12 mei 2012

Een kwestie van vertrouwen

Amper een Belg op de vijf vertrouwt de federale overheid, om juist te zijn: het gaat om slechts  19 procent. Zeg niet dat wij het gezegd hebben! Op 7 mei maakte Erik Saelens, strategisch directeur van Brandhome, op het congres ‘Overheid: merk, imago en identiteit’ de resultaten bekend van de grote publieksenquête van Kortom, de vereniging van 750 voorlichters en  communicatieambtenaren. Saelens legt de oorzaak vooral bij de politici.  Een minister van Pensioenen die stomdronken op de tribune van de Kamer verschijnt. Een premier die zijn amoureuze twitters het net op stuurt.  Een andere premier die zich presidentiële allures aanmeet en niet zonder escorte buitenkomt. Een gewezen premier die een miljoenen bonus opstrijkt maar de sociale onderkant van de maatschappij pretendeert te vertegenwoordigen. Een politicus die zijn handen niet kan thuishouden.  Een politica die in de rijkste gemeente van het Waalse land woont en maar zich om electorale redenen laat inschrijven in een van de armste Brusselse deelgemeenten. Geef toe dat de politici voor hun reputatie zorgen. De Belg gaat moedig door het dal van de crisis en levert in, betaalt meer belastingen dan ooit maar ziet ook dat de politici goed voor zichzelf zorgen en dat aan hun pensioenrechten niet geraakt wordt. Idem dito luidt de conclusie dat de Belg een enorm negatief beeld heeft van ambtenaren. Ze worden door de meerderheid van de ondervraagden omschreven als grijze muizen zonder zin voor initiatief, matig betrouwbaar en met weinig inlevingsvermogen.  Dat die ambtenaren hand in hand met de politiek eenzijdig en eigenzinnig gemaakte afspraken verbreken, negeren of verbuigen –de artsen en apothekers kunnen daarover meespreken- maakt het vertrouwen zeker niet groter. Onze maatschappij verwordt tot het eind van het Ancien Regime  toen een gepoederde en bepruikte kaste edelen en landjonkers met een stuk cake in de hand krampachtig vasthield aan zogenaamd verworven rechten, terwijl de werkende klasse het moest stellen met aardappels in hongersaus. We weten wat daarvan gekomen is.

Marc van Impe

18:04 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

22 mei 2011

Zonsopgang

 

Voor niets gaat de zon op. Maar sommige CVS/ME patiënten blijven er tegen beter weten in toch in geloven. Zoals de Inca’s van het Gebroken Oor  bij Kuifje. Dat er dan een zonsondergang komt mag hen niet verbazen. Welnu, hij komt er. De zonsverduistering.

 De Belgische farmasector schroeft de verdeling van geneesmiddelenstalen terug. Artsen zullen voortaan van een nieuw geneesmiddel vier monsters per jaar ter beschikking krijgen, tijdens de eerste twee jaar dat het middel op de markt is. Artsen mogen geen patiënten meer behandelen met stalen. 

De Europese koepelvereniging Efpia neemt de "4x2"-standaard tijdens de zomer op in haar deontologische code. Pharma.be, de algemene vereniging van de geneesmiddelenindustrie, aligneert haar code wellicht voor het einde van het jaar. De beperking tot maximum acht stalen per arts over een periode van twee jaar geldt voor alle nieuwe voorschriftplichtige merkgeneesmiddelen en is de uitvoering van een Europese richtlijn.    De heel strikte autoregulering die de Belgische farmasector zichzelf oplegt, is strikter dan wat ons land momenteel wettelijk toestaat.

Voor elk geneesmiddel worden nu acht stalen per jaar per dokter toegelaten, zonder beperking in tijd. Weliswaar beperkt de wet het totale aantal stalen dat een dokter per jaar mag ontvangen op 600, maar die maximumnorm is moeilijk te controleren.   

Stalen zullen alleen nog dienen om de voorschrijvende arts het product te leren kennen. Ze dienen niet voor de promotie van geneesmiddelen, en ook niet voor de normale behandeling van patiënten.

Gratis monsters hebben nu ook nog een sociale rol, waarbij huisartsen die stalen uitdelen aan kansarme patiënten. Behoort dat tot het verleden? "De overheid is van oordeel dat het Omnio-statuut en de maximumfactuur op zich volstaan om behoeftige patiënten op te vangen", zegt Leo Neels van pharma.be. "Ook Europees is duidelijk dat het sociale oogmerk op andere wijze dan met stalen dient ingevuld, vandaar een duidelijke lijn."

 Met andere woorden, het heeft geen zin om stalen te vragen, ze zijn er niet. Vraag wel uw Omnio-statuut aan, want dat blijken nogal wat patiënten te vergeten.

Helaas, maar ook pindakaas,

 

Marc van Impe

10:59 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (1)