10 april 2017

Betaal ziekenhuismanagers altijd als laatste

 
Betaal eerst het uitvoerend personeel, de zorg, de logistiek en het onderhoud en kijk dan hoeveel er overblijft voor gebouwen en management. Mijn vriend de ziekenhuisdirecteur die al geïrriteerd rondrijdt omdat iemand een kras getrokken heeft in het portier van zijn A8, kijkt me pissig aan. Volgens mij werd hierbij, gezien de aard en de diepte, en vooral de scherpte van de snee een scalpel gebruikt, wat duidelijk in een richting wijst. Maar zo’n uitspraak had hij op een zondagochtend niet verwacht. En zeker niet van mij.


Het zijn harde tijden voor ziekenhuisdirecteurs. Eerst is er hoofdverpleger Luc Van Gorp van de CM die maar liefst één op vier of in cijfers: 27 ziekenhuizen wil sluiten. Dan was er econoom Lieven Annemans die er nog een schepje bovenop deed en boudweg stelde dat er 10% teveel hospitaalbedden waren. En dan was er Marc Moens die gezegd had dat de CM de oudjes gewoon thuis in hun bedje wilde laten sterven. Plus een kras in de carrosserie van zijn brandnieuwe A8. En met die bouwvergunning voor dat prachtige nieuwe ziekenhuis op de oude waste grounds werd het al even waarschijnlijk als de bouw van Uplace. Straks moest hij nog echt turnleraar worden, wilde hij op actieve wijze zijn pensioenleeftijd halen. En daar waren de salarissen wel een stukje lager.


Ik herinner me uit de tijd dat de goede vader nog bestuurder was bij wat nu een regionale ziekenhuismastodont is , dat hij en zijn collega's in familiale middenklassewagens heen en weer reden. De ziekenhuisdirecteur die om de hoek woonde kwam met de fiets. Nu ziet de directieparking van het ziekenhuis als een showroom van autohandel Cardoen.


Het gaat er niet alleen om prachtige ziekenhuizen te bouwen, zeg ik, maar in de eerste plaats om de dingen juist te doen en tegen een redelijke kostprijs. Voordat ziekenhuisdirecties gaan pleiten voor hoger uitgaven zouden ze in de eerste plaats moeten denken waar ze zelf zouden kunnen besparen. Uiteindelijk kan dat niet ingewikkeld zijn. Toen ik zo'n twintig jaar terug een journalistiek bedrijfje begon, betaalde ik elke maand eerst het personeel en keek daarna hoeveel ik overhad voor mezelf en voor een hoognodige lik verf. Toen ik in arren moede de boeken moest neerleggen, gingen zij vrolijk naar het stempelkantoor, en trok ik me terug in een hoek van het dorp om een nieuwe list te verzinnen. In de ziekenhuizen van vandaag gaat het precies andersom. Daar wordt vrolijk losgerekend hoeveel men zou willen uitgeven, mogen de dokters wens- en verlanglijstjes maken, en gaat men dan kijken waar men op uitvoerend personeel kan bezuinigen. En vouwt de ziekenhuisdirecteur zorgvuldig zijn golden parachute.


Ik schrijf onze conversatie neer zoals we praten aan de bocht van de rivier. "Weet jij wel waar al dat geld dat je uit de zakken van de minister haalt en uit de beurzen van je artsen schudt, heengaat?" hij gooit steentjes nu, een teken dat ik hem op de zenuwen werk. "Als je niet weet waar je geld heengaat, is het verhogen van de uitgaven erger dan verspilling," citeer ik een Nederlands handboek.


De minister moet met haar ziekenhuishervorming niet over één nacht ijs gaan. Want zoals managementexperts weten leidt elke beleidswijziging tot een toename van de inefficiëntie. En laat de managers vooral niet toezien. Een manager die kijkt hoe van een eierdooier en wat olie mayonaise draait kan dit proces met zijn ogen doen mislukken. Zo geschift zijn ze. Men zou eerder zoals bij Tesla moeten kijken waar men welke ziekenhuismanagers kan afschaffen.


Dat heet de les van KLM: pas toen men daar meer cabine- en luchthavenpersoneel inzette, piloten kortere shifts liet vliegen, en het aantal managers met een vijfde verminderde, steeg de arbeidsvreugde en het rendement van de onderneming.


Ik weet het, het leven is niet eenvoudig voor een jonge ziekenhuismanager, zeker niet nu Peter De Gadt met pensioen gaat. En hij nog niet eens weet hoeveel een gesneden brood kost.


Marc van Impe

 

Bron: MediQuality

12:19 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (1)

07 oktober 2016

Luc Van Gorp daast

De voorzitter van de Christelijke Mutualiteit (CM) Luc Van Gorp wil een taboe doen sneuvelen: de ‘onredelijke’ artsenlonen. “Ik vind dat iedereen in de zorg goed betaald moet worden”, zegt de gewezen verpleger. “Maar het is niet normaal dat een arts zo veel meer verdient dan een verpleegkundige. Het wordt tijd dat iemand de politieke moed heeft om die kloof aan te pakken.”

Volgens Luc van Gorp, die de gewezen voorzitter is van het Wit-Gele Kruis en op 1 juli 2015 voorzitter van de CM werd, is de inkomenskloof tussen artsen en verpleegkundigen té groot. Veel specialisten verdienen nu vlot meer dan tienduizend euro netto per maand, zegt hij, een veelvoud van wat bijvoorbeeld een verpleegkundige verdient. "Bovendien is het niet duidelijk hoeveel artsen eigenlijk precies verdienen. Via supplementen krijgen ze extra loon, maar daar heeft niemand zicht op. Dat is niet transparant."

In april van dit jaar wist hij het nochtans wél: toen maakte hij de rekening van onze Belgische huisartsen: 16.000 euro bruto per maand, daar mocht eens over gepraat worden, vond de voorzitter van het grootste ziekenfonds van het land toen.

Ik weet niet op welke bronnen Luc Van Gorp zich baseert. Maar het zullen in elk geval niet de OESO-cijfers zijn. De OESO vergelijkt in het Panorama de la Santé elk jaar het gemiddelde inkomen van de arts met het modale inkomen van de inwoner van het betrokken land. En daaruit blijkt dat de gemiddelde huisarts in België 2.3 maal het modale belastbare inkomen (MBI) verdient. De gemiddelde specialist daarentegen –alle disciplines bij elkaar gerekend- verdient 6.1 maal het MBI.

Als men weet dat het modale netto belastbaar inkomen in België in 2012 gemiddeld 16.651 euro bedroeg, dan betekent dat dus dat huisarts dr. Doorsnee in 2012 38.297,3 € netto belastbaar zou verdiend hebben. In de rijke regio Vlaanderen verdiende de Vlaamse huisarts dr. De Leeuw 40.859,5€. Zijn Waalse collega dr. Le Coq klokt af op 36.192,8€. Hun Brusselse collega Dr. Zinnequin verdiende slechts 30.617,6€.

De specialisten zijn doorsnee veel beter af. Nationaal verdienden ze gemiddeld 101.571,1€, in Vlaanderen is dat 108.366,5€, in Wallonië 95.989,6€, en in Brussel is dat 81.203,2€.

Op basis van de cijfers van de KCE studie 178 van 31.05.2012 die het RIZIV hanteert verdient een doorsnee huisarts zo'n € 165.000 voor aftrek van professionele kosten en voor belastingen. Daarin verschenen ook gemiddelde cijfers over een steekproef van de inkomsten van geneesheren – specialisten werkzaam in 13 ziekenhuizen die hun gegevens ter beschikking van die studie stelden. De in de KCE studie verwerkte gegevens berusten quasi uitsluitend op inkomsten gegenereerd via nomenclatuurcodenummers.

Uit dat rapport van het federaal kenniscentrum voor de gezondheidszorg extrapoleer ik de specialistenhonoraria in Belgische ziekenhuizen. En daaruit blijkt nog eens dat Vlaamse specialisten niet zelden dubbel zo veel verdienen als hun Waalse collega's. Een overzicht.

Jaarlijks bruto honorarium in euro, supplementen inbegrepen

 

Jaarlijks bruto honorarium in euro, supplementen inbegrepen

 

Specialist

Vlaanderen

Wallonië

1

Nefroloog

636.284

227.900

2

Radioloog

461.478

221.068

3

Klinisch bioloog

431.457

264.106

4

Neurochirurg

356.307

258.760

5

Arts op intensieve zorgen

346.054

208.711

6

Cardioloog

338.356

172.663

7

Stomatoloog

324.615

238.552

8

Nucleair arts

323.485

203.231

9

Orthopedist

313.595

225.329

10

Gastro-enteroloog

311.335

181.318

11

Oftalmoloog

311.175

271.389

12

Anesthesist

307.768

236.073

13

Klinisch patholoog

302.463

188.350

14

Algemeen chirurg

281.338

195.984

15

Plastisch chirurg

264.125

204.582

16

Neus- keel- en oorarts

259.831

171.665

17

Gynaecoloog

229.698

173.612

18

Spoedarts

226.972

125.069

19

Psychiater

226.954

155.341

20

Geriater

224.074

161.540

21

Uroloog

218.431

181.870

22

Pediater

204.612

166.799

23

Oncoloog

201.681

156.249

24

Neuroloog

196.639

143.508

25

Pneumoloog

195.715

159.189

 

De grootverdieners zijn de Vlaamse nierspecialisten met een jaarlijks brutoloon van 636.000 euro. Waalse neurologen zijn het slechtst betaald, zij verdienen jaarlijks iets meer dan 143.000 euro bruto.

Volgens de Salarisenquête van Vacature verdient een doorsnee arts in België gemiddeld 4.970 euro bruto per maand. En daarmee is hij duidelijk beter af dan een verpleegkundige die gemiddeld 3.500 euro per maand verdient (Bron: Salarisenquête Vacature/Références/KU Leuven, november 2012).

Maar de verpleegkundige krijgt wel een pak extra-legale voordelen. 73% van de verpleegkundigen heeft een door de werkgever betaalde hospitalisatieverzekering, en 56% krijgt maaltijdcheques. Dat maakt de loonsituatie al een stuk interessanter. En dan houden we geen rekening met het hogere wettelijke pensioen, allerlei tegemoetkomingen en bonussen.

Dat de CM, het grootste ziekenfonds van het land, een debat over de redelijkheid van die lonen vraagt, is haar goed recht. Ook de "intellectuele" artsenspecialismen vragen dat. Die vinden net als Luc Van Gorp dat iedereen in de zorg goed betaald moet worden. Maar met de stelling van de CM-baas dat het niet normaal is dat een arts zo veel meer verdient dan een verpleegkundige, is er ver over.

Ik wil besluiten met een citaat uit een bijdrage van een arts die gisteren in onze Franstalige editie verscheen onder de titel : "Non, les spécialistes les moins bien payés ne gagnent pas 13 000 euros par mois" De arts is anestesist en werkt zoals de meeste van zijn collega's op een operatiekwartier.

Na zeven jaar geneeskunde en zes jaar specialisatie, en na twintig jaar anciëniteit, verdient zij 3.100 euro netto per maand voor een wekelijkse werkduur van 30 uur in het OK. "Avec des opinions comme celle que je dénonce et avec les plaintes injustifiées de certains patients avides de "dédommagements", que la motivation d'une catégorie de spécialistes dont je fais partie, finira par disparaître. C'est alors que s'installera une médecine "à deux vitesses", qui règne déjà dans de nombreux autres pays. Il sera alors trop tard pour regretter le magnifique outil médical dont nous bénéficions actuellement."

Laat de heer Van Gorp daar eens over nadenken. Salarissen en inkomens vergelijken is een heikele bezigheid. Je kan er alle kanten mee uit. We maakten eerder dit jaar de vergelijking met het inkomen van een CEO van de Socialistische Mutualiteiten zoals Jean-Pascal Labille die volgens l'Echo zo'n 400.000 euro per jaar bij elkaar harkt. Volgens onze informatie die in april van dit jaar niet werd tegengesproken en die afkomstig is van een voormalige kabinetschef mogen de salarissen van de managers van onze ziekenfondsen getoetst worden aan die van de premier en zijn ministers. Die lonen variëren van 227.000 euro tot 212.000 euro bruto. Een voorzitter van een ziekenfonds verdient ongeveer de premier-norm.

Marc van Impe

Bron: MediQuality

 

09:15 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

16 juni 2016

Is de CM opgericht om rijke mensen met hun kleinkinderen te leren skiën? 

Mieke Vogels, oud-minister van Welzijn en Vlaams groen boegbeeld neemt geen blad voor de mond. In de geschiedenis van de deelstaat Vlaanderen is Mieke Vogels (62) nog altijd de enige minister van Welzijn die niet van bij CVP/CD&V kwam en die haar termijn uitdeed. "Ik mocht Welzijn hebben van de socialisten. Tot bleek dat ik ook een echt beleid wilde gaan voeren. Dat was niet voorzien."

In een gesprek met Bart Eeckhout en Jonas Muylaert van De Morgen veegt ze de vloer aan met de twee grote ziekenfondsen en hun bestuurders. Toen ze in de zomer van 1999 een week ingezworen was als Vlaams minister van Welzijn, kreeg ze de top van het ACW over de kabinetsvloer. Of de afspraken uit de vorige periode bleven gelden?


Het ACW had de gewoonte om wekelijks tijdens een lunch op het kabinet de dossiers te bespreken die hen aanbelangden. Een goede gewoonte die de huidige minister Jo Vandeurzen opnieuw ingevoerd heeft. Mieke Vogels: "Ik heb hen beleefd gezegd dat ik een voorstander ben van overleg, maar dan gelijkwaardig met alle betrokkenen. Vonden ze niet leuk. Meteen daarna trokken ze naar onze partijvoorzitter, Jos Geysels. Dat hij niet op samenwerking met het ACW moest rekenen, als Vogels zich zo zou gaan gedragen."


De afloop van het verhaal kennen we: In 2003 verloor Agalev de verkiezingen, nam de dappere Geysels –nota bene de zoon van een ACW-prominente- ontslag en dwong Mieke Vogels mee ontslag te nemen. Geysels werd Minister van Staat. Vogels verdween in de Senaat. Zo leerde Mieke Vogels als minister de echte macht kennen. "Ik had die tegenmacht verwacht, maar niet dat ze zo sterk zou zijn."
"CD&V heeft een abonnement op het departement Welzijn. Alsof het hun privé-eigendom is. Ik verwachtte steun van de socialisten en de liberalen om daar eindelijk eens wat aan te doen. Tot ik tegen de macht van de ziekenfondsen botste." Die macht vertaalde zich in getelefoneerde stukken in de dag- en weekbladpers en gaat nu nog door.


"Bij de eerste verjaardag van paars-groen kwam Humo plots met een rapport van de regering waarin ik de allerslechtste score kreeg. Zelfs Norbert De Batselier viel totaal uit zijn rol als parlementsvoorzitter en noemde mij de slechtste minister van allemaal. Een gecoördineerde aanval, en ik had hem niet zien komen… Toen heb ik voor de eerste keer duidelijk gevoeld waar de echte macht zit. Als je me toen had gevraagd wie de machtigste man in Vlaanderen is, dan zou ik Guy Peeters (toenmalig algemeen secretaris van de Socialistische Mutualiteit, voorzitter van de VRT en van sp.a-Antwerpen, red.) gezegd hebben."

De analyse die Vogels maakt is bitter: "Kwetsbare mensen staan nu meer dan ooit alleen. Wat bieden de zuilen aan? Voorzieningen, met strenge, digitale inschrijvingsformulieren bewaakte toegangspoorten. Mensen staan op wachtlijsten en weten niet meer waar ze terechtkunnen… In de praktijk draait alles rond het behoud van de macht.


Minister van Welzijn Jo Vandeurzen (CD&V) bouwt voortdurend structuurtjes op om altijd te eindigen op hetzelfde punt: het geld gaat naar de zuil, want die zorgt voor de structuren. Elke poging om niet de voorzieningen maar de zorgbehoevende centraal te stellen, stuit op het verzet van de zuilen. Vandeurzen is veel blabla maar weinig boem boem."


De N-VA heeft gewoon gelijk, zegt Vogels. "Elke progressief moet geschandaliseerd zijn over hoeveel geld de zuilen wegslepen uit de overheid. Voor de duidelijkheid: er moet meer geld naar Welzijn, maar ik ben ervan overtuigd dat je met het voorziene geld veel meer mensen kunt helpen. Het geld blijft plakken aan de zuilen. Mensen die zorgbehoevend zijn, worden verwezen naar het loket van hun ziekenfonds. Die mensen hebben in de eerste plaats behoefte aan een luisterend oor, niet aan administratieve afstandelijkheid. Schrap die geldverslindende verzuilde kantoren van de mutualiteiten en gebruik dit geld om in elke buurt een lokaal dienstencentrum te openen."


Rancuneus is Vogels naar eigen zeggen niet: "(De ziekenfondsen) zijn mijn vijand niet. Ze hebben historisch grote verdiensten. Alleen moeten ze zich ook eens durven afvragen of ze hun missie nog waarmaken. De ziekenfondsen moeten hun rol goed definiëren: ofwel beheren ze mee de gezondheidszorg via het RIZIV, ofwel bieden ze zorgproducten aan. Beide samen leidt tot belangenconflicten.


Neem het eenvoudige voorbeeld van de looprekjes. Die zijn voor heel wat mensen belangrijk om nog buiten te kunnen. Er is in het RIZIV beslist om die looprekjes terug te betalen op voorwaarde dat ze door een dokter worden voorgeschreven. Die rekjes liggen in de thuiszorgwinkel voor 163 euro. Een fabrikant vertelde me hoeveel die eigenlijk kosten: 28 euro per stuk! Dat is gewoonweg het RIZIV melken.

Dokters en ziekenfondsen dekken elkaars rug af: beide denken aan hun omzet, niemand aan het algemeen belang." Dat zijn forse beschuldigingen, schrijft De Morgen. Vogels: "Wacht, het wordt nog erger. Om wat te besparen, werd besloten die looprekjes maar om de vijf jaar terug te betalen, en andere hulpmiddelen om de zes of zeven jaar. Wat doen sommige mutualiteiten?


Via hun sociale dienst sturen ze brieven naar de mensen om hen eraan te herinneren dat hun looprekjes al vijf jaar oud zijn en dat ze recht hebben op een nieuw. Besparing wordt zo een extra kostenpost. In woon-zorgcentra wordt veel te veel medicatie geslikt. Hoe komt dat? Omdat in hun raden van bestuur geen vertegenwoordiger van de patiënten zit, maar vaak wel mensen die banden hebben met socialistische en christelijke mutualiteiten. Die kunnen er dan voor zorgen dat hun zuilapotheken om beurten alle medicatie mogen leveren. De vermenging van die macht is onverantwoord. Als je daar op zou saneren, kun je met hetzelfde geld zoveel meer doen…
En wat krijgen we in ruil? Gratis saunabeurten. Goedkope skireizen. Is de CM opgericht om rijke mensen met hun kleinkinderen te leren skiën? Intussen raak je in een ziekenhuis niet deftig meer behandeld zonder hospitalisatieverzekering. De ziekenfondsen bieden die zelf aan. Dat is toch het intellectuele failliet van het ziekenfonds? Zij moeten er juist voor zorgen dat de gezondheidszorg betaalbaar blijft en dat ook mensen zonder hospitalisatieverzekering de beste zorgen krijgen."
Vogels citeert de Leuvense socioloog en emeritus hoogleraar Luc Huyse die over de grote ziekenfondsen ooit zei: 'Ze bezitten het land niet, maar ze bezetten het wel.' "De patiënten komen daar niet aan te pas. We zijn bezig met een geruisloze revolutie van een verzorgingsstaat naar een vermaatschappelijking van de zorg. Mensen moeten meer hun plan trekken. In Nederland is er een scherp debat over de zogeheten 'participatiesamenleving'.


Bij ons gebeurt dat stommelings. Ik ben bang dat we over tien jaar gaan zeggen dat we deze hele revolutie onbewust hebben laten passeren."


Soms zegt een gewezen minister echt nog iets interessants.


Marc van Impe

Bron: MediQuality

09:24 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende