03 maart 2016

De arrogantie van prof. De Maeseneer

Prof. Jan De Maeseneer is bezorgd: kun je van zijn eerstejaarsstudenten nog empathische hulpverleners maken? Volgens de gewoon hoogleraar huisartsgeneeskunde en ­eerstelijnsgezondheidszorg aan de UGent zit de mentaliteit bij de meerderheid van de studenten helemaal fout.

In het debat volgend op de stemming kwamen twee elementen naar voren: studenten sluiten sterk aan bij het ‘individuele-schuldmodel': wie niet succesvol is, heeft onvoldoende zijn best gedaan. In het eerste jaar van de opleiding arts ondervraagt de professor zijn studenten naar hun politieke voorkeur. Bij de peiling van midden februari werd hij voor het eerst in vijftien jaar geconfronteerd met een rechtse politieke meerderheid: meer dan de helft van de studenten kiest voor N-VA (24 procent), Open VLD (24 procent) of Vlaams Belang (7 procent).  Erger nog, de toekomstige artsen vinden het principe eigen schuld, dikke bult, zo slecht nog niet. Voor  artsen die vaak met kwetsbare mensen zullen te maken hebben die door onkans en ziekte toch in de problemen geraken, hoewel ze ‘hun best doen', is dat toch een merkwaardige opvatting, vindt professor De Maeseneer.

"Wat is er aan het gebeuren met deze generatie toekomstige artsen?" vraagt de professor zich af.  "Is de angst voor de ander, voor het onbekende in die mate toegenomen dat jongeren op zichzelf terugplooien? Is autonomie en de individuele ambities realiseren, belangrijker dan verbinding en dienstbaarheid aan wie het moeilijk heeft?"

Ik kan me voorstellen dat De Maeseneer ontgoocheld is. Hij is sinds zijn fameuze rapport uit 1989 de goeroe van de modieuze flinkse  geneeskunde die nu zijn zenit bereikt heeft na een gestage opgang door de instellingen. Dat zijn indoctrinatietechniek niet meer pakt is een kapitale teleurstelling.

Ik ben niet verbaasd. De medische jeugd van vandaag wijkt niet af van de mainstream. Hoe die denkt bleek al uit de uitslag op onze peiling naar de mening van de Belgische dokters, over de ethische en deontologische kwestie rond de terugbetaling van geneesmiddelen aan patiënten met een ongezonde levensstijl. 70 procent van de respondenten was voor een sanctionering. Dat betekent dat er een maatschappelijk draagvlak is voor dergelijke maatregelen. Daarmee is het woord gevallen: het draagvlak, liefst vergezeld van het maatschappelijk adjectief .

Niets is zo hellend en glad als dat vlak. Soms slaat het draagvlak net zoals het magnetisch veld van de aarde radicaal om. Eind van de jaren zestig is een keer gebeurd. Eind van de jaren tachtig sloeg het draagvlak nog eens om. Het idee van een egalitaire, herverdelende gedirigeerde maatschappij installeerde zich in de geesten van de politici. Die gedachte surfte op het postmoderne denken van na de val van de muur. Ondertussen is het draagvlak opnieuw gekanteld. Daar heeft de monetaire crisis van 2008 voor gezorgd.

Het probleem waar De Maeseneer mee worstelt zit hem niet in de geesten van de studenten geneeskunde maar in de politici die allerlei evenwichtsoefeningen uithalen om op het kantelende draagvlak overeind te blijven. Tevergeefs want ze zullen er af vallen. Slechts wie tegen de waan van de dag , een andere naam voor het maatschappelijk draagvlak, durft in te gaan, zal overeind blijven. Zo iemand gaat als minister de geschiedenis in. De anderen krijgen in het beste geval een Ikea-stoel in een Zweedse denktank.

"Een grondige bezinning over het model waar de samenleving voor kiest is noodzakelijk," zegt De Maeseneer. "Het is niet mogelijk om betrokken, kwaliteitsvolle hulpverleners opleiden als belangrijke maatschappelijke stromingen ertoe leiden dat solidariteit en mededogen worden ingeruild voor de focus op ‘eigen schuld' en ‘míjn carrière'." Hij geeft daarmee zijn arrogantie en machteloosheid toe.

Marc van Impe

 

 

Bron: MediQuality

12:12 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)