14 oktober 2014

De regering is er niet om te controleren

Zoals gewoonlijk stond ik zaterdagmiddag weer eens op een plek in Wallonië met een glas in de hand en in goed medisch gezelschap. Niet aan de oever van de rivier, zoals u zou verwachten, maar aan de rand van Charleroi in het Point Centre op de Aéropole waar het FAG acroniem voor le Forum des associations et des cercles de médecins généralistes francophones een zeer interessant colloquium hield rond de toekomst van de huisartsgeneeskunde. Het was een uiterst aangename verrassing.
Niet alleen bewezen de deelnemers, die àlle artsenverenigingen en –kringen vertegenwoordigden, en daarnaast de vertegenwoordigers van alle politieke gezindten en beleidsmakers inclusief oppositie, dat een beschaafde uitwisseling van gedachten mogelijk is, maar ook nog eens dat er zowaar een consensus uit de bus kan komen die voor iedereen grotendeels aanvaardbaar is. Er beweegt wat in Wallonië en Franstalig België en Vlaanderen zou er goed aan doen om die evolutie van nabij te volgen. Hier werden geen "kaakslagen" uitgedeeld, maar punten gescoord. Daarover later en uitgebreider meer.
Interessant was het glas en het bijhorende gesprek. Het voordeel van het columnistenbestaan is dat je een kritische autoriteit wordt toebedeeld wat mensen er nogal eens toe aanzet om uitgebreid hun hart te luchten. Een jonge huisarts, gehuld in pak en modieus shirt en niet in ribfluwelen slobber ruitjeshemd die zo vaak in Vlaamse artsenkringen het hoge woord voeren, opende het gesprek met de vraag wie "cette magique Maggie" wel mocht zijn? Was ze liberaal rechts of links, of, -de horror-, was ze één van die bekeerde maoïsten die hun carrière aan de poort van een staalfabriek begonnen en vanaf dan de lange mars door de instellingen begonnen? "Het zijn die anti-autoritairs van toen die nu de grootste autoriteit verworven en zo dirigistisch als kan optreden," zei hij. "Ooit  achter de toog van een café De Proletaar, nu met een chauffeur naar de hoogste verdieping." Hij prees de Vlamingen dat ze daar eindelijk politiek komaf mee hebben gemaakt. Ik waarschuwde hem geen al te grote illusies te maken. De administratie is sterk en stevig verankerd. En in de hoogste regionen zitten de gerontocraten die ooit babyboomers waren nog stevig in hun zetel. Het zijn die types die voornamelijk het talent hebben om talentvolle collega's onderuit te halen. Waarop Paul De Munck,  vertegenwoordiger van Maxime Prévot, Waals minister van Gezondheid in het Gouvernement Wallon zich in het debat mengde: "Voor die reglementeerders en verbieders hebben wij niet de minste waardering. De regering is er om organiseren en reguleren, niet om te controleren."
De regenbui verdween, de zon brak door, de ober kwam met nog een glas Italiaanse rode. Een dame kwam persoonlijk kennis maken en vertelde ons dat ze de column wekelijks uitprint en ronddeelt op haar departement. Ook zij had een vraag: "Welke boeken liggen er op uw nachtkastje." Ik antwoordde in alle eerlijkheid: Het einde van de rode mens van Svetlana Alexijevitsj, hoe mensen na zeventig jaar dictatuur de vrijheid proeven, op zoek moeten naar een nieuwe identiteit en toch heimwee krijgen naar het socialistisch regime van weleer. Met haar mooiste glimlach citeert ze Tonton David: "Moi je suis sure qu'on nous prend pour des cons mais j'en suis certain il est temps de prendre un nouveau départ. » Er is hoop.

Over de resolutie van het congres leest u elders op MediQuality.: 

https://www.mediquality.net/fr/web/MediQuality/-/quelles-impulsions-pour-une-medecine-generale-de-qualite-

 

Marc van Impe
 

Bron: MediQuality

 

13:57 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)