25 augustus 2014

De politiepraktijken van het RIZIV

In de Oriëntatienota van RIZIV over hoe het nu verder moet met de chronische zorg in ons land, wordt heel wat papier volgeschreven over het empowerment van de chronische patiënt. In het gobbledegook dat zo graag gehanteerd wordt aan de Tervurenlaan, heet het dat het RIZIV zo wil dat "patiënten en hun mantelzorgers kwalitatieve en geïndividualiseerde informatie aanbieden op een aangepast niveau door via toegang tot het eigen multidisciplinair patiëntendossier ook toegang te geven tot kwalitatieve informatiebronnen."
"In eerste instantie is het de bedoeling dat de patiënt en de mantelzorger inzicht verwerven in de eigen ziektetoestand en de mogelijkheden om dit te behandelen of de evolutie af te remmen." Bent u nog mee? Hoe het in de praktijk gaat , leest u hieronder.
Het begrip empowerment staat voor autonomie, steun, aanvaarding en verbetering van de leefsituatie. De patiënt moet van een lijdzame zieke vervellen tot een actieve, assertieve, taalvaardige, bewust reagerende patiënt die niet langer onmachtig is. Hij moet greep krijgen op zijn situatie, autonoom beslissingen nemen en dat liefst in samenspraak met zijn arts. Verschillende berichten die ons deze zomer bereikten, bewijzen dat het RIZIV enerzijds dat evangelie preekt en anderzijds zijn inquisitie op pad stuurt met draconische maatregelen tegen om even het wie die zijn die mooie boodschap in de praktijk durft om te zetten.
Een huisarts uit de Brusselse rand signaleerde ons het geval van een patiënte die actief is een zelfhulpgroep. Ze blogt, beheert een website, helpt lotgenoten met raad en daad en kreeg een controlegeneesheer van het RIZIV op bezoek. Wie kan bloggen, kan werken, stelde die boudweg, en dreigt nu haar uitkering van 600 euro af te nemen. Ongetwijfeld kadert dit binnen een beleid dat de patiënt ertoe wil aanzetten zijn leven op een positieve manier in handen te nemen en zo tot meer sociale participatie te komen.
Een specialist uit Waals Brabant meldt ons een patiënt wiens uitkering gestopt werd omdat deze op Facebook foto's gepost had van een vakantie in Frankrijk. Ongeoorloofd naar het buitenland op reis geweest, zei de controleur van het RIZIV, zonder toestemming van de adviserende geneesheer van het ziekenfonds.
Een professor mailde over een patiënt die op zijn verzoek deelnam aan een aantal lezingen voor lotgenoten. Wie lezingen kan geven en zich kan verplaatsen, kan ook werken, oordeelde de controlearts van het RIZIV. Schorsing volgde.
Een zestigjarige patiënte, alleenstaande en motorisch beperkt, werd bij de controlearts geroepen. Die liet een potlood vallen. De patiënte bukte zich, raapte het potlood op en werd geschorst. Wie zich kan bukken, kan werken, luidde het deskundige oordeel.
En Guillaume Vanderstighelen, oprichter van een het reclamebureau Duval Guillaume schrijft in zijn kroniek in Knack over zijn mindervalide vriend wiens ruggenwervels aan elkaar zijn gepind met een kilo roestvrij staal en die op zeiltocht naar Denemarken ging. Het werd zwaar weer, de vriend verrekte van de pijn, maar kwam behouden thuis. "Tom vond het geweldig. Of hij nu thuis ligt te vergaan van de pijn of op een boot, wat maakt het uit? Onze boot is uitgerust met elektrische lieren. Spierkracht is niet vereist. Alleen zijn ervaren oog." Tom was ex-zeiler. Hij is nu ook ex-steungerechtigde want de controlearts van het RIZIV verklaarde hem arbeidsgeschikt. "Je moet al goed weten waar je zoekt, en dat wist die arts dus," schrijft Guillaume.
Ik vraag om uitleg bij onze Rijksdienst. Daar luidt het dat wie het niet eens is  met de schorsing altijd in beroep kan gaan bij de Arbeidsrechtbank. Dat hier een procedure aan vasthangt van minstens twee jaar vertelt men er niet bij. Dat er nieuwe zogenaamde expertises volgen die gegarandeerd negatief uitdraaien voor de patiënt weet iedereen met ervaring. De rechtbank doet daarvoor het liefst een beroep op psychiaters. Een citaat uit zo'n 'expertise': "Patiënte had een moeilijke relatie met haar vader. Haar huwelijk liep na zes jaar stuk. Ze is weliswaar gehandicapt maar niet voor 66% en kan dus terug aan het werk." Met de lijvige documentatie die haar huisarts meestuurde werd geen rekening gehouden. Ook niet met de slijtage die ze na vierentwintig jaar ziekenhuisverpleegkundige met zich meesleurde.
Het ergste is dat het artsen zijn die zich tot dergelijke politiepraktijken lenen. Digitale inbraak, sociale spionage, diefstal van privacy.
Er wacht onze nieuwe minister van Volksgezondheid en Sociale Zaken heel wat werk.


Marc van Impe

 

 

Bron : MediQuality

16:01 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (1)

08 januari 2012

Vrijwilligerswerk wordt bestraft

In De Morgen heeft professor dr. Jan Demaeseneer geschreven wat we al jaren aanklagen: er bestaat geen gezondheidsbeleid in België. Er bestaat alleen maar een systeem van verdeel-en-heers waarbij de twee grote ziekenfondsen die in feite het Riziv besturen en die hun kaderleden al naar gelang het uitkomt van stoel laten wisselen, ervoor zorgen dat vooral hun organisatie financieel overeind blijft. Ze gebruiken daarvoor alle middelen die klassieke monopolisten gebruiken: prijsafspraken, dus kartelvorming, vervalsing en ontvreemding van statistische gegevens, politieke druk op mandatarissen  en brute macht. Geen enkel kaderlid van het Riziv is niet via een ziekenfonds of via door een ziekenfonds bestuurd ministerieel kabinet  zover gekomen.

Volgend verhaal illustreert dat nogmaals. We kregen dit van één van de leden van de pijnliga. “In één van de tijdschriftjes vond ik een artikel over problemen met RIZIV. Momenteel zitten wij ernstig in de problemen doordat mijn vrouw van de ziekenkas is gevlogen door het Riziv. Volgende maand komt dit voor de rechtbank. Wij vrezen daar nu al voor.

Kort gezegd gaat het erom, dat mijn vrouw door de controlearts CM tot aan haar pensioen was  afgekeurd. (2 heupprotheses, eerst heup beetje mislukt wegens een bekkenbreuk door chirurg). Dan heeft mijn vrouw gevraagd om vrijwilligerswerk te mogen doen. Toegestaan door CM. Gemiddeld één maal in de zes weken heel licht werk (koffie uitschenken). Opgeroepen door Riziv : "mevrouw wij hebben hier kopie van uw vrijwilligerswerk. Als u dat kan doen, kan je gaan werken ook. Nog 4 dagen uitbetaald en dan kan je terug gaan werken. Als je niet akkoord gaat dan moet je maar een rechtszaak aanspannen." En daar sta je dan met al uw medische verslagen en foto's. Ze bekijken die niet eens. Ze zijn wel zo slim geweest om dat niet op papier te zetten dat het door het vrijwilligerswerk is.

Onze advocaat zegt nu al dat er veel kans is dat we verliezen van het Riziv. In dat geval moet mijn vrouw gaan werken, maar gaat ze direct afgedankt worden door haar werk omdat ze niet meer mag beginnen  van de arbeidsgeneesheer. Hopeloos eigenlijk.....”

Exact hetzelfde antwoord gaven dr. Luc Cools en dr. Joël Boydens van de CM toen we hen in 2004, na de beruchte uitzending in Ombudsjan,  de vraag stelden wat een patiënt nog doen kan als hij met de rug tegen de muur gezet wordt. “Wie niet akkoord gaat moet maar een rechtszaak beginnen.”

We willen meer van deze verhalen en zullen ze stuk voor stuk publiceren. U kunt uw protest ook rechtstreeks en in CC. mailen aan de grote baas van het Riziv, Jo De Cock op Jo.DeCock@riziv.fgov.be. Doen!

 

Marc van Impe

14:06 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (10)

12 november 2011

Renteneurose

Het is een bevriende huisarts die me er op wees. Een gewezen collega van mij loopt er maar gestresseerd bij. Enkele jaren geleden overkwam hem een verkeersongeval. Na een lange werkdag viel hij achter het stuur in slaap, raakte van de weg af en brak daarbij zowat elk bot dat breekbaar was. Nu, operaties en talloze revalidaties later en nog altijd in chronische pijn, heeft hij zich geëngageerd in een zelfhulpgroep voor patiënten. Hij gebruikt zijn redactioneel talent om hun website een professioneel karakter te geven. Dat doet hem zichtbaar deugd. Zijn gevoel voor eigenwaarde is terug. Hij geniet van de positieve feedback. Tot iemand begon mee te lezen in de gedaante van een arts van het RIZIV. Mijn collega werd op het matje geroepen. En werd voor de keuze gesteld: ofwel een eind maken aan zijn vrijwilligerswerk of  zijn uitkering verliezen. Wie voor een patiëntenwebsite kan schrijven kan ook voor de krant schrijven, dixit  de dokter.  Het hele onderzoek duurde nog geen vijf minuten. Mijn collega is  niet van plan het daarbij te laten. Hij stelt vragen: zoals,  wat is de medische kennis van die controlearts? Waarom wordt er geen rekening gehouden met de visie van de hem behandelende geneesheren? Waar blijft zijn vrijheid om vrijwilligerswerk uit te voeren? Mijn collega is niet alleen. Hij is het slachtoffer van de zichtbare hand van machthebbers die mensen vertellen wat ze wanneer moeten doen.*

“ Iedereen heeft in onze samenleving recht op bijstand en iedereen heeft recht op vrije arbeidskeuze. Men kan het vervelend vinden omdat een beperkt aantal burgers daar misbruik van maakt, maar dat is de prijs die we daarvoor moeten betalen,” schrijft de Nederlandse socioloog Marcel van Dam, zoals we ook moeten accepteren dat echtscheidingen de gemeenschap veel geld kosten, zonder na te willen gaan of de scheiding wel noodzakelijk is.”

De uitkeringsgerechtigde wordt op talloze manieren gemonitord, preventief gefouilleerd, doorgelicht, kortom vernederd. Dit heet social defeat en is een van de oorzaken van een slechte gezondheid. Volgens de RIZIV-arts lijdt mijn collega aan een renteneurose. Hetzelfde is mij nu overkomen. Ik heb het aangetekend schrijven met het proces-verbaal net ontvangen.

Marc van Impe

 

* Ralf Dahrendorf, The Modern Social Conflict

17:44 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)