15 juli 2011

Dokters daarentegen

“U bent het toch wel met me eens dat het door al die vaccinaties is dat we zoveel  CVS,  ADHD en Autisme zien,” zegt hij. We staan op een van de vele nieuwjaarsrecepties die het normale leven van de voorbije weken onmogelijk maken. Hij is een jonge, dynamische huisarts, gepokt en gemazeld in de correcte lokale politiek, enthousiast publicist van Evidence Based artikels in de Belgische vakliteratuur met een lichte hang naar alterneutisme en vrouwelijk schoon. Zijn patiëntenpopulatie is navenant, weet ik: goed opgeleide middenklasse met een lichte oververtegenwoordiging van vrouwelijk sociaal en pedagogisch bedrijvig jong ouderschap dat zich het liefst in lichte SUV’s verplaatst in H&M designer outfit. Soit, u ziet het beeld. Zijn echtgenote is een ravissante assistente bij een tandarts bij een stralende vakkundige glimlach op stelten.

Ik ontwijk de provocatie niet en zeg hem dat het nu wel duidelijk is dat het oorspronkelijke artikel van de hand van de Brit Andrew Wakefield dat de zogenaamde vaccin-autisme link aan het licht bracht, totaal fout was. “Sta me toe daar aan te twijfelen,” glimlacht hij met een charme van een verkoper van herverpakte beleggingsproducten. “Dokter Wakefield heb ik nog horen spreken en hij was heel overtuigend.” “Hij kon ook overtuigend liegen,” repliceer ik, “daarom werd hij op 28 januari vorig jaar veroordeeld door de Britse Hoge Medische Raad voor maar liefst drie dozijn klachten,  waarop op 20 mei van dat jaar hij geschrapt werd uit het artsenregister. Andrew Wakefield is met andere woorden een fraudeur.” “Altijd die zware woorden,” zegt hij, “waarschijnlijk heeft de brave man zich vergist.” “De man liet zich betalen door een advocaat en schreef wetens en willens leugens in The Lancet,” zeg ik. “Ach,” zegt hij, “wij dokters worden altijd geviseerd. Was het een gewone journalist geweest dan had er geen haan naar gekraaid. Jullie schrijven toch altijd maar wat raak. Altijd een mening klaar, niet?”

Ik kijk of ik mijn geleerde vrouw ergens zie. Ik heb frisse lucht nodig. Als ik me omdraai hoor ik hem nog zeggen:  “Wat de onderhandelingen betreft, ik denk dat zowel De Wever als Di Rupo worstelen met een jeugdtrauma. Kom zeg, geen van beiden had een normale jeugd. Kan daar iets goed uit voortkomen? Da’s zoals Bil Clinton. Ik las laatst een artikel in Psychiatry…”

“Je bent zo stil,” zegt ze in het naar huis rijden.  “Ik geloof echt dat de meeste mensen proberen eerlijk te zijn,” zeg ik, “hoewel dat maar zelden helemaal lukt. Liegen is een dagelijkse zonde. Maar in de politiek en de journalistiek komt het minder voor dan in het dagelijks leven, niet omdat we eerlijker zijn maar omdat we vaker de kans lopen betrapt te worden. *Dokters daarentegen…”

“Al goed,” zegt ze, “je bent weer op dreef. Wat een diepzinnige gedachten na een glas cava.”

*Marcel van Dam, socioloog

 

Marc van Impe

12:02 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (1)

30 mei 2011

Een pakje Becel

De patiënt moet geresponsabiliseerd worden. Ik hoorde ze het in de Senaat graag zeggen, de welbespraakte politici die het zo goed menen met de mensen. Helaas is de realiteit anders. Dat komt zo: de moderne samenleving is complexer dan ooit tevoren en stelt hogere eisen om er in te kunnen participeren. Als gevolg daarvan kunnen heel wat mensen niet meer aan die eisen voldoen. Omdat ze een fout DNA aangeritst kregen. Omdat ze toevallig de vaardigheid missen. Of omdat ze pech gehad hebben. Omdat ze het nooit aangeleerd kregen van hun ouders. Of omdat hun omgeving het hen niet getoond heeft. Tezelfdertijd zit de overheid die mensen voortdurend achter hun broek om toch maar beter, rendabeler en geresponsabiliseerd te functioneren. En als het kan, hen nog een schuldgevoel aan te praten ook. De diabeet, de hartpatiënt, de obees, de chronisch vermoeide patiënt, de autist en de ADHD’er: geresponsabiliseerd moeten ze worden. Wat dan weer gaat ten koste van hun gezondheid, hun welzijn en hun vrijheid. Zelfs de collectieve voorzieningen en organisaties die in de eerste plaats voor hen waren bedoeld doen daar aan mee.

En heel deze evolutie heeft zich ongemerkt voltrokken. De huisarts, de apotheker, de thuisverpleger weet dit al lang. Zij zien hoe patiënten te kort schieten als het op therapietrouw aan komt. Hoe ze het niet meer zien zitten. Sociale uitsluiting heet dat.

De psychiatrie die nooit vies is van enige perversiteit probeert hier het begrip biospychosociaal syndroom ingang te doen vinden. Ziekenfondsen voeren anti-stresscampagnes. Domus Medica organiseert een studiedag rond somatoforme aandoeningen. Als de patiënt maar ontspannen geraakt en zichzelf leert aanvaarden, dan wordt hij vanzelf weer beter.

Allemaal een maat voor niets. Pak de problemen bij de wortel aan.

De oplossing is eenvoudig: maak de regels simpel, help hen die het echt nodig hebben, zet aan het werk wie gezond van lijf en leden is en jaag de mensen de armoe niet in.

Het wordt tijd dat de systemen van de sociale zekerheid en volksgezondheid herdacht worden. Er is meer nodig dan de terugbetaling van een abonnement op een sportclub, een pakje Becel of een wellness weekend in de Antalya. De patiënt die lijdt aan sociale uitsluiting gaat te voet naar de bushalte, koopt een wit product en kijkt naar Vitaya, alwaar hij kan zien hoe met zijn geld een dure reclamespot tegen stress gemaakt werd.

 

Marc van Impe

 

 

 

 

 

 

 

11:15 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)