14 oktober 2014

De regering is er niet om te controleren

Zoals gewoonlijk stond ik zaterdagmiddag weer eens op een plek in Wallonië met een glas in de hand en in goed medisch gezelschap. Niet aan de oever van de rivier, zoals u zou verwachten, maar aan de rand van Charleroi in het Point Centre op de Aéropole waar het FAG acroniem voor le Forum des associations et des cercles de médecins généralistes francophones een zeer interessant colloquium hield rond de toekomst van de huisartsgeneeskunde. Het was een uiterst aangename verrassing.
Niet alleen bewezen de deelnemers, die àlle artsenverenigingen en –kringen vertegenwoordigden, en daarnaast de vertegenwoordigers van alle politieke gezindten en beleidsmakers inclusief oppositie, dat een beschaafde uitwisseling van gedachten mogelijk is, maar ook nog eens dat er zowaar een consensus uit de bus kan komen die voor iedereen grotendeels aanvaardbaar is. Er beweegt wat in Wallonië en Franstalig België en Vlaanderen zou er goed aan doen om die evolutie van nabij te volgen. Hier werden geen "kaakslagen" uitgedeeld, maar punten gescoord. Daarover later en uitgebreider meer.
Interessant was het glas en het bijhorende gesprek. Het voordeel van het columnistenbestaan is dat je een kritische autoriteit wordt toebedeeld wat mensen er nogal eens toe aanzet om uitgebreid hun hart te luchten. Een jonge huisarts, gehuld in pak en modieus shirt en niet in ribfluwelen slobber ruitjeshemd die zo vaak in Vlaamse artsenkringen het hoge woord voeren, opende het gesprek met de vraag wie "cette magique Maggie" wel mocht zijn? Was ze liberaal rechts of links, of, -de horror-, was ze één van die bekeerde maoïsten die hun carrière aan de poort van een staalfabriek begonnen en vanaf dan de lange mars door de instellingen begonnen? "Het zijn die anti-autoritairs van toen die nu de grootste autoriteit verworven en zo dirigistisch als kan optreden," zei hij. "Ooit  achter de toog van een café De Proletaar, nu met een chauffeur naar de hoogste verdieping." Hij prees de Vlamingen dat ze daar eindelijk politiek komaf mee hebben gemaakt. Ik waarschuwde hem geen al te grote illusies te maken. De administratie is sterk en stevig verankerd. En in de hoogste regionen zitten de gerontocraten die ooit babyboomers waren nog stevig in hun zetel. Het zijn die types die voornamelijk het talent hebben om talentvolle collega's onderuit te halen. Waarop Paul De Munck,  vertegenwoordiger van Maxime Prévot, Waals minister van Gezondheid in het Gouvernement Wallon zich in het debat mengde: "Voor die reglementeerders en verbieders hebben wij niet de minste waardering. De regering is er om organiseren en reguleren, niet om te controleren."
De regenbui verdween, de zon brak door, de ober kwam met nog een glas Italiaanse rode. Een dame kwam persoonlijk kennis maken en vertelde ons dat ze de column wekelijks uitprint en ronddeelt op haar departement. Ook zij had een vraag: "Welke boeken liggen er op uw nachtkastje." Ik antwoordde in alle eerlijkheid: Het einde van de rode mens van Svetlana Alexijevitsj, hoe mensen na zeventig jaar dictatuur de vrijheid proeven, op zoek moeten naar een nieuwe identiteit en toch heimwee krijgen naar het socialistisch regime van weleer. Met haar mooiste glimlach citeert ze Tonton David: "Moi je suis sure qu'on nous prend pour des cons mais j'en suis certain il est temps de prendre un nouveau départ. » Er is hoop.

Over de resolutie van het congres leest u elders op MediQuality.: 

https://www.mediquality.net/fr/web/MediQuality/-/quelles-impulsions-pour-une-medecine-generale-de-qualite-

 

Marc van Impe
 

Bron: MediQuality

 

13:57 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

16 september 2014

Morgen zal de Apple rijp zijn...

Ik weet niet of ik wel zo gelukkig ben met de introductie van Apple’s Health, een iPhone app dat zijn gebruiker toelaat om zijn biometrische informatie zoals hartslag, bloeddruk, en in de toekomst glycemie, door te seinen naar een aangeduide dokter of een hospitaal. Data die doorgeseind worden, worden ergens bewaard en daar heeft ook Apple aan gedacht. In de VS heeft het daarom al een partnership aangegaan met Epic Systems, een gigantisch datawarehouse voor medische gegevens, de natte droom van beleidsmakers en verzekeraars. In ons land zou dat het geheime bedrijfje Smals moeten worden dat aan eHealth knutselt.
Denk niet dat ik tegen de vooruitgang ben. Ondergetekende was in zijn vak een van de eerste professionele gebruikers van de informaticatechnologie en mobiele communicatie. Maar een vakantiejob bij de toenmalige bank, en een leven met een vader statisticus heeft nogal wat argwaan in deze jongen ingebouwd.
In principe is het een prachtige zaak dat ik mijn eigen informatie met mijn behandelende arts kan delen. Maar niet elke arts is daar echter voor opgeleid, beheerst die etiquette, noch is daar toe bereid.
Ten tweede heb ik niets tegen Apple. Twee derde van de familie Van Impe is fervent aanhanger van iPhone, iPad, iTunes en heel wat andere Apples. Maar ik geloof niet dat alle verandering de mens zomaar ten goede komt. En ik geloof ook niet in alles wat de techniek ons belooft en probeert wijs te maken. 
Ik schreef eerder al dat databases niet praten met mensen, laat staan met elkaar. Bovendien weten wij niet waarover ze praten en kunnen we eventuele fouten niet zomaar bijsturen of corrigeren. Wat dat betreft ben ik een aanhanger van het  "fundamental theorem of biomedical informatics" –ik laat het even onvertaald- dat Charles Friedman in 2009 postuleerde. Dat stelt dat iemand die werkt met IT beter werkt dan iemand die solo aan de gang is, zolang de mens belangrijker is dan het IT-systeem. Dat is het sleutelmoment. Echte veranderingen beginnen niet met de introductie van een nieuw IT-systeem maar op het ogenblik dat mensen hun gedrag gaan veranderen. En dat zie ik niet zomaar gebeuren. Niet elke patiënt wil zomaar dus data delen, zeker niet met een willekeurige arts.
Nog wat, wie een beetje diabeet is weet dat de therapietrouw bij diabeten notoir laag is. Niet omdat het insulineprikje zo pijnlijk zou zijn, maar omdat we ons onbewust verzetten tegen de dwang om op tijd insuline te spuiten. Het is dezelfde reflex die er ons toe aanzet om waar je 50 mag toch 60 te gaan rijden. Je schiet er geen meter mee op maar doet toch je eigen zin. Lekker.
En dan is er mijn zin voor relativering en realisme. Wie gaat die informatie gebruiken? Als ik oud, ziek en behoeftig zal zijn en dus het meest behoefte zal hebben aan Apple apps zal ik ze met mijn rijkelijk zelfstandigenpensioen niet meer kunnen betalen. Net zoals de oude, behoeftige, seniele lotgenoten ingeriemd in de stoel naast mij.
Maar de belangrijkste hinderpaal is de dokter zelf. Ik ken er nogal wat persoonlijk, en ik ken er geen enkele die 24/24, 7/7 wil weten wat de hartslag van een van zijn honderden patiënten is. Laat staan de glycemie, de bloeddruk, de temperatuur, de CRP, de witte en rode bloedcellen, de electrolieten en al die andere data die binnenkort kunnen gemeten worden. Meestal zijn die waarden onbelangrijk en geen enkele arts heeft de tijd om die allemaal continu bij te houden en te analyseren. Natuurlijk kan men een algoritme schrijven die dat allemaal automatisch doet, maar wie verzekert me dat dit alles niet gekoppeld wordt aan mijn verzekerbaarheid, mijn fiscale toestand, mijn gezinssituatie en mijn gewestelijke nationaliteit? En een arts die dat wel kan en doet, vertrouw ik niet, want die heeft geen tijd om te luisteren naar zijn patiënt.
En dan nog een uiterst persoonlijke gedachte: ik wil, dat zal ondertussen wel duidelijk zijn, niet dat mijn activiteiten loepzuiver geregistreerd worden. Ik doe niet mee. Voor je het weet staan ze daar met een app voor je slapengaan. Een sensortje dat je niet eens merkt, maar dat wel nauwkeurig meet of jij wel op jouw helft van je bed blijft liggen. Die minpuntjes wil je niet halen, want die halen je slaapscore naar beneden. Dus knuffel je op de gang voor je je slaapsensor aangespt. Romantisch.
Met andere woorden ik eis niet alleen het recht op privacy, maar ook op de mogelijkheid –let op de nuance– te frauderen.


Marc van Impe

 

Bron: MediQuality

09:04 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

02 december 2012

Contaminatie

Nu de boekenbeurs weer achter de rug is valt het op dat we overspoeld worden met ‘wetenschappelijke’ bestsellers die ons een beter leven aanpraten. Niet toevallig zijn die artsen die de weg naar de uitgever gevonden hebben en die graag in de media allerlei statements afleggen inzake gezondheidszorg en -beleid, zelden of nooit aanwezig op gerespecteerde wetenschappelijke fora.  Hun publicaties situeren zich vooral in de lokale medische vakpers, en halen hoogstzelden de internationale wetenschappelijke vakbladen. Dat compenseren ze echter door in de populaire gezondheidspers en bij niet wetenschappelijke uitgevers makkelijk toegankelijke werken te publiceren die relatief hoge oplagecijfers halen en dan ook wel eens aangehaald worden in juridische en verzekeringstechnische discussies. Het is echter moeilijk hun ongelijk te doen aanvaarden, want hun uitspraken zijn overheid en verzekeringsindustrie welgevallig. Omdat hun publicaties zo simpel geschreven zijn – terwijl iedereen weet dat wetenschap  niet altijd even simpel is-  krijgen ze makkelijk toegang tot beleidsmakers zoals ministers en al dan niet publieke verzekeringsinstellingen. Ze krijgen dan ook zitting in instellingen zoals de Hoge Gezondheidsraad. Merkwaardig is dat ze deze functie gebruiken als verkoopsargument en bewijs van hun autoriteit. Echte wetenschappers verwijzen zelden of nooit naar hun extra-universitaire functies. Het zijn hun wetenschappelijke onderzoeksresultaten die de argumenten zijn van hun stelling. Je zal echter in dit land maar geplaagd worden door de zelfverklaarde specialisten die moeten beslissen of je al dan niet aan budget krijgt om je onderzoek verder te zetten. “Het spijt me, ik heb me vergist,” zal je zo’n specialist nooit horen zeggen als blijkt dat hij ongelijk heeft. Liever nog sluiten ze zich achteraan bij de goede rij aan, om zich daarna opnieuw naar voor te dringen. Daarbij aarzelen ze niet om gebruik te maken van nep-termen en neologismen. Wetenschappelijke woordcontaminatie, wat staat voor vervuiling, is een techniek die ze perfect beheersen.
Marc van Impe

16:52 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)