26 oktober 2016

Het Lam Gods en de boerkini

Ik vraag me luidop af hoeveel moslims naar het gerestaureerde Lam Gods zullen gaan kijken. Gaan die moslimkindjes die met de klas de kathedraal bezoeken een portie falafel eten of zetten ze hen een zo’n kartonnen bril op en trekken ze Eva voor de gelegenheid een virtuele boerkini aan? Een boerkini is een gevangenis van stof, citeert mijn vriend mijn gewezen collega barones Mia Doornaert.

We zijn naar het gerestaureerde Lam Gods gaan kijken en zijn op de Gentse Korenmarkt via de uitspraken van Trump, de kleedkamergrapjes en stel passerende Marokkaans Belgische dames aangeland bij de uitspraken van de adel. Het is ver gekomen. De edeldame die haar carrière op de Jacqmainlaan begon in de formule van een West-Vlaams opdondertje in roodfluwelen hotpants, kleedt en gedraagt zich nu een stuk burgerlijker. Maar haar gedachten zijn nog altijd even warrig en schieten alle kanten uit.

Mia Doornaert, die men niet van enige frivoliteit mag verdenken, schermt nu met de waarden van de verlichting. "Het is toch geen toeval dat er net deze zomer vrouwen in boerkini's opduiken op de Franse stranden. En het is niet toevallig dat de eerste opgemerkt werd in Nice, de stad waar een islamist op 14 juli een slachting aanrichtte op de Promenade des Anglais. Als dat geen provocatie is, weet ik het niet meer. De aanstokers daarvan zitten op fluweel. Ofwel worden die vrouwen onheus en dan zal een luid geschrei opgaan over onverdraagzaamheid en ‘islamofobie'. Ofwel gebeurt er niets, en heeft de extreme islam weer een stapje verder gezet in Frankrijk, en meteen ook in Europa." Mijn vriend de psychiater is het met haar eens.

Ik ben het niet eens met Mia en vind dat mensen zich op een strand mogen bedekken of ontbloten zoals en zoveel ze willen. De boerkini is de uitdrukking van een religieus taboe. Ik geloof daar niet in, net zomin als in andere taboes, maar ik kan ermee leven. Want neem nu de bikini? Wekt die niet evenveel stoornis op dan? Bikini's zijn ook onderdrukking. Het principe van de bikini is gebaseerd op Eva die preuts werd toen ze in de appel beet, dat zagen we net in de Sint-Baafs. Een vrouw kiest niet vrij voor de bikini, zeg ik, maar wordt gedwongen door een achterlijke christelijke cultuur.

Mag ik het zo stellen? Als gevolg van eeuwenlange indoctrinatie is de vrouw preuts geworden. Het is dus hoog tijd om vrouwen te bevrijden en de bikini te verbieden. Logisch dus: alle vrouwen moeten voortaan naakt op het strand. Menig lezer zal dit met verbazing lezen. Sommigen zullen beledigd zijn omdat hun christelijke cultuur of religie als achterlijk en onderdrukkend wordt beschouwd. Ik ben in deze graag in het gezelschap van de Nederlands-Roemeense filosoof Mihai Martolu Ticu: "Vertel me dan met welke rationele gedachten een vrouw een bikini draagt? Met welke wijsheid dragen we kleren op straat bij aangename temperaturen? Geen enkele. Ook Westerse taboes en dogma's kunnen onderdrukken."

Ook wij in het Westen die de Verlichting hebben meegemaakt, wij die denken rationeel en wetenschappelijk te denken, wij die ons bewust zijn van de eigen psychologische trekjes en daardoor bevrijd zijn. Wij zijn gezuiverd van dogma's en bijgeloof. Voor deze ongelovige lezers is de bikini niet een irrationele dogmatische schaamte, maar natuurlijk en rationeel gedrag." Ja toch? Of zijn we net zo blind als de Afghanen in een bergdorp zonder elektriciteit waar de imam de waarheid in pacht heeft. Gelooft u me niet?

Probeer maar eens buiten uw hoog omheinde tuin naakt de straat op te lopen. Terug naar onze Westerse vrouw. Die mag zelf weten hoe preuts ze is - hoe irrationeel haar kledingkeuze ook is. Voor moslima's echter hebben we andere standaarden. Dat zij zich naakt voelt als haar buik, benen, armen en hoofd bloot zijn, vinden we zo irrationeel dat het wordt verboden. Ticu: "In het Westen vinden we het ondenkbaar dat een moslima dezelfde gevoelens kan hebben als een Westerse vrouw. Voor haar dicteren wij wat we willekeurig als rationeel en ‘aanvaard gedrag in elke democratische maatschappij' beschouwen. Want wij hebben de appel uitgevonden."

Maar dat betekent niet dat ik het allemaal mooi moet vinden. En Mia moet ik ook een beetje gelijk geven: "En mannen die seksuele fantasieën krijgen van de boerkini, tja, daar is niets op te zeggen want die Gedanken sind frei."

Marc van Impe

Bron: MediQuality

 

 

10:26 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

22 september 2016

Verboden te kijken

In de zomer zitten we bij de bocht in de rivier en mogen we graag kijken naar de meisjes in het water. Het is een doodgewoon gezicht, een stel oudere mannen op een terras die de hele middag naar spelende adolescenten in badpak zit te kijken, onder het genot van een glas streekbier. Alsof ze niets anders te doen hebben. Een onschuldig tijdverdrijf. Of niet soms. Meisjes in bikini, een paar meisjes in iets wat een poging tot boerkini moet zijn.

In het fotoalbum van mijn ouders staat een meisje van achttien in een gebreid badpak aan de over van een dode arm van een andere rivier. Ze kijkt in de lens. Een sensuele glimlach. De man achter de camera is mijn vader. Ik ben nog vloeibaar. Maar net zoals hij zal ik een oog hebben voor mooie vrouwen. Het kind achter de camera vertelt me acht kinderen later, dat het oorlog was en voor jonge mensen bleef niets anders over dan te zwemmen en foto's te trekken van elkaar. Alsof er niet veel anders te doen was in 1944.

We gaan zwemmen, mijn vrienden en ik, omdat je daar de andere helft van de natuur op zijn mooist ziet. Bij het openluchtzwembad moet je je omkleden in hokjes die gesloten met een houten klapdeur gesloten worden. Elke kleedruimte wordt gescheiden door een muurtje van zo'n meter of twee. Als je op de betonnen bank staat, kan je over dat muurtje kijken, hebben we ontdekt. Ik waag mijn kans en gluur gloeiend over de rand. Naast mij staat een man met grijs haar op rug te worstelen met een grote blauwe zwembroek. Het meisje kleedt zich om in het hokje aan de andere kant. Ik heb me vergist. De hele dag zitten we aan de kant. Af en toe duikt er een in het water. De gloeiende lust afkoelen. 's Avonds fietsen we met een verbrande kop naar huis. Het wordt nooit wat. Het is 1964. De meisjes hebben wel wat beters te doen.

Op het terras liggen mooie dames in de zon. Achter het raam van het congrescentrum, dat uitkijkt op het zwembad staan tientallen mannen achter het bronskleurig glas naar buiten te staren. Binnen is een groot medisch congres aan de gang. Maar daar buiten gebeuren belangrijker zaken. De dames hebben hun topje afgedaan en drinken Campari soda. De commentaren halen het niveau van café De manke vos. Zoiets zie je niet in Tielt. We zijn in Sorrento 1986. Alsof ze niets beters hebben te doen.

Bij het begin van dit jaar las ik in de krant dat "die jongens helemaal niet komen om te zwemmen" maar om naar de meisjes in badpak te kijken. Een paar lijnen verder las ik het hijgend geschrijf van onze reporter ter plaatse. Ik voelde zijn opwinding in zijn verslag. De voorbije zomer raakte hij dan weer opgewonden bij de gedachte aan een boerkini. Het is altijd wat.

Binnenkort staan er bordjes aan de rand van de rivier: niet met de boodschap 'Verboden te Zwemmen', maar 'Verboden te kijken'. Niet naar meisjes in bikini noch in boerkini. Ik besluit met de Nederlandse minister van Volksgezondheid die in haar H. J. Schoonlezing de voorbije week de opmerking maakte: "Ik weet niet hoe het komt , maar overal waar culturen botsen, moeten vrouwen ofwel iets uittrekken ofwel iets ààntrekken. In beide gevallen leidt het tot pijnlijke, vernederende situaties. En worden vrouwen de dupe." Het is 2016. Ik bedenk, er verandert niets in de wereld. Dat er nog geen burgemeester is die journalisten een zwemverbod wil opleggen. Maar die hebben wel wat beters te doen. Zoals kijken naar Le déjeuner sur l'herbe. Met de ogen dicht.

Marc van Impe

 

Bron: MediQuality

17:59 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)