05 april 2014

Bestaat er wel een evenwichtige belastingcontrole?

Mijn vriend de apotheker is er helemaal niet gerust in. Het konijn in zijn hoofd heeft de controle overgenomen en bleek staart hij wezenloos voor zich uit. Niet omdat er medicijnen in zijn stock ontbreken. Nee, volgende week krijgt hij een belastingcontrole. Natuurlijk weet hij niet wat er te controleren valt. Tenzij ze het op zijn nieuwe SUV gemunt hebben. Dus is het alle hens aan dek geblazen. Merkwaardig hoe zo’n bericht ons ertoe aanzet om het ene belastingdrama na het andere te vertellen.

Bij de huisarts werden een paar jaar geleden de renovatiekosten van zijn praktijk tot de helft herleid, want de belastingcontroleur ging ervan uit dat de schrijnwerker in dezelfde moeite ook de hall en de mevrouws keuken verbouwd had. Waar hij, zo geeft de huisarts ruiterlijk toe, wel een beetje gelijk in had. De specialist zag dan weer zijn autokosten gereduceerd, want die dagelijks in een ziekenhuis werkt en vlak om de hoek woont kan maar moeilijk een volle tank diesel per week declareren. Zijn argument dat hij vaak seminars volgt in steden als Rijsel en Rotterdam sneden geen hout, hield zijn controleur stug vol. Bovendien wou hij die ingebrachte kosten ook nog wel eens bekijken. Want reizen dat is toch ook een stukje plezier, of niet soms. En wat voor vrolijkheid zorgt moet immers belast worden.

We bestellen nog een rondje betere abdijbieren. Het is februari en dat is de maand van de voorjaarsstormen en belastingcontroles. Buiten giert het. Maar hier binnen loeit de houtkachel. De rest van het Waals café trekt zich blijkbaar weinig aan van belastingen en aftrekposten. De meeste vaste tooghangers wonen in een caravan bij de oever van de Semois. Hun enige zorg is de waterstand die elke dag stijgt. Het zou niet de eerste keer zijn dat hun hele hebben en houden ergens achter een bocht over de Franse grens aanspoelt. Wat voor sterke verhalen en een verhoogde consumptie zorgt.

Onze vriend de professor vertelt hoe zijn controleur zijn krantenabonnementen verwierp met het argument dat je om te beginnen aan één krant genoeg hebt en dat je die online voor niets kon lezen.

Ja, zeg ik, maar wat ik heb meegemaakt slaat alles. Mijn jongste zoon was vorig jaar afgestudeerd en vond o wonder gelijk een baantje, en daarna een interim, en daarna een vaste baan. Daardoor kwam zijn belastbaar inkomen boven het maximum uit dat een student mag verdienen. Dus werd hij van de ene dag op de andere geen kind ten laste meer. En dat scheelt een slok op de borrel. Toen ik hierover mijn accountant aansprak vertelde die me dat mijn zoon er goed aan zou hebben gedaan om eerst een paar maanden vakantie te nemen of tenminste in de werkloosheid te hebben doorgebracht. Zo gaat dat dus in dit land. Wie werkt wordt gepakt, wie geluk heeft wordt gestraft. Je had zoon er gelijk uit moeten gooien, zegt de apotheker die snel kan hoofdrekenen.

Ik geef een laatste rondje. Zou ik die als kosten kunnen inbrengen? Want zonder dit gesprek geen blog. Zo is dat toch?

Marc van Impe

Bron MediQuality

14:29 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)