18 mei 2011

Poolse worst

Zit rechtop, spreek met twee woorden, eet met je mond dicht,  praat niet terwijl je eet, geef een hand, wacht tot je aangesproken wordt, zeg altijd dank u, spreek met twee woorden, maak je huiswerk, neem geen snoepjes aan, kijk niet naar vieze plaatjes, loop niet in de plassen, wees beleefd tegen meisjes, drink niet teveel, lees een goed boek, hou je handen thuis, denk toch eens na, doe die sigaret uit je mond… Als ik die zinnetjes hoor moet ik aan mijn goede vader denken. De man die me leerde dat ik moest uitkijken voor bankiers, politici en slechte vrienden  - in die volgorde- want ze zijn op het eerste gezicht charmant, hebben een enorm gevoel voor eigenwaarde, voelen geen schuld noch medelijden en het zijn pathologische leugenaars. Kijk altijd of iemand handelt naar zijn woorden, zei hij. Doet hij dat niet, laat hem dan weten dat je hem doorhebt. Maar geloof hem nooit. Pas jaren later heb ik begrepen dat hij zo zijn eigen schaal van Hare hanteerde.                                 

Wat het roken betreft was mijn vader dubbel. Hij hield er om de zoveel jaar mee op, om dan weer opnieuw te beginnen met een fijne sigaar, een geurige pijp, een dure Engelse sigaret. Pas toen hij de laatste keer stopte was het definitief.

Daar lig ik dus aan te denken terwijl ik uit het raam van de kamer die voor een paar dagen de mijne is naar beneden kijk. Wachtend op de arts die toert. Op het binnenplein wordt gerookt. Mannen  en vrouwen in het groen en het wit, een hark in een pak met een iPad onder arm, en in wagentjes, als ouwe mussen, kwetterend tegen elkaar en zeer ernstig kijkend: patiënten aan een infuus. Rokend. Langs de katheter het leven, langs het strot de dood. Onder een stalblauwe hemel, geen triester beeld.

Waarom doet de ministre hier niets aan? In cafés mag niet meer gerookt worden. Geen perron waar je nog een peuk kwijt kan. Maar op het plein voor de kliniek mag het wel. En wat met de voorbeeldfunctie van de zorgkundige? Ik begrijp dit niet.

 

 De Australische regering is van plan om vanaf januari 2012 sigaretten en roltabak te laten verkopen in olijfgroen inpakpapier. Geen fancy pakjes meer die tonen dat je een Rizla-vrouw bent, een Marlboro-man, of een Camel-mannetje. Je bent een sukkel die rookt. In Australië heeft een kind onder de 17 nooit een advertentie voor sigaretten gezien. Het percentage rokers bij volwassenen en de jeugd is er dan ook het laagst ter wereld.

Waarom stelt de ministre niet voor om sigaretten per gewicht te verkopen? Los, in een ouwe krant gerold. Sigaretten als een zwetende Poolse worst uit de nachtwinkel.  Da’s pas een aanpak.

 

Ook ik heb gerookt maar ik prijs me gelukkig dat ik er bijna 25 jaar geleden mee gestopt ben. Ik haat de roker niet. Ik misprijs hem niet. Ik vind hem hilarisch. Op reclames zie je lachende mensen roken. In het echte leven kijken rokers zeer serieus: hier wordt aan kanker gewerkt. No jokes, please.

 

Marc van Impe

08:47 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (4)