22 november 2016

Bye bye babyboomers

De 50-plussers die er de afgelopen 20 jaar een behoorlijke puinhoop van gemaakt hebben, geloven niet langer in de "gevestigde waarden" en vluchten daarom in de virtuele realiteit. Zij zijn nu massaal boos op alles wat zij zelf sinds 1980 en het begin van deze eeuw hebben veroorzaakt. En ze stemmen navenant.

De 50-plussers die er de afgelopen 20 jaar een behoorlijke puinhoop van gemaakt hebben en die zich nu, teleurgesteld in zichzelf, teruggeplooid hebben in een virtuele realiteit en niet langer in de "gevestigde waarden" geloven. Zij zijn nu massaal boos op alles wat zij zelf sinds 1980 en het begin van deze eeuw hebben veroorzaakt. En ze stemmen navenant.

Het is de generatie die voor het eerst geld had, veel geld, genoeg om een huis te kopen, en die dacht dat die hoop stenen alleen maar duurder kon worden. Twee auto's. Een tweede huisje. Een citytrip op zijn tijd. Onder invloed van een collectieve dopaminestoot gingen die babyboomers steeds roekelozer gedrag vertonen, lees ik in de krant. Tot ze vaststelden dat ze hun baan waren verloren, dat er geen nieuw werk is, dat ze in feite ongeschoold zijn en dat ze terug naar AF gestuurd worden.

Het is de generatie die in hun jeugd nog ter kerke ging, om dan van hun geloof af te vallen en in de media gehersenspoeld te worden door positiviteitsgoeroes. Die geen aflevering van Temptation Island of een dagelijkse soap als Thuis mocht missen, want dat was de echte familie waar ze bij hoorden. Het einde van de geschiedenis werd niet ingeluid door de val van de Muur maar door de nieuwe media, die gedreven door commercie en winst steeds nieuwe nog waanzinniger reality programma's op de consument afsturen. Niet de kwaliteit maar de kijkcijfers primeren.

Dat de presentator van zo'n reality televisieprogramma president van de Verenigde Staten kan worden, had niemand van de weldenkenden voorzien maar het zijn wél die babyboomers die daarvoor gezorgd hebben. De rol van de klassieke media lijkt uitgespeeld. De virtuele realiteit van de nieuwe sociale media heeft het overgenomen. Vroeger moest je een lezersbrief naar de krant sturen om je mening te laten horen.

Als je al geluk had en zonder fouten kon schrijven kwam die op pagina 11. Nu hebben Twitter en Facebook de vroeger onmondige burger een krachtige stem gegeven. Een blote tiet op zo'n kanaal is taboe, maar niemand die op Facebook gepatenteerde leugenaars, morbide fantasten of mythomanen op hun plaats zet.

Ik vraag me af hoe de millenials gaan reageren als ze vaststellen dat hun grootouders en ouders de wereld verknoeiden terwijl zij op de schoolbanken zaten. Die woede zag ik het voorbije weekend op CNN op de gezichten van 18-jarige meisjes die demonstreerden voor de TRUMP Tower. Ik juich dit toe. En ik verwacht een nieuw mei '68. Zonder marxisten deze keer.

Tenslotte nog deze bedenking: Obama zou een geweldige president geweest zijn, lees ik overal, maar waarom laat hij het land dan zo verdeeld achter?

Ik besluit met de vaststelling van de geleerde vrouw dat we inderdaad ons brein zijn. En dat de mens dus geen vrije keuze heeft. Want dat brein van ons, dat heeft zo zijn beperkingen.

Marc van Impe

Bron: MediQuality

 

 

09:31 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

29 oktober 2011

Testament van mijn jeugd

Boudewijn de Groot zong het al in 1966: Wie ze hebben wil die mag ze komen halen. Vooral jonge mensen vinden ze nog fijn.” Hij had het over idealen. Mijn generatie heeft gefaald, lees ik in de krant. Wij babyboomers  zijn al bij de eerste afslag het spoor bijster geraakt. In een andere krant lees ik dat deze barre tijden van falende grootbanken, indignados, Wall Street Occupiers , nationalisten en populisten de opstandigheid van babyboomers goed kan gebruiken. Volgens de auteur  moeten wij, babyboomers opnieuw het voortouw nemen voor een broodnodige culturele omslag. Ik voel me niet aangesproken. Want wat is er van die grote strijd om democratisering terecht gekomen? Waar zit de spreiding van macht en inkomen? Waar is moeder aarde?  Waar is kunst op straat?  Waarom is de verbeelding nooit aan de macht gekomen? Gelukkig maar, denk ik soms. Want ik zie de grote agitproppers van weleer die na een passage bij de republiek der kameraden en na een eerder zachte landing als directeur van een nationale luchthaven, hoppen naar een baan als vermogensbeheerder.  Ik zie ze aan het werk in administraties en organisaties waar ze sinds jaren de studiediensten bezetten en tekeer gaan tegen al wie zich eerlijk voor zijn vrij beroep inzet, om nu ze met vervroegd pensioen gaan evba’tjes op te zetten die met hun consultancy het rijkelijke ambtenarenpensioen moeten aandikken.  De auteur is aandoenlijk naïef als ze nu nog gelooft dat die alterneute babyboomers het verschil zullen maken. Ze zijn een unicum in de geschiedenis, dat is waar. Maar ze hebben er wel een potje van gemaakt. De vrije liefde verwerd tot commerciële seks en pornificatie van onze samenleving. De emancipatie schoot door tot hyperindividualisering. En niemand die nog wat begrijpt van filosofie of religie, velen die zich verliezen in  burn outs en veel aandacht voor het zelf. En de slimmeriken werden trendsettters die het zebrapad schilderen waar de brave burger over moet. Onze generatie heeft gefaald. Dat is zeker. De nieuwe generatie zweert bij Theodore Dalrymple, ofte dokter Anthony Daniels wat heel wat prozaïscher klinkt, die warrige en rommelige pseudo conservatieve ideeën spuit. Het enige wat ons rest is zo nauwkeurig mogelijk analyseren en uitleggen waar het fout ging. Wij hebben onze kans gehad.

Marc van Impe

12:09 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)