17 september 2015

Artsen lijden onder agressief gedrag

Ik kan niet zeggen dat hij een vriend is. Daarvoor heeft hij te lang door het ziekenhuis gedenderd met zijn grote bolle hoofd, zogenaamd bon mots rond strooiend maar ontzettend grof voor wie niet in zijn gratie viel. En dat waren er velen. Hijzelf noemde zijn gedrag assertief, voor velen was hij agressief, op het grove af, in een modern bedrijf had hij het geen tien jaar meer volgehouden: zo denigrerend en seksistisch kon hij uithalen. De uitnodiging voor zijn afscheidsreceptie viel in de bus. Een oude cultuur verdwijnt.

Een van de frustraties waarmee jonge artsen in opleiding geconfronteerd worden is het ruwe, soms onbeschofte gedrag van hun stagemeesters en de medische staf. Niet alleen zorgt dit voor onnodige stress maar dit kan ook grote gevolgen hebben voor de patiënt. Ook specialisten in ziekenhuizen hebben niet zelden af te rekenen met grof gedrag van hun leidinggevenden of collega's. Het verplegend personeel kan op de Belgische Externe Dienst voor Preventie en Bescherming op het Werk rekenen. Maar de medici staan er meestal alleen voor. Voor dit soort kwesties heeft de medische raad vaak geen oog, laat staan een luisterend oor. Toch heeft dit ernstige consequenties.

Uit Israëlisch onderzoek van Arieh Riskin op een neonatale intensive care unit, dat recent gepubliceerd werd in Pediatrics, blijkt hoe nefast  onbeleefdheid en grofheid is voor de kwaliteit van de zorg. Artsen en verpleegkundigen die daar het slachtoffer van zijn gaan minder efficiënt handelen, maken fouten en vergeten diagnostische vaardigheden toe te passen, die ze nochtans in de vingers hebben. Bij het onderzoek werden 24 Neonatale Intensive Care teams getoetst in situaties waarin ze afwisselend beleefd, neutrale, matig agressief en meer agressief aangesproken werden door een zogezegde superieure observator. Daaruit bleek dat wie alleen al ruw aangesproken werd 12 % beneden de diagnostische zorgnorm presteerde. Dit soort stress heeft dus wel degelijk zijn invloed. Artsen die op die manier gestrest werden zochten ook minder advies van derden en deelden hun ervaringen niet.

Riskin concludeert dat ruwheid in de omgang resulteert in contraproductiviteit, negatieve resultaten voor de patiënt en dus bijdraagt tot de lagere score van het ziekenhuis. Iets waar ziekenhuisdirecties die zich nu getoetst weten door patiënten beter rekening mee kunnen houden. De arts die zijn rol speelde in de test, maakte af en toe opmerkingen, onbeleefd of neutraal: ‘Ik hoop dat jullie iets van de workshop leren' of ‘ik hoop dat jullie iets van de workshop leren, tot nog toe ben ik niet erg onder de indruk van wat ik heb gezien'.

Dat is nog een beschaafde manier om zich uit te drukken. Zowel artsen-specialisten in opleiding als ervaren specialisten in perifere en academische ziekenhuizen meldden ons de voorbije decennia tientallen situaties waarin afdelingshoofden hun boekje te buiten gingen.

Onbeleefdheid beïnvloedt zowel de diagnostiek als het handelen van de arts. Maar de Orde van Geneesheren, noch de directies waar de artsen hun beklag maakten ging op dit soort klachten in. Met alle gevolgen van dien.

Ik ben niet naar de afscheidsreceptie geweest, ik had andere verplichtingen. Er bleek nogal wat wijn overgebleven te zijn.

 

Marc van Impe

Bron: MediQuality

13:24 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)