31 augustus 2011

Geluk

 Bij het opruimen van mijn archief valt mijn oog op een bericht van vorige zomer waaruit moet blijken dat geluk relatief is.  60-plussers zijn gelukkiger dan mensen met een andere leeftijd. Dat blijkt uit de enquête die de Christelijke Mutualiteit (CM) afgelopen zomer afnam bij tweeduizend Vlamingen. Ook huisvrouwen en -mannen zetten een hoge geluksscore neer.   Op basis van een wetenschappelijk onderbouwd meetinstrument werd het individuele geluksgemiddelde berekend. Dat levert een score op een schaal van 1 (minst gelukkig) tot 7 (meest gelukkig) op.  Mensen van 60 tot 69 en 70-plussers zetten een score van respectievelijk 5 en 5,7 neer. Ter vergelijking: voor 30- tot 39-jarigen is dat 4,7; voor 40- tot 49-jarigen 4,6.  Huisvrouwen en -mannen (5,3) zijn over het algemeen nog iets gelukkiger dan gepensioneerden (5,1).    Een mogelijke verklaring voor de hoge scores is volgens de CM dat bijna alle huisvrouwen en -mannen samenwonend en/of gehuwd zijn en genieten van de sociaal-economische status van hun partner. Gepensioneerden zien bij pensionering dan weer de tijdsdruk wegvallen en krijgen een grotere vrijheid ter beschikking.  De CM-enquête gaf geen verschil in geluk tussen mannen en vrouwen, en ook het opleidingsniveau bleek niet bepalend voor geluk.  Evenmin werd er aandacht besteed aan chronisch zieke patiënten die door hun adviserend geneesheer in het beste geval met een kluitje in het riet worden gestuurd als ze al niet geschoffeerd worden.

Over de wetenschappelijke waarde van dit onderzoek spreken we ons dus niet uit. De CM promoot hiermee zijn zogenaamde gelukscoaches. Even naar de CM gebeld:  hoeveel van die coaches zijn bezig met het geluk aan te kweken. Daar kon men ons ongelukkig genoeg niet op antwoorden. Gelukkig hebben de leden en de overheid het geld voor die coaches wel al betaald. Toch iemand die gelukkig is.

Marc van Impe

11:17 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (2)

05 juni 2011

Een goede huisvader

 

Hoe zat dat dan met die beleggingen van een goede huisvader, vraagt een katholieke vriend me naar aanleiding van de minder katholieke rekeningen van sommige ziekenfondsen . Hij verwijst naar participatie van de CM bij Dexia.

Welnu, de investering van de Belgische ziekteverzekeraar in Dexia draait  uit op een fiasco.  Zo simpel is dat. Dat blijkt uit berekeningen van de onder meer de redactie mijn vroegere werkgever De Tijd. Sinds oktober 2008 ging bijna tweederde van de investering in rook op. Dat betekent gelijk ook een financiëel débacle voor het ACW en in getrapte wijze voor de CM, die de grootste ledenorganisatie binnen deze christelijk syndicale zuil is. 

De federale overheid, de gewesten en de Gemeentelijke Holding snelden in oktober 2008 Dexia ter hulp. Zij legden voor bijna 253 miljoen aandelen in totaal 2,5 miljard euro op tafel, dus tegen een prijs van 9,9 euro per aandeel. Die aandelen waren vrijdagavond 14 mei 2010 nog maar 3,60 euro of, voor het ganse pakket, 908 miljoen waard. Dat komt overeen met een negatief rendement van 64 procent.  De investering van Arcofin in Dexia had ooit een beurswaarde van 5 miljard euro, nu is dat minder dan 750 miljoen.  Maar het pijnlijkste is dat Arcofin nog geruime tijd zo’n 65.000 Dexia-aandelen per maand moet kopen tegen vier of zelfs vijf keer de huidige beurskoers of 12,9 euro per aandeel.  Al sinds juni 2008 koopt de holding elke maand  veel te dure Dexia-aandelen. Ze is tot deze dure aankopen verplicht omdat de holding een langdurig, gestructureerd aankoopprogramma heeft lopen, zeker tot in 2010.

Als de koers van Dexia zich dit jaar niet herstelt - en de meeste analisten zien de koersen van de financiële aandelen niet opveren, integendeel – dan betekent dit dat de ACW-holding alleen al over 2009 goed 25 miljoen euro of 1 miljard oude Belgische frank te veel zal betalen voor Dexia-aandelen, in vergelijking met de huidige beurskoers. Hoeveel dat verlies over 2010 bedraagt  wil of kan Arcofin ons niet zeggen. "Een virtuele aderlating", haastte ACW-voorzitter Jan Renders zich destijds te zeggen. "Het is nooit onze bedoeling geweest om Dexia-aandelen te verkopen. Ons verlies vandaag is dus even virtueel als onze winst in het verleden. Wij houden onze aandelen aan om invloed te kunnen uitoefenen op  Dexia." Maar Arcofin zag door de kapitaalinjectie van de Franse, Belgische en Luxemburgse overheden zijn  participatie in juli  2009 van 18 % naar 13,9 % teruggevallen. Het beursverlies van Dexia (-83 procent op één jaar tijd) betekent dus ook een machtsverlies. 

 

Voor de CM is 2010 en de eerste helft van 2011 op die manier een rampjaar geworden. Niet alleen lopen de leden weg, er is ook een gat in de kas.

 

Marc van Impe

09:29 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (3)