20 december 2015

Het RIZIV is als het reuzenrad van Parijs

De zorgverzekeraars hebben een probleem. Het aantal chronische zieken neemt epidemische vormen aan. Dat heeft zo zijn weerslag op het uitgavenmodel van de ziekenfondsen, dus van de sociale zekerheid en dus wordt het Riziv aangesproken. Deze overheidsinstelling die rotsvast gelooft in de maakbare maatschappij en er dus vanuit gaat dat mits streng maar rechtvaardig sanctioneren de burger naar hun hand kan gezet worden, heeft maatregelen genomen. Een van die maatregelen resulteert in een nieuwe papieren mallemolen die als het reuzenrad van Parijs langzaam maar zeker de patiënt en zijn zorgverstrekker dreigt te vermorzelen.

Ik heb daar vragen bij. Om te beginnen is iemand die chronisch ziek is, werkelijk ziek. Zoals elke arts weet, wordt niemand van de ene op de andere dag chronisch ziek. En evenmin gaat iemand die chronisch ziek is van de ene op de andere dag genezen. Het is de arts die in eer en geweten, met al zijn vakkennis en ervaring, de diagnose stelt.

Meestal wordt die bevestigd na verschillende consulten bij collega's specialisten en gaat er aan dat proces een hele tijd van onderzoek en testen vooraf. Er zijn natuurlijk uitzonderingen. Wie de diagnose ALS of MS krijgt, weet welke rit moet uitgereden worden. Maar wie kanker krijgt, is niet chronisch ziek. Een mooi voorbeeld is de Gentse burgemeester Termont bij wie einde mei darmkanker vastgesteld werd. Hij werd geopereerd en onderging een preventieve chemokuur, die deze maand afliep. Er werden geen uitzaaiingen vastgesteld. Termont moet nog regelmatig op controle, maar liet vrijdag 18 december weten dat hij zijn job weer voor 100 procent kan opnemen. Termont wordt gereïntegreerd.

Niet iedereen heeft echter evenveel geluk als Termont. Bij hem is de behandeling aangeslagen. Hij is ook een uitzonderlijke werknemer en kan als burgemeester opnieuw aan de slag. De overheid is zijn werkgever, de overheid is wat hem betreft zeer meegaand. Maar niet elke werknemer krijgt die kans. Werkgevers –door de verschrikkelijke loden last van de ingewikkelde regelgeving inzake arbeidsrecht- zijn als de dood voor medewerkers die aan een chronische ziekte lijden. Re-integratie, ook onder de vorm van deeltijds werk, is geen evidentie. Zelfs ambtenaren die de diagnose chronische ziekte kregen, worden na verloop van tijd met pensioen gestuurd. Zelfs de FOD Sociale Zaken en de FOD Justitie stuurt jonge ambtenaren die aan een chronische aandoening lijden en die deeltijds aan het werk willen blijven en daar ook uitdrukkelijk om vragen, met pensioen.

Een tweede vraag die ik heb  betreft de rol van de adviserende geneesheer. Ik lijd aan een chronische ziekte, maar ben en blijf  aan het werk. Dat is geen eenvoudige zaak. Want meer dan eens werd ik geconfronteerd met een controlerend geneesheer van het Riziv die vond dat als je deeltijds kan werken, je net zo goed voltijds aan het werk kan. Ik kon gelukkig rekenen op de steun van de adviserende geneesheer van mijn ziekenfonds.

Tot die zelf chronisch ziek werd. En met pensioen gestuurd werd. Die adviserende geneesheer en mijn ziekenfonds zijn echter een uitzondering. Ik herinner me de uitspraak van de geneesheer-directeur van het grootste ziekenfonds van het land die cynisch van achter zijn randloze brilglazen met de glimlach zei dat wie chronisch ziek is en zich verzet tegen de opheffing van zijn werkonbekwaamheid, bewees dat hij over voldoende energie beschikte om opnieuw aan het werk te gaan. Deze catch 22 treft duizenden patiënten per jaar. Die worden over de rand geduwd en worden er radeloos van.

De grote ziekenfondsen hebben een probleem: ze verdedigen de belangen van hun leden niet.

De overheid legt nu de hele verantwoordelijkheid bij de huisarts. Dit is geen streven naar re-integratie maar een afschuiven van verantwoordelijkheid. Het is als de directeur van het planbureau die de kolchoz de opdracht geeft zoveel duizend ton graan te produceren. De oogst mag mislukken. Maar de norm zal gehaald worden. Al weze het op papier.

Marc van Impe

 

Bron: MediQuality

16:03 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (2)