10 oktober 2015

10€ eigen bijdrage per consultatie huisarts ? Niet zo'n gek idee, vindt men in Nederland

Terwijl hier de RDB met harde hand wordt ingevoerd, wil Nederland dat ruim ervaring heeft met dat systeem, daarvan af. Want de zorgkosten zijn in Nederland zo hoog omdat patiënten amper merken hoe duur behandelingen zijn. "Het is winkelen zonder kassa", zegt hoogleraar ziektekostenverzekering Wynand van de Ven. “Ik denk dat een eigen bijdrage van €10 voor de huisarts zou zorgen voor veel minder onnodige zorg.”

Professor Van de Ven is specialist in de  en was de afgelopen 25 jaar met zijn collega's van het instituut Beleid en Management in de Gezondheidszorg zeer nauw betrokken bij de ontwikkeling van het huidige Nederlandse zorgstelsel, dat hij één van de beste, zo niet het allerbeste van de wereld noemt. Maar om het echt goed te laten werken, moeten zowel artsen als patiënten beter geprikkeld krijgen om zuiniger te zijn. "Anders wordt de zorg op termijn onbetaalbaar, gezien alle nieuwe behandelingen en medicijnen die nu worden uitgevonden."

In Nederland besparen de verzekeraars  sinds 2006 via het preferentiebeleid voor geneesmiddelen. Daardoor wordt altijd voor een goedkoop en merkloos alternatief gekozen als dat voor handen is. De overheid probeerde tien jaar kosten van geneesmiddelen te drukken, maar kreeg dat niet voor elkaar. Sinds verzekeraars de levering van medicijnen aanbesteden, bespaart men jaarlijks €700 à 900 miljoen aan zorgkosten door dat preferentiebeleid.

Een andere manier waarmee veel geld is bespaard, is de verhoging van het eigen risico. Toen dat in 2013 steeg van €220 naar €350, zorgde dat voor een enorm remmend effect op onnodig zorggebruik. Dit heeft jaarlijks zo een paar procent aan zorgkosten gescheeld. "Er is vaak kritiek op dat hogere eigen risico," zegt Van de Ven, "maar ik kan me niet voorstellen dat mensen die écht ziek zijn, om zulke bedragen niet naar de dokter gaan." 

Van de Ven wil het eigen risico anders indelen. "Chronisch zieken die jaarlijks ongeveer €1000 aan zorgkosten maken kun je een eigen risico geven dat geldt bij zorgkosten tussen €1000 en €1500. Een ander idee is een eigen risico van €50 per zorggebruik. Zo word je acht keer geremd in zorggebruik, in plaats van dat je bij het eerste ziekenhuisbezoek in één keer door het eigen risico heen bent."

Maar klap op de vuurpijl is het idee om de invoering van een eigen bijdrage per huisartsbezoek in te stellen. "Ik denk dat een eigen bijdrage van €10 voor de huisarts zou zorgen voor veel minder onnodige zorg," zegt Van de Ven in De Telegraaf. "Dit scheelt veel geld. Per saldo verwacht ik geen negatieve gezondheidsgevolgen van zorg mijden hierdoor. Als je onnodig in het ziekenhuis komt, loop je juist grote kans er ziek te worden."

Marc van Impe

 


Bron: MediQuality

 

11:12 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

21 april 2015

Op consultatie in Brussel Centraal?

Ik neem wel eens de trein naar de hoofdstad. De trein is altijd een beetje reizen, luidde de slogan van wat ooit onze nationale trots was. Op voorwaarde dan dat je heel veel tijd hebt. Daarom doet de directie van de spoorwegen er alles aan om van grote stations een ervaringscentrum te maken: je vindt er een afdeling van je geliefde supermarkt. Er is een buvette ter bevordering van het alcoholisme van de reizende mens, een snackbar, een stomerij, een apotheek en nu ook een dokterskabinet. Met de opening van een dokterspraktijk in Brussel Centraal is de eerste stap gezet naar de banalisering van de geneeskunde.

Ik stel me de vraag of dat wel zo'n goed idee is. Ik ben een absoluut voorstander dat elk groot station over een eerste hulpdienst beschikt waar een arts voortdurend standby is. Maar een doktersconsultatie in een station is erover.

De initiatiefnemers (een commercieel bedrijf)  gaan er van uit dat heel veel patiënten een doktersbezoek uitstellen omwille van het feit dat ze geen tijd zouden hebben. Ik betwijfel dat. Op een paar uitzonderingen na gaat niemand voor zijn plezier naar de dokter. En ik geloof niet dat wie met klachten rondloopt bewust vergeet om professioneel advies van een arts  in te winnen. Een tweede vraag die ik me stel is wat ik me moet voorstellen bij zo'n consultatie.

Mijn trein gemist en 40 minuten wachttijd! Mooi, net genoeg tijd om even naar mijn aambeien te laten kijken? Ik dacht het niet. Bij een consultatie stel ik me een zekere intimiteit voor. Een arts die de tijd voor me neemt en vice versa. Gaat men de vertragingen en de spoorwissels omroepen in de wachtzaal van dokter Centraal? Krijg je voorrang als je dreigt je aansluiting te missen? Hoe gaat dat met je medisch dossier? En wat met je privacy? En hoe zit dat met een vervolgconsultatie? Moet je daarvoor een nieuw kaartje kopen of gaat dat per rittenkaart? Kan ik daar dan ook terecht voor mijn attesten voor de sportclub?

Elke arts weet dat je een bloeddruk best twee keer meet: het witte-jas-syndroom jaagt bij de meeste patiënten onbewust de bovendruk de hoogte in. Ik vraag me af wat het effect kan zijn van een trein die je dreigt te missen? De initiatiefnemers gebruiken Brussel Centraal als proeftuin. Wat mij betreft mag die tuin gelijk gesloten worden. Geneeskundige zorg is geen Cinq à sec of Mister Minit.

 

Marc van Impe

 

Bron: MediQuality

08:21 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

06 april 2013

Geen tussenpret meer

 

‘Wat gaat de tijd snel,’ zegt ze. ‘Het was nog maar weekend en nu is het alweer dinsdag.’  Wat is er toch met dinsdag? Want er is iets, dat is zeker. Woensdag is een knuddedag. Donderdag geef ik les. Vrijdag kijken we uit naar het weekend. Maar dinsdag?
Ik lees in de krant wat er aan de hand is: dinsdag is de omslagdag, zegt een schrijver in een boekenbijlage. ‘Als je dan de weekendkrant met de bijlagen niet gelezen hebt, dan komt het er niet meer van. Wat vaak genoeg gebeurt, want het tempo ligt ontzettend hoog de laatste tijd. Je twijfelt of iets nu gebeurd is in 2010 of juist in 2011, maar nader onderzoek wijst uit dat het eigenlijk 2008 was.’ In 2008 schreef ik hier mijn eerste column, over de muziekkeuze in het OK.  Ondertussen zijn er zo’n 200 columns verschenen. Sommigen haalden zelfs uw scherm niet. Het zijn allemaal kinderen. Bedenksels van een dwarsverstand, zegt de geleerde vrouw, verzinsels tegen eelt op de cortex. Tijd voor een boekje, zegt mijn uitgever.  Voor mij blijven het dinsdagproducten. De geleerde vrouw aan de consultatie. Een van de duizend bootlegs van de bekende filosoof Zimmerman op de player. Een koele Orval die wacht als beloning. Meestal schrijf ik er zo’n drie op een middag. In de winter in kamerjas, in de zomer in shorts. Tussendoor een telefoontje, nooit Skype. Tegen vijven is de zaak geklaard. Maar dan ligt er nog de weekendbijlage van de NRC en de Figaro, en de Tijd, en heb ik weer geen zin in het bijhouden van de boekhouding.
Als ze ’s avonds thuiskomt zegt ze, wat gaat de tijd snel. Ze wil een klokje dat ‘ping’ zegt. Een bijna onhoorbaar signaal dat de consultatie voorbij is. Dat is ook eigen aan deze maatschappij: dat alles instant moet. Pizza’s, foto’s, een SMS, een mail beantwoorden. Er is geen voorpret meer, geen tussenpret, nooit meer ‘nog één nachtje slapen’.  Zo verdampen onze dagen tot gedachten achteraf. Geen tijd om in de achteruitkijkspiegel te kijken, maar altijd zin om achter de horizont te loeren. Het leven op een trapladdertje. Als ik alleen maar al die bijlagen tijdig gelezen kreeg.
Marc van Impe

09:37 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)