08 juli 2016

De dag van de waarheid voor de chronische patiënt

Ze zijn niet geliefd door de ziekenfondsen, laat staan dat de privé-verzekeraars hen graag als klant hebben. Zelfs artsen en psychologen hebben niet zelden een hekel aan hen. Want ze willen niet beter worden, heet het. Ik hoorde een Lacaniaanse psychiater in een perifeer ziekenhuis tegen een patiënte - die zich ten einde raad op de PAAZ-afdeling liet opnemen teneinde enigszins te kunnen recupereren: “Hier is het kiezen: psychisch of fysisch, jij moet weten waar je ziek aan bent.” De chronisch zieke was tot voor kort een outcast. Vandaag kan daar verandering in komen, als de 20 pilootprojecten voor geïntegreerde zorg bekend gemaakt worden.

Vier op de tien Belgische gezinnen hebben chronische gezondheidsproblemen. Voor één op de drie van die gezinnen leidt dat tot financiële problemen. Dat komt overeen met één op de acht gezinnen die in financiële moeilijkheden terechtkomen door het chronisch ziek zijn van een gezinslid. Vooral alleenstaanden en koppels zonder inwonende kinderen raken in financiële problemen door die chronische gezondheidsproblemen. Chronisch ziek zijn betekent echter ook sociale uitsluiting. Als 14% van de Belgen tussen 18 en 80 jaar zichzelf tot sterk eenzaam voelt, dan loopt dit bij de groep langdurig zieke mensen op tot 34%!

Het gaat vooral om chronische gewrichtsaandoeningen, zoals artrose en reuma, een hoge bloeddruk, ernstige rugklachten zoals hernia en chronische pijn. Maar er is meer: ook patiënten die lijden aan afasie en CVA, CVS, diabetes, MS, Parkinson en depressie vallen door de gaten van het vangnet van de sociale zekerheid. En dat betekent in de meeste gevallen armoede, een verslechterende gezondheid, uitsluiting, eenzaamheid met als gevolg verbittering en niet zelden de keuze om uit het leven te stappen.

Het meeste geld geven deze patiënten uit aan consultaties van huisartsen en specialisten, geneesmiddelen, vervoerskosten, hulp aan huis en ziekenhuisopnames. Vaak stellen de getroffen gezinnen dan ook noodzakelijke medische verzorging uit.

Op 2 februari 2016 stelden de ministers van Volksgezondheid van de deelstaten en de federale overheid hun visie op Geïntegreerde Zorg voor chronisch zieken voor, die zich nu concretiseert in pilootprojecten voor geïntegreerde zorg.

Het Gemeenschappelijk Plan 'Geïntegreerde zorg voor een betere gezondheid' beoogt om hoog kwalitatieve zorg en ondersteuning te bieden aan alle patiënten, voor de beste kost, en de gezondheidstoestand van de bevolking te verbeteren. Om dit doel te bereiken, is een hervorming van het huidige zorgsysteem voor chronisch zieken naar een systeem van meer geïntegreerde, persoonsgerichte zorg en ondersteuning noodzakelijk. Vandaag 20 juni worden de 20 geselecteerde cases bekend gemaakt.

De belangrijkste doelstelling moet zijn dat het voor verzekeraars, ziekenfondsen en privé-verzekeraars aantrekkelijker wordt om chronisch zieke patiënten dezelfde steun te geven als ze aan de occasioneel zieke patiënt geven. Nu nog worden al te veel chronisch zieke patiënten vanuit het ziekenfonds "gereactiveerd" door ze naar de VDAB te sturen. Daar worden ze in de meeste gevallen als ongeschikt voor de arbeidsmarkt ingeschaald. Waarna ze afgestoten worden naar het OCMW, dat hen niet zelden dwingt het weinige vermogen waarover ze nog beschikken, op te maken zodat ze tot het einde van hun dagen in de genadige afhankelijkheid mogen "overleven".

Wij stellen ons de vraag hoe de medische professionals op deze call gereageerd hebben. Vooral de huisartsenkringen kunnen een belangrijke partner zijn in die pilootprojecten. Maar ook combinaties vanuit de periferie en de transmurale zorg liggen voor de hand. En de coördinerende rol van de ziekenfondsen en verzekeraars vraagt meer dan een adviserend geneesheer die nakijkt of het verwijsbriefje met de juiste kleur van inkt geschreven is.

De belangrijkste vraag is hoe het beschikbare geld verdeeld zal worden. De chronisch zieken zelf en hun familieleden hebben het geld via hun premiebijdragen langs de voordeur binnengedragen. De vraag is nu hoe het aan de achterdeur gaat verdeeld worden en hoeveel geld er aan de administratie blijft plakken. Het is op die manier dat de solidariteit overeind moet gehouden worden.

Gaat men voor een efficiënte ketenzorg waar huisartsen, kinesisten, eerstelijns geestelijke gezondheidswerkers, sociale assistenten, diëtisten én mantelzorgers samenwerken zodat de doorstroom naar dure ziekenhuiszorg en opvangcentra vermeden kan worden? Of gaat men het laadje van de caritas weer eens opentrekken en wordt het brood bij de achterdeur op gezette tijden uitgedeeld? Vandaag is de dag van de waarheid.

Marc van Impe

 

 

Bron: MediQuality

07:45 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)