30 oktober 2012

Psychiaters zijn de boosdoeners niet

 

1. Niet toevallig zijn de artsen, internisten of psychiaters, controleartsen of verzekeringsgeneesheren die in België statements afleggen dat CVS een psychologische aandoening is, zelden of nooit aanwezig op gerespecteerde wetenschappelijke fora.  Hun publicaties situeren zich vooral in de lokale medische vakpers, en halen hoogstzelden de internationale wetenschappelijke vakbladen. Dat compenseren ze echter door in de populaire gezondheidspers en bij niet wetenschappelijke uitgevers makkelijk toegankelijke werken te publiceren die relatief hoge oplagecijfers halen en dan ookwel eens aangehaald worden in juridische en verzekeringstechnische discussies. Het is echter moeilijk hun ongelijk te doen aanvaarden, want hun uitspraken zijn overheid en verzekeringsindustrie welgevallig. Het is een schrale troost te weten dat het dezelfde soort specialisten zijn die jarenlang hebben volgehouden dat je van stress maagzweren kreeg of  hartritme stoornissen, zonder ooit een cardioloog gesproken te hebben. Of dat pijn hoofdzakelijk psychologisch is, m.a.w. als je er niet aan denkt voel je niets. Deze zelfverklaarde experts staan ook niet open voor argumenten die hun stelling weerleggen, die krijgen ze in de medische wereld dan ook niet. Maar ze krijgen wel hulp van paramedici die hier een kans zien om zich als medisch wetenschappelijk expert te profileren.

 

2. Omdat hun publicaties zo simpel geschreven zijn – terwijl iedereen weet dat wetenschap  niet altijd even simpel is-  krijgen ze makkelijk toegang tot beleidsmakers zoals ministers en al dan niet publieke verzekeringsinstellingen. Ze krijgen dan ook zitting in instellingen zoals de Hoge Gezondheidsraad. Merkwaardig is dat ze deze functie gebruiken als verkoopsargument en bewijs van hun autoriteit. Echte wetenschappers verwijzen zelden of nooit naar hun extra-universitaire functies. Het zijn hun wetenschappelijke onderzoeksresultaten die de argumenten zijn van hun stelling. Je zal echter in dit land maar geplaagd worden door de zelfverklaarde specialisten die moeten beslissen of je al dan niet aan budget krijgt om je onderzoek verder te zetten.  

 

3. Het spijt me, zal je zo’n specialist nooit horen zeggen, als blijkt dat hij ongelijk heeft. Liever nog sluiten ze zich achteraan bij de goede rij aan, om zich daarna opnieuw naar voor te dringen. Daarbij aarzelen ze niet om gebruik te maken van nep-termen en neologismen. Wetenschappelijk woordcontaminatie, wat staat voor vervuiling, is een techniek die ze perfect beheersen.

 

4. Het heeft al evenmin zin om alle psychiaters aan te vallen. Dat is ongepast en beledigend voor deze artsen die net zoals hun collega’s proberen zo goed mogelijke geneeskunde af te leveren. Men mag echter wel die ondertussen welbekende psychiaters die de CVS-patiënten onrecht aandoen, over de hekel halen. Maar alle psychiaters over dezelfde kam scheren, zoals ik dat nog wel eens hoor, is beledigend en destructief. We kunnen beter onze energie stoppen in meer en betere informatie aan artsen en hulpverleners, want desinformatie is geen natuurlijk gegeven maar aangeleerd gedrag. Onbegrip is niet het gevolg van de natuur maar van kwaad opzet, intellectuele luiheid of onkunde. Daar aan verhelpen is de uitdaging voor alle CVS-activisten die niet bij de pakken willen blijven zitten.

 

Marc van Impe 

11:57 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

24 mei 2012

Brief van een chronisch zieke

geachte,

ben eveneens chronisch ziek.

Na enkele jaren op invaliditeit gestaan te hebben werd ik in Gent op enkele minuten op droog zaad gezet, ondanks mijn verweer dat geen enkele werkgever mij zou aannemen op basis van mijn gezondheidstoestand. Moest ik dan bedriegen en niks zeggen over mijn werkelijke gezondheids situatie en misbruik maken van het vertrouwen van een mogelijke werkgever ? Ik ben zelfstandige ; de aanwezige controleartesen vertelden mij onomwonden dat zij voor zelfstandigen strengere criteria handhaven en dat ik mijn zelfstandige activiteit niet deels mocht hervatten. Conclusie : zaak overlaten en "mijn plan trekken".

Mijn RA arts raadde mij aan in beroep te gaan, maar dat zag ik op dat moment emotioneel niet meer zitten. Ook financieel zou dat opnieuw offers vragen die ik niet meer kon opbrengen. Ik ben nochtans helemaal niet werkonwillig ; ik heb de "zelfstandige" werklust mentaliteit en wil geen last vormen voor anderen, maar mits een beetje begeleiding en versoepeling zou ik veel gemakkelijker in een deel van mijn eigen levensonderhoud kunnen voorzien. Helaas laat de wetgeving dat niet toe : gevolg : ik trek mijn plan in de "schemerzone" en met veel hulp begrip en ondersteuning van mijn echtgenote die mijn echte genoot gebleven is.

Ik hoor ook in mijn omgeving van meerdere mensen dezelfde klacht van onbegrip en hulpeloosheid bij chronische ziekten, vooral dan cvs. Kan er geen systeem ontwikkeld worden zoals ook voor mentaal beperkte personen (in beschuttende werkplaatsen) met eventuele subsidies zodat wij ook onze verantwoordelijkheid kunnen blijven opnemen om in ons eigen levensonderhoud te voorzien naargelang onze mogelijkheden, en een mate van zelfrespect te blijven behouden ? Dat zou niet alleen onszelf helpen, maar ook een minder dure last betekenen voor de maatschappij waar dan ongetwijfeld een aantal mensen de draad voor een deel terug zouden oppakken en naargelang hun mogelijkheden voor hun eigen inkomen blijven zorgen in plaats van te moeten "kiezen" voor totale invaliditeit, ziekteverloven of stempelgeld.

Grtjes,

Geert.

 

17:53 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)