03 maart 2017

Loodgieters zitten vooral in met eigen koopkracht


Stel u even dit verhaal voor: De overgrote meerderheid van de loodgieters vindt niet dat huishoudens te veel uit eigen zak betalen. Ze zitten wel in met hun eigen inkomen. Een bruto jaarinkomen van 200.000 euro is niet uitzonderlijk voor een gediplomeerd loodgieter die zelfstandig werkt. Zelfs de minder goed betaalde loodgieters verdienen ruim 140.000 euro, na aftrek van wat ze afgeven aan hun dispatcher. En toch vindt bijna twee derde van de loodgieters (63 procent) dat het deel voor hun werkverdeler te groot is.


Met wat de huishoudens voor hun loodgieterij moeten betalen, zitten ze veel minder in. Volgens 82 procent van de loodgieters betalen de huishoudens níét te veel uit eigen zak voor het dichten van een lek. Dat blijkt uit een enquête bij bijna 1.300 Belgische loodgieters die het vakblad De Loodgieter vandaag publiceert.


De meeste loodgieters gaan niet zo ver om te zeggen dat hun honorarium (ruim) onvoldoende is. Dat zegt ‘slechts' 31 procent. Maar de antwoorden wijzen erop dat ze bezorgd zijn om hun inkomen. Meer dan de helft vindt dat zijn koopkracht gedaald is in vergelijking met begin 2015.


De houding van veel loodgieters – de vrees om wat inkomen te verliezen en weinig schroom om de huishoudens meer te laten betalen – heeft concrete gevolgen. Toen de federale regering vorige herfst nog maar aankondigde dat ze zou besparen in de onderhoudskosten, verhoogden veel loodgieters hun tarieven, zelfs zij die de besparingen niet zouden voelen. En dat terwijl Belgische huishoudens sowieso al een behoorlijk deel van hun onderhoudskosten zelf moeten ophoesten: bijna een kwart, meer dan gemiddeld in de Oeso-landen.


‘Loodgieters worden goed betaald', reageert Marcel Moens, voorzitter van het loodgieterssyndicaat. ‘Maar de vrees leeft dat ze erop achteruitgaan. Er waren indexsprongen. De afdrachten voor de dispatchers zijn gestegen. De besparingen in de onderhoudssector worden altijd verhaald op de loodgieters.'


Natuurlijk hebt u dit verhaal niet in de krant gelezen. Niemand die ook wakker ligt van de loodgieterskosten. Die zijn de voorbije jaren nochtans flink gestegen. Ze liggen evenmin vast. Loodgieters, -als ze niet in het ‘zwart' werken- werken wel vaak à la tête du client. En ze rekenen steevast verplaatsingskosten aan, ook al ligt de ene klant in het verlengde van de vorige. En hoeveel een avond- of weekendinterventie kost, daar heeft iedereen het raden naar. Dat kan je ook best niet op voorhand vragen want dan dreig je wel eens lang te moeten wachten. Maar daarmee halen ze de krant niet.


Ben je echter arts en dan nog specialist, dan zal je het geweten hebben. Dan kom je met een stethoscoop om de hals of in de zak in beeld. Dat je jaar na jaar de beloofde indexaanpassingen aan je neus ziet voorbij gaan, is van geen tel. Dat je geen supplementen meer mag aanrekenen in een tweepersoonskamer, waarmee je je pensioenfonds betaalt, is brute pech maar sociaal verantwoord.


En de directeur van het ziekenhuis die veegt zich schoon met een salarisnorm van 290.000€.


Had je maar niet zo lang moeten doorleren. Loodgieterij is ook een mooi vak.

Marc van Impe

Bron: MediQuality


18:40 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

28 augustus 2014

Ingroeiende teennagels

“Als ik Marc van Impe lees, krijg ik of het gevoel van ingroeiende teennagels, of van een leeglopende blaas na een lange autorit,” schreef een lezer ooit aan de toenmalige Batavus Droogstoppel die mijn stukjes in de krant zette. Ergernis en zaligheid die allebei niets kosten. Voor de goede orde, die ingezonden reactie kwam niet in dit medium. Het leven is hard voor een columnist. Ergernis, idolatrie en onbegrip zullen zijn deel zijn. Een columnist bereikt dan ook alleen maar hoogte dankzij voldoende tegenwind.
Voor de zomer kreeg ik een bozige reactie van een geleerde lezer die me verweet niet objectief te zijn en dat was toch de eerste regel in het handboek van de journalist. Ach, daar gaan de eerste paar beauforts. Een column heeft immers niets van doen met objectiviteit. De definitie van een column luidt: een kort stukje proza waarin de auteur zijn of haar mening puntig en uitdagend uiteenzet. Een column schrijf je altijd vanuit je eigen oogpunt, nooit vanuit het standpunt van de lezer.
Een goed columnist beschikt over een bijzonder ontwikkeld paar hersenhelften die op een unieke manier met elkaar verbonden zijn door stevig ontwikkeld corpus calossum. De columnist heeft twee evenwaardige hersenhelften. In tegenstelling tot zijn ‘stereotiepe' lezer, beschikt de columnist naast een normaal dominante linkerhelft voor taal, logica, nummers, volgorde, analyse en lijsten, over een al even dominante rechterhersenhelft vol emoties, ruimtelijke waarneming, beelden, verbeelding, kleur, dagdromen, begrip en waardering voor muziek en sociaal gedrag. Bij de columnist werken die beide hersenhelften continu intensief samen. Daarom loopt een echte columnist ook met een opschrijfboekje in zijn zak. Want de leukste ingevingen komen tijdens de meest ongelegen momenten. Biervloeitjes doen ook goed dienst. Hersenstormen op een stukje karton.
Columnisten zijn dan ook geen simpele mensen om mee samen te leven. Vraag dat de geleerde vrouw maar. Ze overdrijven. Het leven is voor hen net dat ietsje dramatischer, vetter, groter dan de werkelijkheid. Ik zou mezelf niet beter kunnen omschrijven dan mijn Nederlands-Marokkaanse collega Asis Aynan, filosoof, literair redacteur en columnist, dat deed: "Het omhulsel van mijn persoon correspondeert vaker niet met wie ik echt ben. Het resultaat is een dubbelleven. Al wonder dat ik niet depressief ben of erger nog: psychotisch." Maar wat dat laatste betreft, ben ik gelukkig goed omringd.
Tenslotte nog dit: columns schrijven is vooral ontzettend leuk, ik geniet van het schrijven van elk woord, elke zin. Ik hoop dat u er finaal evenveel plezier aan beleeft. Ik kijk uit naar uw tegenwind.


Marc van Impe

 

Bron: MediQuality

16:10 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)