15 april 2015

Leve het matriarchaat

BOSTON 31/03 - Eén van de horrorscenario’s die een mens op reis kan meemaken speelt zich af aan de transportband die vanuit de buik van de luchthaven de bagage uitspuwt als waren het braakballen van een uil met indigestie. De horror begint als jouw braakbal er niet bij is. Iedereen is al voorbij de douane, al lang in een taxi gestapt en jij staat daar in een verlaten hall tevergeefs te wachten op je lost luggage. Het overkomt me in het gezelschap van vier hooggeleerde dames, onderweg naar het congres van Experimentele Biologie in Boston.

Ironisch genoeg had mijn koffer wel New England bereikt en waren het de vier die een weekend zonder de vertrouwde make-up en schone lingerie tegemoet gingen. Waarmee eens te meer de superioriteit van de vrouw bewezen werd. Geen gevloek, geraas of gedaas zoals je dat van mannen mag verwachten, maar de intelligente reactie dat we zeker een oplossing voor dit basaal probleem zouden vinden. We waren op weg naar een Tea Party.

Vrouwen zijn, zo wordt hier eens te meer bewezen, superieur aan mannen. Dat doet me denken aan het pas verschenen "Women After All: Sex. Evolution, and the End of Male Supremacy,", van professor Melvin Konner, antropoloog aan Emory University. Konner heeft een verklaring voor dit fundamentele verschil: alleen mannen kunnen drager zijn van een specifiek stukje DNA, SRY genaamd, dat ervoor zorgt dat ze een zeer toegenomen risico hebben niet alleen gewelddadig uit de hoek te komen, maar ook zelf het slachtoffer te worden van dodelijk geweld. Meer dan 90% van de misdadigers zijn drager van dit gestoorde gen wat staat voor Sex Determining Region of Y Chromosome, en bijna de helft van alle mannen lijdt aan hetzelfde falen. Er valt niets aan te doen, het is een biologisch lot. Maar dan wel een lot dat voor heel wat ellende gezorgd heeft en nog zorgt.

Vrouwen, schrijft Konner, zijn duidelijk superieur aan mannen en het is een goede zaak dat dit in onze maatschappij eindelijk duidelijk wordt. Konner wandelt in zijn boek van evolutionaire biologie naar neurobiologie, ethologie, antropologie en eindigt bij geschiedenis, met uitstapjes naar de economie en de politiek. "Niet alleen zijn vrouwen beter geschikt om een situatie te evalueren en daarop te reageren, ze zijn ook betrouwbaarder, eerlijker, meer fair, ze werken harder en spelen eerlijker, ze zijn relatief onafhankelijker van hun seksuele driften, zijn minder bevooroordeeld, minder bijgelovig en minder agressief. Ze leven langer, hebben over het algemeen een lagere morbiditeit en mortaliteit op elke leeftijd, hebben meer afweer tegen allerlei ziekten, hebben minder hersenafwijkingen die leiden tot afwijkend of destructief gedrag, ze lopen minder kans verslaafd te worden en boven alles, ze kunnen uit hun eigen lichaam nieuw leven creëren. En daar hebben ze binnenkort geen mannen meer voor nodig. "

Op het congres heb ik een gesprek met de voorzitster van de American Association of Anatomists, een vrouw uiteraard, die me uitlegt waarom de geneeskunde zo snel vervrouwelijkt: vrouwen zijn betrouwbaarder in hun diagnose, geduldiger, empathisch,  en minder pretentieus dan hun mannelijke collega's. Dat wordt door patiënten én collega's geapprecieerd. Bovendien zegt ze, zijn vrouwen veel zelfzekerder. Luidt het Amerikaanse gezegde niet Mommy's babies, Daddy's maybes?  Je zou van minder…

Die avond, terug in het hotel, zijn de dames in een beste humeur. De dag was koud, het sneeuwt in Boston, maar ze kochten nog voor het congres bij Victoria's Secret een paar nieuwe setjes elegante luchtigheid, een sjaal en een jas op kosten van Delta Airlines, en een nieuwe dag- en nachtcrème. De juiste prioriteiten waren gesteld, de dag kon niet meer stuk, vanavond gaan we naar de betere lobstertent. De verloren bagage is nog altijd niet terecht. Maar wie heeft er nog een man nodig, tenzij om de deur open te houden. Bij deze trap ik er één open: kan iemand me uitleggen waarom vrouwen ook in de gezondheidszorg nog altijd zo gediscrimineerd worden ? En kunnen we onze deficitaire ziekenhuizen niet beter door vrouwen laten besturen, dan door mannetjes die zo nodig tijd moeten maken om op een fiets te racen of aan Japanse gevechtssport te doen? Nee, dan ga ik liever voor het matriarchaat.

Marc van Impe

Bron : MediQuality

07:08 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

11 juni 2011

XMRV en acné

We hebben een weekje van CVS/ME hoogmissen achter de rug en wat heeft het allemaal opgebracht? Voor de patiënten, bedoel ik. Voor de wetenschappers is dat wat anders. Die hebben in Leuven en Brussel uitgebreid van gedachten kunnen wisselen. Wetenschap kan niet zonder de botsing van ideeën. Voor de patiënten liggen de zaken anders. Patiënten horen niet thuis op wetenschappelijke symposia. Om te beginnen begrijpen ze de wetenschappelijke lingo vaak verkeerd, trekken ze voortijdige conclusies en stellen ze de verkeerde vragen. Wetenschappers onder elkaar dat werkt. Patiënten onder elkaar, dat weet ik nog niet. Neem nu XMRV. Tijdens een congres over retrovirussen in Leuven zijn maandag zeer voorlopige onderzoeksresultaten gepresenteerd die de link tussen het XMRV-virus enerzijds en het chronisch vermoeidheidssyndroom (CVS) en prostaatkankeraandoening anderzijds verder  zouden onderuithalen. Prof. Anne-Mieke Vandamme (K.U.Leuven) blies warm en koud en riep maandag tijdens een persontmoeting echter op tot waakzaamheid omdat het van dieren afkomstige virus in de toekomst wel degelijk nog voor problemen kan zorgen bij de mens.   XMRV is een virus dat vermoedelijk enkele decennia geleden in het laboratorium ontstaan is uit twee muizenvirussen en nu menselijke cellen kan infecteren. Enkele jaren geleden meldden onderzoekers dat ze het virus hadden aangetroffen in menselijke prostaatkankercellen. Nadien werd ook een link gelegd met CVS.    Vorige week publiceerde Science echter nieuw onderzoek waaruit bleek dat andere labo's XRMV niet teruggevonden hadden bij de eerder onderzochte CVS-patiënten. De eerdere bevindingen werden toegeschreven aan contaminatie bij de labotesten.    "Het enige argument uit de oorspronkelijke studie dat overeind bleef was het feit dat er bij die patiënten ook antilichamen werden aangetroffen tegen het XRMV-virus, wat niet kan worden toegeschreven aan contaminatie in het labo. Maandag werd op het congres in Leuven echter een grote studie gepresenteerd waaruit blijkt dat antilichamen die lichamen opbouwen tegen andere virussen, eveneens reageren op XRMV. De twijfel is dus nog groter geworden. Iedereen is er echter wel degelijk van overtuigd dat het XRMV-virus bestaat en menselijke cellen kan infecteren. Of dat al effectief gebeurd is, of wat daarvan de gevolgen zijn, is nog onzeker. Het is echter zeker een virus dat in het oog moet worden gehouden", aldus Vandamme. Dr Johan Van Weyenbergh van het Rega Instituut stelt het als volgt: “Er is wat dat is zeker. En er is bevestiging én tegenspraak. Daarom gaat het onderzoek verder.” Zo werkt wetenschap.

 

Het merkwaardige is de idolatrie waarmee de aanwezige patiënten de wetenschappers bejegenen. En de wederzijdse haat en afkeer. Het lijkt soms wel de synode van de lutherse kerken: fracties en facties die elkaar het licht in de ogen niet kunnen, maar in admiratie opkijkend naar dezelfde idolen wiens aandacht ze allemaal exclusief claimen. Niets zo makkelijk, niets zo zinloos.

 

Veel zinvoller zou het zijn als patiënten zich eindelijk eens met hun eigen belangen zouden bezig houden. Dat hebben de grote drie van de kanker, het hart en de aids zeer goed begrepen. Zij hebben gewerkt vanuit een analyse van hun markt en van hun noden en verwachtingen. Oplijsten wat moet veranderen, verbanden zoeken, berekenen wat het moet kosten, een slim plan ontwerpen en een taskforce samenstellen. Een wetenschappelijk comité samenstellen dat de wetenschappelijke ontwikkelingen volgt en als het moet vertaalt, niet mee wil besturen. En één keer per jaar een dag en een grote actie met bloemetjes en zo. En verder constructief en eigenzinnig aan de weg timmeren. Soms tegen de wetenschap in.

 

Ik vrees dat het is als volwassen worden, op het moment dat je denkt dat je het bent begint pas je eigenzinnige puberteit die de wereld opnieuw uitvindt. Je ziet dat je een stralend voorbeeld bent, en alles wat de ander ziet is een kop vol pukkels. Maar ja, iedereen moet er doorheen. En acne, dat weten we reageert traag op behandeling.

 

Marc van Impe 

12:13 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (3)