om het Belgische gezondheids(zorg)beleid te beoordelen, is een eerste reactie dat dit onmogelijk is. De afwezigheid van algemene doelstellingen heeft te maken met de manier waarop in België gezondheidsbeleid tot stand komt. Mijn gedacht. Nu zijn we er! Professor Jan De Maeseneer deed deze belangrijke vaststelling begin dit jaar in De Morgen. De fout van dat manco weet professor De Maeseneer precies te duiden: dat is de MedicoMut.  Die moet afgeschaft worden, zegt hij, want deze manier van besluitvorming beperkt de democratische controle op het gevoerde beleid.  De vraag hoe dat wel anders zou kunnen beantwoordt hij zelf: het beleid moet uitgaan van in het parlement goedgekeurde doelstellingen op het vlak van gezondheid en zorg. Vervolgens dienen door de politiek budgettaire keuzes te worden gemaakt. Hierbij dient de klemtoon gelegd op een behoeftegestuurd en wetenschappelijk onderbouwd beleid. En dus niet zoals dat vandaag gebeurd op basis van een aanbodgestuurd beleid. Eenmaal het grote beleidskader uitgetekend en de doelstellingen vastgelegd kunnen de verschillende actoren ( ziekenhuizen, artsen, apothekers, ziekenfondsen en patiëntenorganisaties) hun verantwoordelijkheid opnemen om na te gaan hoe deze doelstellingen best kunnen worden gerealiseerd. In alle fasen is het belangrijk dat de vertegenwoordigers van de patiënt een actieve rol spelen. Dit is noodzakelijk om te realiseren waar wij allemaal recht op hebben: een gezondheidszorg die relevant, kwaliteitsvol, sociaal rechtvaardig, toegankelijk, kosteneffectief, duurzaam, patiënt-georiënteerd en innovatief is.

De grote roerganger zou het niet beter geformuleerd hebben. Als het begrip democratische controle valt, dan weet ik dat je over de democratie een kruis kunt trekken. Daar weten ze in bepaalde volksdemocratieën alles van. http://www.demorgen.be/dm/nl/2461/De-Gedachte/article/detail/1373291/2012/01/05/In-afwachting-van-een-volgende-staatshervorming.dhtml

Marc van Impe

12:30 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

23 januari 2012

Pijn

Een kwart van de Belgen kampt met aanhoudende pijn en bij een op de tien baten de klassieke pijnstillers zelfs niet meer. De totale kosten van chronische pijn bedroegen in 2010 voor België alleen al 11,6 miljard euro. Aldus De Morgen op zijn voorpagina van maandag 23 januari. Het blad citeert pijnarts Griet Brusselmans, van het UZ Gent, die bovendien zegt dat het aantal pijnpatiënten bovendien toeneemt, vooral vanwege de vergrijzing. En hoogleraar gezondheidseconomie Lieven Annemans zegt in hetzelfde artikel dat de jaarlijkse kosten in ons land oplopen tot 11,6 miljard euro. Pijn kost daarmee evenveel als kanker, diabetes en hart- en vaatziekten samen. De jaarlijkse kosten voor diabetes bedroegen in 2010 3,5 miljard euro, voor kanker 3,1 miljard euro en voor hart- en vaatziekten 5 miljard. Aan medische kosten geven we met zijn allen  1,6 miljard euro uit, maar de maatschappelijke rekening bedraagt maar liefst 10 miljard. "Niet onlogisch", vindt Annemans. "Meer dan een vijfde van de chronische pijnlijders is niet meer aan de slag. En wie wel nog werkt, is dubbel zoveel afwezig op het werk. Chronische pijn veroorzaakt een enorme daling van productiviteit, en een groot verlies voor onze economie."

Je zou denken dat je alles gehad hebt als je die berichtgeving leest. Als CVS/ME patiënt krijg je vanzelf een déja vu. Maar dan volgt de klap op de vuurpijl. Pijnarts Brusselmans:  “We zijn er almaar meer van overtuigd dat we recht hebben op een pijnvrij leven, wat het aantal consultaties doet stijgen." Ja, kom zeg, eerst proberen ze ons wijs te maken dat het allemaal maar biopsychosociale inbeelding is en dan komen ze aan met argument dat we liever géén pijn hebben. Wat moet je dan doen als patiënt? Gewoon thuisblijven en in een hoekje op je knokkels zitten bijten?

Marc van Impe

18:01 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

08 januari 2012

Vrijwilligerswerk wordt bestraft

In De Morgen heeft professor dr. Jan Demaeseneer geschreven wat we al jaren aanklagen: er bestaat geen gezondheidsbeleid in België. Er bestaat alleen maar een systeem van verdeel-en-heers waarbij de twee grote ziekenfondsen die in feite het Riziv besturen en die hun kaderleden al naar gelang het uitkomt van stoel laten wisselen, ervoor zorgen dat vooral hun organisatie financieel overeind blijft. Ze gebruiken daarvoor alle middelen die klassieke monopolisten gebruiken: prijsafspraken, dus kartelvorming, vervalsing en ontvreemding van statistische gegevens, politieke druk op mandatarissen  en brute macht. Geen enkel kaderlid van het Riziv is niet via een ziekenfonds of via door een ziekenfonds bestuurd ministerieel kabinet  zover gekomen.

Volgend verhaal illustreert dat nogmaals. We kregen dit van één van de leden van de pijnliga. “In één van de tijdschriftjes vond ik een artikel over problemen met RIZIV. Momenteel zitten wij ernstig in de problemen doordat mijn vrouw van de ziekenkas is gevlogen door het Riziv. Volgende maand komt dit voor de rechtbank. Wij vrezen daar nu al voor.

Kort gezegd gaat het erom, dat mijn vrouw door de controlearts CM tot aan haar pensioen was  afgekeurd. (2 heupprotheses, eerst heup beetje mislukt wegens een bekkenbreuk door chirurg). Dan heeft mijn vrouw gevraagd om vrijwilligerswerk te mogen doen. Toegestaan door CM. Gemiddeld één maal in de zes weken heel licht werk (koffie uitschenken). Opgeroepen door Riziv : "mevrouw wij hebben hier kopie van uw vrijwilligerswerk. Als u dat kan doen, kan je gaan werken ook. Nog 4 dagen uitbetaald en dan kan je terug gaan werken. Als je niet akkoord gaat dan moet je maar een rechtszaak aanspannen." En daar sta je dan met al uw medische verslagen en foto's. Ze bekijken die niet eens. Ze zijn wel zo slim geweest om dat niet op papier te zetten dat het door het vrijwilligerswerk is.

Onze advocaat zegt nu al dat er veel kans is dat we verliezen van het Riziv. In dat geval moet mijn vrouw gaan werken, maar gaat ze direct afgedankt worden door haar werk omdat ze niet meer mag beginnen  van de arbeidsgeneesheer. Hopeloos eigenlijk.....”

Exact hetzelfde antwoord gaven dr. Luc Cools en dr. Joël Boydens van de CM toen we hen in 2004, na de beruchte uitzending in Ombudsjan,  de vraag stelden wat een patiënt nog doen kan als hij met de rug tegen de muur gezet wordt. “Wie niet akkoord gaat moet maar een rechtszaak beginnen.”

We willen meer van deze verhalen en zullen ze stuk voor stuk publiceren. U kunt uw protest ook rechtstreeks en in CC. mailen aan de grote baas van het Riziv, Jo De Cock op Jo.DeCock@riziv.fgov.be. Doen!

 

Marc van Impe

14:06 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (10)