06 januari 2018

Maggie De Block doet wat ze zegt


Het nieuws verbaasde vriend en vijand. De patiënt wordt eindelijk de echte eigenaar van zijn medisch dossier. De nieuwe maatregel van minister Maggie De Block die in het voorjaar in voege treedt, beantwoordt daarmee aan de richtlijn van de Europese Commissie die op 8 mei van dit jaar van kracht wordt. Ik wil hier niet ingaan op de consequenties van die maatregel. We hebben op deze plaats hiervoor meer dan eens een pleidooi gehouden.

Wat me in deze aan het schrijven zet is de bedenking dat het Ministerie van Volksgezondheid en Sociale Zaken in deze legislatuur veranderd is van een instelling die vanuit cenakels en ivoren torens regels en wetten uitvaardigde, naar een aanstuurmechanisme die maakt dat het goed loopt in de volksgezondheid. Ik weet dat ik vele lezers tegen de haren in strijk, maar het moet gezegd: deze minister doet wat ze aangekondigd heeft.

Het is geleden van de bewindsperiode van Frank Vandenbroucke, dat een minister werk maakt van dit departement. De vorige legislaturen werden vooral gekenmerkt door het met veel fanfare aankondigen van grootse plannen waar enkele weken later niets meer over gehoord werd. Ware er niet de aangeboren zelfredzaamheid van de artsen, ziekenhuizen en andere zorgverstrekkers dan zou de hele gezondheidszorg in ons land al lang verkommerd zijn tot het niveau van een voormalig Oostblokland. En alsof dat niet volstond, zorgden de politieke partijen en de zogenaamde sociale partners er wel voor dat dat deel van de ambtenarij dat zich overeind houdt met regels, boetes en strafmaatregelen voor wie niet wil luisteren, overeind bleef. De focus van een beleid moet niet gericht zijn op het uitvaardigen van wetten maar op gemeenschappelijke doelen die men wil bereiken. Een beleid moet gericht zijn op de praktijk, niet op de theorie of een ideologie. De ideale wereld bestaat niet en ik heb een hekel aan idealisten. Ik heb het voor realisten.

Uiteraard is er (veel) kritiek op het beleid van de minister. Dat hoort zo en daar willen we hier de nodige ruimte aan geven. Maar het pleit voor haar dat ze zich niet laat verleiden tot verbaal getwist, en in stilte gestaag verder werkt aan de werven die ze opgezet heeft. Alleen al het feit dat er vanuit haar kabinet geen of nauwelijks lekken komen, bewijst dat ze rond haar een team heeft weten te verzamelen die werkt. De minister mag zich familiaal Maggie laten noemen, ze is veel afstandelijker dan men denkt.

In de politiek zijn het de resultaten die tellen, maar daar wordt men niet altijd op afgerekend. De politicus moet zich over die laatste frustratie heen zetten. Hij of zij mag zich niet vastklampen aan het mandaat. De angst voor het zwart gat kent deze minister niet.

Vorig jaar, eind mei, kondigde Maggie De Block aan dat ze kandidaat-burgemeester is in Merchtem voor Open VLD. Een federaal minister die kiest voor een lokaal mandaat in een landelijk dorp, en die meteen een verruimingslijst wil opzetten, het is zelden gezien. " Ik weet dat ik als minister van vandaag op morgen kan stoppen. Ik ga er niet vanuit, maar hou er wel rekening mee", aldus De Block toen.

Ik weet niet of ze dit Chinese spreekwoord kent: "Uw rijstpot is niet van ijzer"?

Marc van Impe

 

Bron: MediQuality

09:22 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

07 december 2016

Kinesitherapie voor fibromyalgie wél terugbetaald door ziekenfonds

Kinesitherapie voor fibromyalgie wordt minder terugbetaald door ziekenfonds, titelt Het Belang van Limburg. “Vroeger konden deze patiënten rekenen op een tussenkomst bij 60 beurten, nu komt het ziekenfonds enkel nog tussen bij 18 beurten. Met deze maatregel wil minister van Volksgezondheid Maggie De Block 4,2 miljoen euro besparen.”


Volgens Het Belang van Limburg spreekt De Liga voor Fibromyalgie over een echte ramp. "Deze wekelijkse kine-beurten deden de patiënten echt deugd. Zijn we dan nu verplicht om terug over te schakelen op veel sterkere pijnstillers?" klinkt het. En tot overmaat van ramp: "Maggie De Block zal met deze maatregel 4,2 miljoen euro besparen."


Dat bericht is niet alleen onwaar maar ook tendentieus. Niet alleen werd de Liga niet gecontacteerd door de betrokken journalist maar het kabinet bleek ook niet gepolst om een reactie. Een stukje vanuit de achterkeuken geschreven op een tafel bedekt met toile cirée. In de Technische Raad Kiné (laatst samengekomen vorige vrijdag) werden de leden ook al geconfronteerd met veel kritiek en vragen van de patiënten.


Daarom de juiste versie, advies aan de Minister: ontwerp KB aanpassing van het persoonlijk aandeel voor de kinesitherapie verstrekkingen voor fibromyalgie en CVS.
De verstrekkingen voor de patiënten met fibromyalgie en chronisch vermoeidheidssyndroom (CVS) werden verwijderd uit de lijst « Fb » waar ze sinds het koninklijk besluit van 23 maart 1982 stonden, en geplaatst in specifieke rubrieken van artikel 7 van de nomenclatuur. Fibromyalgie en CVS worden dus geschrapt in de Fb lijst van de kiné. Dat wil zeggen de lijst van de specifieke aandoeningen (niet de zware aandoeningen want dat is de Fa lijst) die recht geven op 60 zittingen kiné van 30 minuten.


De terugbetaling van de kiné wordt NIET geschrapt maar werd verschoven naar de rubriek "courante verstrekkingen" en daardoor hebben deze patiënten recht op 18 zittingen aan hetzelfde tarief als in de Fb lijst en ook hetzelfde PA. Dus financieel blijft dezelfde situatie voor de patiënten.


En de arts kan altijd opnieuw 18 zittingen voorschrijven als het nodig is. Er zijn ook nieuwe voordelen: zo duren de zittingen nu 45 minuten, dat is de helft langer in tijd en aantal. Normaal duurt een kine-beurt 30 minuten, en de internationale aanbeveling bedraagt 10 à 12 zittingen.


Volksgezondheid geeft er 18 (omdat dat de courante verstrekkingen zijn in de nomenclatuur). Deze beslissing werd door de Technische Raad kiné genomen NA consultatie van alle Belgische universiteiten (experten artsen en ook kinesisten) dus een compleet panel van mensen die weten waar ze mee bezig zijn. Ook wetenschappelijke literatuurstudie –overgemaakt door artsen uit de praktijk- en KCE rapport werden geraadpleegd. De eerste zittingen worden gebruikt voor informatie en leren leven/omgaan met de ziekte. Vervolgens probeert men via oefentherapie de patiënt te motiveren tot revalidatie…


Bovendien zijn de formulieren voor de aanvraag Algemene Raad niet meer nodig en dat is op het Verzekeringscomité van vorige maandag beslist. Een voorschrift van de behandelende arts volstaat dus.


Men verwacht niet altijd beterschap, zeker niet na al die jaren in de kou te hebben gestaan, maar de waarheid is niet altijd hard bij les en soms beter dan verwacht. Een zelfde boodschap ging uit van het Vlaams Patiënten Platform. De LUSS reageerde niet.


Marc van Impe

Bron: MediQuality

 

08:36 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

06 oktober 2016

Wil minister De Block staatswetenschap?

Minister Maggie De Block heeft de krijtlijnen van haar nieuwe wet op de gezondheidszorg getrokken. Een ervan stelt dat wie de wetenschappelijke voorschriften niet volgt, daar in de toekomst vaker voor bestraft moet worden. Uiteraard heeft de minister gelijk dat ze een fossiel als het kb 78, de wet die in ons land de uitoefening van de gezondheidszorgberoepen regelt, en die ondertussen bijna vijftig jaar oud is, in het museum van de wettelijke rariteiten bijzet. De regelgeving rond gezondheidszorg is dringend aan herziening toe. Maar ik heb daar toch enige bedenkingen bij.

Een eerste overweging betreft de inhoud van de wetenschappelijke voorschriften. Wie gaat die voorschriften vastleggen? Ik mag hopen dat men hiervoor geen uitsluitend beroep gaat doen op de Hoge Gezondheidsraad. Met alle respect, maar dit eerbiedwaardige organisme dat in België het wetenschappelijk adviesorgaan is van de FOD Volksgezondheid, Veiligheid van de Voedselketen en Leefmilieu en in 1849 werd opgericht, heeft zich de voorbije decennia niet laten opmerken door zijn bij de tijdse adviezen.

Het KCE dan? Dit Kenniscentrum dateert van het begin van deze eeuw en heeft zich de voorbije jaren erin gespecialiseerd om een "maakbare" geneeskunde te propageren, aangestuurd door de ziekenfondsen en vaak –niet altijd- politiek aangestuurd. Blijft het Riziv, dat eigenlijk een verzekeringsmaatschappij is en dus liever rekening houdt met financiële dan met wetenschappelijke normen.

Het initiatief van de minister biedt een unieke kans om de echte actoren binnen het medisch veld weer rond de tafel te brengen: de huisartsen, de specialisten en de academie. Zij staan in de dagelijkse praktijk en kunnen beter dan wie ook oordelen of bepaalde guidelines zinvol dan wel zinloos zijn. Dit veronderstelt dan wel dat men een nieuw overlegplatform creëert waar op gelijke basis – en dit zal het moeilijkste zijn- meningen, ideeën en ervaringen worden uitgewisseld en in beleidsadviezen worden omgezet.

Dat ik het niet zo heb voor overheden die gaan bepalen wat al dan niet wetenschappelijk is, zal de lezer wel al duidelijk zijn. Het doet me allemaal teveel denken aan Трофим Денисович Лысенко, de Oekraïense bioloog uit de Stalintijd wiens combinatie van vastgeroeste wetenschappelijke ideeën en het marxistische gedachtegoed, hem na 1945 een zeer grote politieke invloed bezorgden.

Trofim Denisovitsj bleek fout. Maar wie afweek van Lysenko's "officiële" leer, kreeg een enkele rit richting Goelag, als hij al niet met een nekschot beloond werd. Lysenko heeft het onderzoek naar genetica in de Sovjet-Unie grote schade berokkend. Het zal zeker niet Maggie De Blocks bedoeling zijn om een stalinistisch geïnspireerde medisch-wetenschappelijke politie op te zetten.

Dat brengt me bij de volgende bedenking: uiteraard wil een minister het menselijk gedrag bijsturen, dat ligt in de aard van het beestje, maar waarom weer bestraffen en sanctioneren? De ervaringen met de Dienst Geneeskundige Evaluatie en Controle hebben bewezen dat afgezien van het feit dat een aantal ambtenaren terug kunnen kijken op straks een halve carrière in de ambtenarij, het gedrag van de medewerkers in de gezondheidszorg niet op die manier bij te sturen valt.

Daarin faalt de DGEC voortdurend omdat het psychologische uitgangspunt niet klopt. De minister kan het slimmer aanpakken. Ik haal een voorbeeld uit het buitenland: ook in Groot-Brittannië zat de regering met zo'n probleem. Om tot een echte gedragswijziging te komen, zette ze een aantal psychologen in, het zogenaamde Behavioural Insights Team (BIT), dat in opdracht van de Britse regering een slim en kostenbesparend plan maakte.

Het BIT analyseerde het gedrag van fiscale weigeraars, parkeerdelinquenten, maar ook van patiënten en hun dokters en onderzocht hoe de burger informatie van de overheid verwerkt en welke keuzes hij vervolgens maakt. De maatregelen die daaruit resulteerden, genereerden niet alleen enorme besparingen maar zorgden ook voor een positieve relatie met de overheid.

Een van de resultaten was dat patiënten trouwer hun afspraken nakwamen en dat de dokters beter rapporteerden. Het voorbeeld werd ondertussen in Australië en Canada opgepikt. In Nederland is professor Harald Merckelbach, rechtspsycholoog aan de Universiteit van Maastricht, een promotor van dit idee. Om het met een boutade te zeggen: dit idee is zo gek nog niet, ook al komt het van een psycholoog. En de kleine minderheid van beroepsweigeraars die niet willen weten van bij- en nascholen, die geef je strafstudie. Daar heb je geen staatswetenschap voor nodig.

Marc van Impe

Bron: MediQuality

12:05 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)