31 oktober 2016

Maggie De Block staat voor gure winter

De minister houdt voet bij stuk. De artsensyndicaten staan met lege handen. Maar Volksgezondheid zou zich wel eens in de voet kunnen geschoten hebben. Wat is het belangrijkste? De centen of het principe? Het moment is gekomen dat de artsen duidelijk moeten maken wat ze willen. Op woensdag 26 oktober ontving de minister van Volksgezondheid Maggie De Block een delegatie van de artsenvakbonden op haar kabinet. Minzaam en vol begrip werd er geluisterd naar de grieven van de artsenvertegenwoordigers. En het antwoord was duidelijk: helaas, maar toch: de geplande besparingen blijven van kracht.

Meer nog dan vorige week, toen de bezuinigingsmaatregelen bekend gemaakt werden, staan syndicaten en Volksgezondheid diametraal tegenover elkaar. En dat is er niet beter op geworden nu het kabinet heeft laten weten dat volgens hen de conventie niet van rechtswege opgezegd kan worden. Artikel 13.2 kan niet ingeroepen worden.

Dat betekent dat de artsen die het niet eens zijn met de bezuinigingsmaatregelen individueel en per aangetekend schrijven hun conventionering moeten opzeggen. Dat zal niet zomaar gebeuren. Niemand schrijft graag een aangetekende brief, loopt daarmee naar de post, gaat in de rij staan om tenslotte afstand te doen van 4.780 €. Geld dat niemand graag laat liggen. Het is onvermijdelijk dat de artsen die dat wél doen dat inkomensverlies gaan compenseren door hun honorarium aan te passen.

Bruto betekent dat dat een arts per jaar zo'n kleine 10.000 € moet bij vragen aan zijn patiënten. Waarbij zich de vraag stelt of de arts wel over voldoende patiëntencontacten (1.250) beschikt om dat te realiseren. Men moet al zeer standvastig en principieel zijn om zover te gaan. Tweede vraag is of de arts sowieso niet reeds uit de conventie geschopt werd: huisartsen die afbouwen, kleine specialisten en hoofdartsen die sowieso weinig Riziv prestaties, lees: minder dan 25.000€, hebben vallen nu al buiten het sociaal statuut van de conventie. Die kunnen zich gelijk als uitgeschreven beschouwen.

Marc Moens: "Ik raad dit niet aan, ik deel dit mee." Het zou dus best kunnen dat het percentage gedeconventioneerden boven de 40% stijgt. Waarbij de conventie de facto vervalt. In dat geval is een artsenkadaster waaruit moet blijken wie al dan niet geldig gestemd heeft, niet eens nodig.

Over een maand, op 25 november, is een raad van bestuur van het BVAS, Marc Moens kan dan zijn mandaat krijgen om de leden niet enkel in te lichten maar ook tot actie aan te sporen. De andere artsensyndicaten kunnen moeilijk afzijdig blijven. De temperatuur stijgt, het klimaat wordt guur. Now is the winter of our discontent… And all the clouds that low'r'd upon our house. Was het Steinbeck of Shakespeare? Whatever? Wordt ongetwijfeld vervolgd.

Marc van Impe

Bron: MediQuality

10:02 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

03 mei 2012

Een conditionering

Wat is het belang van een proces? De voorbije weken werd die vraag meermaals gesteld. Er lopen nogal wat zaken over (kinder)misbruik. Ik moest aan de ijsbeer van professor Krombach denken en een interview dat ik ooit met hem had waarbij hij bewees dat er niet zo iets bestaat als een verdrongen geheugen. Alles wat we ons menen te herinneren vanuit de krochten van ons geheugen is geïnduceerd, zei Krombach. Een en ander naar aanleiding van het zoveelste kinderschandaal of beter misbruik waarbij kinderen betrokken werden. Ik hoop dat het mij nooit overkomt, maar ik stel me dan de vraag welke schade die kinderen nu echt opgelopen hebben. Niemand weet eigenlijk wat de gevolgen zijn. Terwijl zowat alle deskundigen ervan uitgaan dat er wel degelijk gevolgen zijn. Volgens de ontwikkelingspsychologen slaan de baby’s trauma’s in het brein op. Stress leidt ook bij baby’s tot de aanmaak van cortisol. Maar is het hele leven geen opeenvolging van stress-events?  Baby’s huilen, dat is een uiting van stress. Ze huilen als ze honger hebben, als ze dorst hebben, als ze moe zijn, als ze een volle luier hebben. Hoe noteert het brein van een baby dat iets traumatisch is en een andere gebeurtenis niet? Doet er niet toe. Een traumatische gebeurtenis blijf een traumatische gebeurtenis. Volgens een experte die ik daarover aansprak gaat dat via conditionering. Stel dat een kind misbruikt wordt en er gaat toevallig een bel. Dan kan een kind later enorm angstig worden van dat geluid. Zoiets als een schoolbel die in de verte gaat en die me nog altijd een wee gevoel in de maag brengt als ik denk aan meester B die bij de oren placht op te tillen. Het waren de jaren vijftig toen, en toen was dat geen trauma, tenzij je oor eraf scheurde natuurlijk.
Ik geloof dit conditioneringsverhaal niet. Conditionering werkt ook de andere kant op, via beloning. Stel dat je de borst kreeg, en de telefoon ging. En stel dat dit telkens opnieuw gebeurde. Zo’n paar keer per week. Omdat je vader toen je moeder belde om te zeggen dat het wat later werd. Stel! Zou je dan telkens nu de GSM gaat aan eten denken. Of aan een tiet?  Toch?
Wat ik eigenlijk vragen wou: kunnen we zo’n zaken niet beter achter gesloten deuren behandelen. Zou dat niet minder traumatiserend zijn voor het slachtoffertje en de betrokken ouders? En ben ik geconditioneerd omdat ik altijd vragen stel. En zo ja, waarom?


Marc van Impe

17:55 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)