29 september 2011

Commissaris D.

Eerst beroven ze de patiëntenverenigingen van hun schamele subsidies. Vervolgens gaan ze de gezondheidszorg naar hun hand zetten. Zo ontwikkelt zich bij de CD&V en de zuil die ze vertegenwoordigt sinds enige tijd een gevaarlijke gedachtepiste. Wouter Beke lanceerde het idee van een diabetescommissaris. Op zich is daar niets op tegen. Zorgwekkender is de idee dat zo’n commissaris prima werkt, aldus Beke, op voorwaarde dat de regering beschikt over de nodige volmachten. Beke stelt dat de regering goed omgaat met die volmachten. De vraag rijst daarbij wie het gezondheidsbeleid moet voeren in ons land: de minister, zijn administratie, de ziekenfondsen al dan niet samen met de belangengroepen? Zonder volmachten wordt de minister gecontroleerd door het parlement. Mét volmachten is die controle gelijk heel wat minder efficiënt. Wij zijn dus geen voorstander van volmachten als het niet om een noodsituatie gaat. En dat is diabetes niet. Ook al sterven jaarlijks maar liefst 6.200 mensen aan deze chronische ziekte. Een regeringscommissaris komt nooit zomaar uit de lucht vallen. Die wordt gestuurd door de sterkste belangengroepen. En dat zijn niet de artsen noch de apothekers.

 
Een paar jaar geleden bedacht een van die belangengroepen dat de terugbetaling van traag werkende insuline voor patiënten die lijden aan diabetes type 2 te schorsen. Op die manier wou men een behoorlijke bersparing doorvoeren. Een ander idee was het weigeren van terugbetaling van Herceptine, een probaat middel tegen bepaalde borstkankers. Het is dankzij de democratische controlemechanismen die ons overheidsbeleid bijsturen dat het voorstel nooit de goedkeuring van het Comité Terugbetaling Geneesmiddelen gehaald heeft. Met volmachten was dat wel het geval geweest en de gevolgen laten zich raden. De nieuwe minister moet zich niet op dit pad begeven maar daarentegen meer en beter investeren in het RIZIV dat onder zijn nieuwe tweekoppige directie stilaan een modern werkende machine begint te worden. Er is nog veel werk aan de winkel. De zorgtrajecten diabetes komen niet echt van de grond. De depistage en de follow up lopen niet zoals het hoort. Beke heeft uitgerekend dat mits een goede aanpak er jaarlijks 1,2 miljard € bespaard kan worden. Daar ligt een belangrijke taak voor de overheid, de ziekenfondsen en alle zorgenverstrekkers. De artsen, apothekers,de thuisverplegers en de patiënten zijn in deze vragende partij.

 
Misschien is het een idee om een comité H op te richten dat telkens een actieprogramma vastloopt kan nagaan waar en waarom het fout gaat. Want anders komen we in een straatje zonder eind terecht. Met een commissaris voor griep, voor diabetes, voor cardiovasculaire aandoeningen, voor kanker en voor Aids. Een hoge commissaris boven alle commissarissen.


Marc van Impe

11:38 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)